Folium

remiſeritis fratribꝰ veſtris. ⁊ vobis remittet pater veſter qui in celis eſt. Si gͦ mūdivt ſupradiximus corde aſtiterimꝰ an̄ deumet liberi ab omnibꝰ vicijs et paſſionibꝰ qͣſupradiximus. poterimꝰ inqͣntū poſſibile ēetiā deū videre. ⁊ orātes oculos cordiſ noſtri in ip̄ꝫ dirigere et videre inuiſibilē mēte non corꝑe. intellectu ſciētie. nō carnis aſpectu. Nemo em̄ ſe putet poſſe ip̄am ſic̄ eſtdiuinā ſubſtantiā contueri. ita ut ſpeciē ſibi aliquā aūt imaginē fingat ī corde corporeā alicuius imaginis ſil̓em. Nulla formain deo cogitet̉. nulla circūſcriptio ſꝫ ſenſus⁊ mens q̄ ſentire qͦdem poſſit. ⁊ ꝑſtringeremētis affectuꝫ. nō tn̄ ꝯp̄hendi aut deſcribiaut enarrari valꝫ. Et ideo oꝑtꝫ cū om̄i reuerētia ⁊ metu accedere ad eū: ⁊ ita in eumlibrare mētis intuitū vt om̄e qͥdqͥd p̄t ſplēdoris. claritatis. fulgoris. maieſtatis. mēſhumana ꝯſpicere ſuꝑ omnia eſſe eū ſentiatſꝑ. et hͦ ſicut diximus ſi pura mēte fuerit.nec vllis praue voluptatis ſordibꝰ occupata. ⁊ ideo in hͦ maxime oꝑtet oꝑam dareeos qͥ renūciare ſeculo et deū ſeqͥ vident̉ ſic̄ſcriptū eſt. Uacate ⁊ ꝯgnoſcite qm̄ ego ſuꝫdeus. Si gͦ ꝯgnoueritis deū inqͣntū homini ꝯgnoſcere poſſibile ē. tūc de mū etiā relierū que ſunt ſcīam capiet et miſteria dei agſcet. et quāto purior in eo fuerit mēs tātoplura ei reuelat deus et on̄dit ei ſecreta ſuaAmicus enim iā efficit̉ dei. ſic̄ illi qͥbꝰ ī euāgelio dicebat ſaluator. Iā n̄ dico voſ ẜuoſſed amicos. et omne quidqͥd petierit ab eotanqͣꝫ ab amico caro p̄ſtat ei deꝰ. Ip̄e quoqꝫ ꝟtutes angelice ⁊ cūcta miſteria diuīatanqͣꝫ amicū dei diligūt eum. et obſequunt̉eius petitōibꝰ. Et hic eſt quē a charitate d̓ique eſt in xp̄o ihū. neqꝫ morſſeꝑat neqꝫ vita. neqꝫ angeli neqꝫ prīcipatus neqꝫ ptāteſneqꝫ alia creatura. Et ideo chariſſimi qm̄ qͥdē hoc elegiſtis ut deo placeatis. et ad charitatē eius ꝑueniatis date oꝑam alieni effici ab omni iactātia. ab om̄i vicio animi.ab omnibꝰ delicijs corꝑalibꝰ L Delicias aūt corꝑales nō ſolū illas putetis qͥbuſhoīes ſeculi fruunt̉. ſed abſtinēti delicie credende ſunt qͥdquid ꝓ cupiditate ſumpſeritetiā ſi vile illud ſit. et qd̓ in vſu eſſe abſtinē

tibus ſolet. Aqua deniqꝫ ip̄a vel paniſſi cūcupiditate ſumat̉. id ē nō ut neceſſitati corꝑis ſed ut animi deſiderio ſatiſfiat. hͦ etiaꝫabſtinēti in deliciarū viciū ducit̉. Oportꝫenim in oībus ꝯſueſcere. aīam vicio carereIdeo deniqꝫ dn̄s docere volens aīam deſiderijs et voluptatibꝰ ſuis reſiſtere dicebatIntrate ꝑ anguſtā portā. qꝛ lata eſt ⁊ ſpacioſa via q̄ ducit ad mortē. anguſta aūt ⁊ arta via eſt q̄ ducit ad vitā. Lata eſt gͦ via aīecum qͣlicūqꝫ deſiderio ſuo ſatiſfecerit. anguſta ꝟo eſt cū voluptatibus ſuis repugnat.Multū tamē ꝓdeſt ad hec obtinēda ſecretior habitatio ⁊ ꝯuerſatio ſolitaria. qꝛ interdum per occaſionē aduentantiū fratrum ⁊euntiū ac redeuntiū frequentiā abſtinētieet parſimonie frena laxantur. et ꝑ hmōi occaſiones venit̉ paulatim in cōſuetudinē ⁊vſum deliciarū. et ſic interdū etiam ꝑfectiiam viri capiunt̉. Ideo deniqꝫ ⁊ Dauiddicebat. Ecce elongaui fugiēs et māſi inſolitudine. expectabā eū qͥ ſaluū me facereta puſillo aīo et tempeſtate. M Poſtqͣꝫ aūt multa nobis ſanctus Iohannes diiactantie vicio alijſqꝫ qͣꝫpl̓imis vtilit̉ diſſeruit ad vltimū dixit. Retexam aūt vobiſquid etiā nuꝑ cuidā ex fratribꝰ noſtris acciderit. ut cautiores vos p̄cedentia exēplaꝯſtituāt. Erat qͥdam apud nos monachusin hac vicina heremo ꝯmanens. cui habitaculum ſpelunca erat. vir ſumme abſtinētie. quotidianum victū labore manuū querens. in orōnibus die noctuqꝫ ꝑſiſtens. cūctiſqꝫ animi virtutibus florens. Sꝫ hic letis ſucceſſibus elatus ꝯfidere quaſi in ꝓfectibus ſuis cepit. et non deo totum. ſed ſibimetip̄i quod ꝓfecerat deputare. Hancautē eius intuens animi p̄ſumptōem temptatorⁱ continuo accedit. et laqueos parat.Quadam nanqꝫ die ad veſperaꝫ fingit ſpeciem decore mulieris oberrātis ꝑ heremūque velut feſſa pꝰ nimiū laborē accedēs adoſtiū ſpelunce monachi ſe laſſabundam ſimulās ac fatigatam intrinſecus ſemetip̄aꝫproiecit atqꝫ aduoluta genubus viri ut miſereatur exorat. Nox enim me infelicē inquit in heremo latitantē comp̄hendit. iubeme reqͥeſcere in angulo cellule tue ne forte