Colla. XVII. abbatis Ioſeph
recuſata: Capi. XXIT vt exēpla quedaꝫ de nr̄isqͦqꝫ ineuitabilibꝰ ac pene qͦtidianis neceſſitatibꝰ ꝓferamus: quaſ quātalibet obẜuātia nūqͣꝫ ita poſſumus p̄cauere: vt nō velinuiti vel volētes cogamur in eas īcurrere. Quid queſo faciendū eſt:cū refectionē procraſtinare diſponētibus nobis: vtrū refecerimꝰ ad veſperā frater adueniens percontat̉:celandū nel ieiuniū eſt: ⁊ virtus parſimonie contegēda: an veritatis ꝓfeſſione prodenda. Si celamꝰ vt dominico ſatiſfaciamus imꝑio quo dicitur: Nō videarꝭ homībꝰ ieiunāsſꝫ patri tuo qui eſt in abſcōdito. Etiteꝝ: Neſciat ſiniſtra tua quid faciat dextera tua: ꝓfecto mentimur. Sivirtutē continētie ꝓpalamus: euangelica nos ſententiā iure percellit:Amen dico vobis receperunt mercedem ſuā. Quid ſi oblatū a fratre qͥſpiam poculum cū definitione renuerit: abſolute accepturū ſe eſſe denegans: qd̓ ille gaudens aduentu eiſuppliciter vt ſumat̉ exorat? Rectūne eſt vt fratri ad genua ꝓuoluto: īterrāqꝫ ꝓſtrato: qui non niſi his officijs viſcera charitatis expleturumeſſe ſe credit: etiā cū labore ſuo pareat: an in ſermonis ſui atqꝫ ꝓpoſitipertinacia perſeueret?Obiectio ꝙ oporteat quidē abſcōdi ꝯtinentia: ſꝫ ſuſcipi recuſata nō debeat:Capi. XXII.Is VArmanus: In illo quidē ſuperiore exēplo dubiū vt credimꝰ non eſt: quin expediat abſcondi ꝯtinentiā noſtrā potius qͣꝫ ꝑcontantibꝰ ꝓdi: ac ſuꝑ huiuſcemoi cauſis nos qͦꝫ fatemur ineuitabile eſſemendaciū. In ſcd̓o aūt nulla nobisincūbit neceſſitas mentiendi. Primū: qꝛ poſſumꝰ ea q̄ fratrū mīſterioporrigunt̉ ita renuere: vt nll̓o nosdefinitionis vincl̓o colligemꝰ: dein
de: quod ſemel renuētes poſſumusimmobilē tenere ſententiam.Rn̄ſio ꝙ irrationabilis ſithuius diffinitiōis pertinaCapl. XXIII.Dſeph: Has diffinitiones illoꝝ monaſterioꝝ eſſe nō dūbium eſt: ī quibꝰ renū ciationis vr̄e vt dicitis rudimenta formata ſunt: qͦꝝ pͥncipes fratrū refectioni ſuas aſſolēt p̄ponere volūtates:⁊ obſtīatiſſime id qd̓ ſemel mēte cōceperint exequunt̉. Ceterū ſenioresnri quoꝝ fidei apl̓icarū ſigna virtutū teſtimoniū reddiderūt: qͥqꝫ vniuerſa iudicio potius ac diſcretioneſpūs: qͣꝫ rigida animi obſtinationegeſſerūt: eos qͥ alienis infirmitatibꝰacqͥeſcerēt: multo vberiores fructꝰ:qͣꝫ eos qui in ſuis definitiōibꝰ ꝑdurarent: caꝑe cēſuerūt: ſublimioriſqꝫꝓnunciauerūt eſſe virtutis: ꝯtegere potiꝰ ꝯtinentiā neceſſario hoc vtdictū eſt humiliqꝫ mendacio: qͣꝫ patefacere ſuperbo veritatis indicio.Quomodo abbas pyamōſuam continentiam celaremaluerit: Ca. XXIIII.Eniqꝫ abbas pyamon pꝰ vid Iginti ⁊ quīqꝫ annos: oblatāCſibi a quodaꝫ fratre vuā acvinū abſqꝫ heſitatiōe ſuſcipiēs: cōfeſtim ea q̄ ingeſta fuerāt: ꝯ conſuetudinem deguſtare: ꝙͣ ignote cūctisꝯtinentie maluit ꝓpalare virtutem.Nā ſi illud qͦꝫ conſiderare velimꝰ:qd̓ ſeniores noſtros incunctant̉ feciſſe meminimꝰ: qui mirabilia virtutū ſuarū: vl̓ ꝓprios actus qͦs neceſſeerat ad inſtructionē iunioꝝ in collatione ꝓferri: ſub alioꝝ ſolebāt colorare perſonis: qͥd aliud poſſumꝰ qͣꝫapertū ſuꝑ his iudicare mendaciū;Atqꝫ vtinā nos qͦꝫ dignū aliqͥd haberemꝰ: qd̓ ad incitandā fidē ꝓponi iunioribꝰ poſſet: ꝓfecto minimevereremur huiuſcemōi illoꝝ figmē-
Ibidem.
matth̓. 6.
Ibidem.