Colla. XVI. abbatis Ioſeph
nō ſentiet iurgioꝝ: ⁊ ea potiſſimū reſpondebit: e qͥbus vel a ſemetip̄o refieri: vel ab alio reprehendi reſtitutacharitate nō poſſit: ſicqꝫ adimplebitpropheticum illud eloquiuꝫ: In iramiſericordie memor eris.Quēadmodū ſit iracundiacomprimenda: Ca. XXVIIOhibere ergo nos oportet omc Ines iracūdie motꝰ: ⁊ gubernatrice diſcretiōe moderari: ne īillud qd̓ a ſalomōe dānat̉: p̄cipiti furore raptemur: Totā irā ſuā profertimpius: ſapiens aūt diſpēſat ꝑ ꝑtes:id eſt ſtultꝰ quidē ad vltionē ſui: ireꝑturbatione ſuccēditur: ſapiens aūtpaulatim eā maturitate ꝯſilij ac moderatiōis extenuat ⁊ expellit. Taleeſt ⁊ illud qd̓ ab Apl̓o dr: Nō voſmetip̄os vindicantes chariſſimi: ſeddate locū ire: id eſt nequaꝙͣ ad vindictā iracundia cogente tendatis: ſꝫdate locū ire: hoc ē: nō ſint corda veſtra ſic impatiētie ac puſillanimitatꝭanguſtijs coartata: vt violentā commotiōis ꝓcellam cū irruerit ſuſtinere nō poſſint: ſed dilatamini in cordibus veſtris: ſuſcipientes aduerſosiracundie fluctꝰ in illis extētis ſinibꝰcharitatis: q̄ oīa ſuffert: oīa ſuſtinet:⁊ ita mens veſtra amplitudine longanimitatis ac patiētie dilatata: habeat in ſe ꝯſilioꝝ ſalutares receſſus:in qͥbus receptus quodāmō atqꝫ diſfuſus teterrimus iracūdie fumꝰ protinus euaneſcat. Vel certe ita intelligendū eſt. Damus locū ire: quotiēscōmotioni alteriꝰ humili atqꝫ trāqͥlla mēte ſuccūbimus: ⁊ quodāmō dignos nos qualibet iniuria ꝓfitētes:impatiētie ſeuienti obſeqͥmur. Ceteꝫhi qͥ ita ſenſū apl̓ice perfectiōis inclinant: vt locū irelillos dare exiſtimēt:qui ab iraſcente diſcedūt: videnturmihi diſſenſionū fomitē nō abſcidere ſed nutrire. Niſi em̄ iracundia ꝓximi humili ſtatim ſatiſfactiōe vincat̉:ꝓuocat eā fugiēs potiꝰ qͣꝫ declinat.
Illud qͦꝫ huic ſimile eſt qd̓ ſalomonait: Noli feſtinare in ſpiritu tuo iraſci: qꝛ ira in ſinu inſipiētiū requieſcit:⁊ noli ꝓcurrere in rixā cito: ne peniteat te ī nouiſſimo. Neqꝫ em̄ ita feſtinationē rixe vel iracundie culpat: vtearundē approbet tarditatē. Similiter ⁊ illud ſuſcipiendū eſt: Stultuseadē ip̄a hora ꝓnūciat irā ſuam: occultat aūt ignominiam ſuā aſtutus.Non em̄ ignominioſā iracūdie paſſionē: ita a ſapiētibus occultari debere decernit: vt iracūdie velocitatemculpans nō ꝓhibeat tarditateꝫ: quāvtiqꝫ ſi ꝑ neceſſitatē humane īfirmitatis irruerit: ideo cenſuit occultādā:vt duꝫ ad p̄ſens ſapienter obtegit̉ inperpetuū deleat̉. Hec em̄ natura eſtire: vt dilata langueſcat ⁊ pereat: ꝓlata ꝟo magis magiſqꝫ ꝯflagret. Dilatāda gͦ atqꝫ amplianda ſūt pectora: ne anguſtijs puſillanimitatis artata: iracudie turbulentis eſtibꝰ oppleant̉: ⁊ recipere ẜm ꝓphetā illudnimis latū mādatū dei anguſto corde nequeamus: nec dicere cū ꝓpheta: Uiā mandatoꝝ tuoꝝ cucurri: cūdilatares cor meū. Naꝫ ꝙ longanimitas ſapiētia ſit: euidentiſſimis ſcripture teſtimonijs edocemur. Lōganimus em̄ vir nimiꝰ in prudētia: puſillanimis aūt valde inſipiēs eſt. Eticcirco d̓ illo qͥ ſapiētie donū laudabiliter a dn̄o poſtulauit: ſcriptura cōmemorat: Et dedit dn̄s ſalomoni ſapientiā prudentiāqꝫ multā nimis: ⁊latitudinē cordis quaſi arenam maris innumerabilem.Amicitias coniuratiōe initas: firmas eſſe nō poſſe:Ca. XVIII.Ilud qͦꝫ multis eſt experimētisſepiſſime cōprobatū: nullo mōeos qui amicitiaꝝ fedus ꝯiurationis iniere pͥncipio: indiruptaꝫ potuiſſe ſeruare ꝯcordiā: ſiue ꝙ eā nō ꝓdeſiderio ꝑfectiōis: nec ꝓ apl̓ice charitatis imperio: ſed pro amore terreno: ⁊ ꝑ neceſſitatē ac vinculuꝫ ꝑacti
1. Cor̄. 13
prou̓. 29
Abac̄.
Ro. 12.
Ps. 111
I.pec.
xiij. j.
proi̓. 12