De mortificatione.
Ad hūc igit̉ quē p̄diximꝰ ſenē: cū germanus ſuꝰ intēpeſta nocte veniſſet: inplorās vt de monaſterio ſuo pauliſperegreſſus: ad euellendū bouē: quē cenoplauſtri eminꝰ īherere flebilit̓ q̄rebat̉:ei eſſet auxilio: qꝛ eū ſolꝰ neqͣꝙͣ poſſeteruere. Abbas apollo ꝑtinacit̉ obſecrāti: Cur ait iuniorē frēm nr̄m: quē p̄teriens ꝓpiorē qͣꝫ me habueras nō rogaſti?Cunqꝫ ille eū morteꝫ olim ſepulti frīsoblitū: ⁊ ex nimia ꝯtinētie ac ſolitudīſlugitate velut īpotē mētꝭ exiſtimās reſpodiſſꝫ: Quēadmodū poterā d̓ ſepulchro eū qͥ an̄ ānos qͥndecī obijt īuocare? Abbas apollo: Ignoras gͦ ait me qͦqꝫ an̄ ānos vigīti huic mūdo fuiſſe defunctū: nullaqꝫ iā poſſe de huiꝰ celle ſepulchro: q̄ ad pn̄tis vite ꝑtineāt ſtatūtibi ꝯferre ſolatia: quē intm̄ chriſtꝰ abītentiōe mortificatiōis arreptē: vl̓ modicū ad exͣhēduꝫ bouē tuū nō patit̉ relaxari: vt ne breuiſſimi qͥdē momēti inducias ꝓ pr̄is īdulſerit ſepultura: queml̓to vtiqꝫ celeriꝰ: honeſtiꝰ: religioſiusfuerat exhibēda. Rimamini itaqꝫ nūcarcana pectorꝭ vr̄i prudēterqꝫ conijcite: an talē etiā vos iuxta parētes vrosdiſtrictionē mētis iugit̓ retētare poſſitis. Cūqꝫ vos ī hac animi mortificatione ꝯſil̓es eidē ſenſeritꝭ: tū demū ſcitoteparentū fratrūqꝫ viciniā: vobis qͦqꝫ ſimilit̓ noxiā nō futurā: vt ſcꝫ eis qͣꝫuis īꝓximo ꝯſtitutꝭ: velut mortuos vos eſſe credatꝭ: ita vt nec illos vr̄is foueri ſolatijs: nec vos illorum ſinatis obſeqͥisrelaxari.Interrogatio an obſit monacho ſi a parētibus ſibi neceſſaria ſuggerantur: Ca. X.¶ Ermanus. Suꝑ hoc plane iamg nullū ābiguitati locū vlteriꝰ reliqͥſti. Certi etem̄ ſumꝰ tā pn̄tishuiꝰ hītus vilitatē: qͣꝫ qͦtidiana hͨ nudipedalia ī illoꝝ vicinia nullatenꝰ exercere nos poſſe: ſꝫ ne labore qͥdem illic ſil̓iea q̄ ſūt ad victū neceſſaria ꝓuiſuros:ſic̄ h̓ etiā ip̄am qͦtidie aquā ceruicibusnr̄is ex tribꝰ milibꝰ exhibere compelli-
mur: nec nr̄a em̄ nec illoꝝ verecūdia: hͦnos corā illis agere omnīo patiet̉. Sane qͥd ꝓpoſito nr̄o oberit: ſi illis ſb̓miniſtrātibꝰ vniuerſa: nos ſollicitudīe parādi victꝰ penitꝰ abſoluti: lectiōi tm̄ etorōni oꝑam dederimꝰ: vt iſto qͦ nūc diſtrahimur labore ſb̓lato: ſpiritalibꝰ tm̄ſtudijs intentius excubemus.Reſponſio quid ſanctus antonius ſuper hoc pronuciauerit:CapitulumXI.Brahā. Nō meā ꝯtra hoc voA bis: ſꝫ btī antonij ſnīam ꝓferaꝫq̄ ille ita cuiuſdā frīs: hͦ qͥ dicitꝭtēpore: torpētꝭ ſegniciē ꝯfutauit: vt etiānodū vr̄e ꝓpoſitiōis abſcideret. Namcū ad p̄dictū viꝝ quidā vt dixi veniēs:anachoreticā diſciplinā minime diceret admirādam: maioris ꝓnūciās eſſeꝟtutis: ſi ea q̄ ꝑfectiōis ſūt inter hoīesqͥſpiā qͣꝫ ī eremo poſitꝰ exerceret: beatꝰantonius vbi nā ip̄e ꝯſiſteret: ꝑcōtat̉.Cunqꝫ ille ſe iuxta ꝑentes ſuos hītaredixiſſet: ⁊ eoꝝ prebitiōe ab om̄i cera ⁊ſollicitudine diurni oꝑis abſoluto: lectioni tm̄ ⁊ orōni: abſqꝫ vlla diſtētiōeſpiritꝰ īdeſinent̓ gl̓iaret̉ īſiſtere. Rurſum btūs Antoniꝰ: Dic inqͥt fili vtrumin eoꝝ dānis vl̓ aduerſis caſibꝰ ꝯtriſteris: pariqꝫ etiā modo ſuꝑ eoꝝ ꝓſperitate cogaudeas? Ille vtriuſqꝫ rei ſe ꝑticipem eſſe ꝯfeſſus eſt. Cui ſenex: Noueris te inqͥt etiā in futuro ſeculo eoꝝ ſorte cēſendū: cū qͥbꝰ in hac vita ī lucri detrimētive ꝯſortio: vl̓ gaudio vl̓ merore cōcuteris. Nec hac cōtentꝰ ſnīa beatus antonius: maiorē inſuꝑ cāpum diſputatiōis īgreſſꝰ ē: Hec inqͥens ꝯuerſatio atqꝫ h̓ tepidiſſimꝰ ſtatꝰ: nō hͦ ſoloqͦ dixi te feriūt detrimēto: lꝫ id nūc ip̄enō ſentias: dicēs qͦdāmō ẜm illā Prouerbioꝝ ꝑabolā: Feriūt me ſꝫ nō dolui:⁊ deluſerūt me: ego aūt neſciui. vl̓ illd̓qd̓ dr̄ ī ꝓpheta: Et comeder̄t alieni robur eiꝰ: ⁊ ip̄e neſciuit̉: qd̓ ſcꝫ diebꝰ ſingulis mēteꝫ tuā ꝓ caſuū varietate mutantes: indeſinenter ad terrena demergunt: verū etiā qd̓ fructu manuū tuaꝝ
D 3
Luce .9.
Oſee. 7.
ꝓuer. 23.