De velle bonū et agere malū.

tamē omnia nec boni nomē tenebūt:ſi futuro illi ſeculo comꝑent̉: vbi bonorum nulla īmutatio: nulla eſt verebeatitudinis formidāda corruptio.Cuius mūdi ita beatitudo deſcribit̉:Erit lux lune ſicut lux ſolis: ⁊ lux ſolis ſeptempliciter ſicut lux ſeptē dierū. Magna igit̉ hec ⁊ p̄clara intuituatqꝫ mirifica: ſi futuris ex fide repromiſſionibus cōferant̉: cōtinuo vanitas apparehūt: dicēte dauid: Omnesſicut veſtimentū veteraſcent: ⁊ ſicutopertoriū mutabis eos ⁊ mutabūt̉:tu aūt idē ip̄e es: ⁊ anni tui non deficient. Ergo qꝛ nihil eſt ꝑ ſemetipſumſtabile: nihil īmutabile: nihil bonumniſi deitas ſola: om̄s ꝟo creature vtbeatitudinē eternitatis vel īmutabilitatis obtineāt: nō hoc ꝑ ſuā naturāſed ꝑ creatoris ſui ꝑticipationē ⁊ gratiam cōſequent̉: tenere meritū bonitatis creatori ſuo collate nō poſſunt.Bonitatē humanā atqꝫ iuſticiam non eſſe bona ſi diuinę bonitati ac iuſticię coferatur: Capl. IIII.Uod ſi etiā manifeſtioribus¶ ¶adhuc teſtimonijs huiꝰ ſentētie rationē voluerimꝰ aſtruere: nōne multa ꝓnūciari bona ī euāgelio legimꝰ: ⁊ arborē bonam ⁊ theſaurū bonū: ⁊ bonū hominē ⁊ bonūẜuū? qꝛ nō pōt inqͥt arbor bona malos fructꝰ facere: Et bonꝰ hō de bonotheſauro cordis ſui profert bona: EtEuge ſerue bone et fidelis. Et vtiqꝫhos oēs cum ẜm ſe bonos eſſe nō dubiū ſit: ſi reſpiciamꝰ ad bonitatē dei:nullus eoꝝ ꝓnūciabit̉ bonus: dicētodn̄o: Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deus. Cuiꝰintuitu etiā ipſi apl̓i: qͥ electiōis merito bonitatē generis hūani multis exceſſerāt modis: mali eſſe dicunt̉: dn̄oita ad eos loquēte: Si gͦ vos cū ſitismali noſtis bona data dare filijs veſtris: quātomagis pr̄ vr̄ qͥ in celis eſtdabit bona petētibꝰ ſe? Deniqꝫ ſicutbonitas nr̄a ſuꝑne bonitatis intuituī maliciā vertit. ita etiā iuſticia nr̄a

diuine collata inſticie: pāno mēſtruate ſil̓is deputat̉: dicēte Eſaia ꝓph̓a:Sicut pannꝰ mēſtruate vniu̓ſe iuſticte nr̄. Et vt aliqͥd adhuc euidētiusinferamꝰ: legis qͦꝫ ip̄iꝰ p̄cepta vitaliaq̄ dicunt̉ ordinata ꝑ angelos ī manumediatoris. ⁊ de qͦ idē apl̓us: Itaqꝫlex inqͥt ſancta: ⁊ mandatū ſanctū ⁊iuſtū ⁊ bonū: ſi ꝑfectiōi euāgelice cōferant̉: minime bona diuino ꝓnūciāt̉oraculo. Ait em̄: Et dedi eis p̄ceptanō bona: ⁊ iuſticias in qͥbꝰ nō viuēt īeis. Apl̓us qͣꝫ ita noui lumine teſtamēti gloriā legis affirmat obtūdi: vteā euāgelici comꝑatiōe fulgoris necglorificatā eſſe ꝓnūciet: dicēs: Namnec glorioſū eſt id qd̓ glorificatū eſt:ꝓpter excellentē gloriā. Quā cōꝑationē etiā in ꝑte cōtraria: id eſt ī peccatorū meritis cōpēſandis ſcripturacōſeruat: vt eos qͥ multo minꝰ peccauerūt: impioꝝ collatiōe iuſtificet: dicens: Iuſtificata eſt ſodoma ex te. Etiterū: Quid enī peccauit ſoror tuaſodoma? Et inſtificauit animā ſuamauerſatrix iſrl̓. cōꝑatione p̄uaricatricis iude. Ita igit̉ ⁊ vniuerſaꝝ merita virtutū q̄ ſuꝑius cōprehendi: cū ꝑſe bona atqꝫ p̄cioſa ſint: tamē theoretice claritatꝭ cōꝑatiōe fuſcant̉. Multū etenī ſanctos qͣꝫuis bonoꝝ opeꝝ:terrenis tn̄ ſtudijs occupatos: a contemplatiōe ſummi illius boni retrahunt ac retardant.Neminem ſummo illi bonointentū eſſe iugiter poſſe:Capl. V.Am qͥs eripiens inopē de man nu fortioꝝ eiꝰ: ⁊ egenū ⁊ pauperē a diripiētibus eū? qͥs cōterens molas iniqͦꝝ: ⁊ de medio dentium eoꝝ rapinas extorquēs: in ipſointerceſſiōis opere diuine maieſtatisgloriā quieta mēte ſuſpiciat? Quisalimoniā pauꝑibus admīſtrās: autadueniētiū turbas beniuola hūanitate ſuſcipiēs: ī eo tꝑis pūcto qͦ ꝓ neceſſitatibꝰ fratrū ſollicita mēte diſtēdit̉: immenſitatē ſuꝑne beatitudinis

C 3

Psͣ. .101.

Math̓.Ibid̓ .12.

Mat. 25.

Eſa. 30.

Luc̄. 18.

Mtah̓. 7

Eſa. 64

Ezech̓. 25

2. Co. 3.

Gal̓. 3.

Roma.

Exech̓. v