De amicitia.
habeat̉ in crimine: aut hoc tantū qd̓vnuſqͥſqꝫ fecerit ꝑ loquelaꝫ: ⁊ nō qd̓etiā ꝑ taciturnitatē facere ſtuduerit:in iudicio ſit querendū. Nō em̄ ſolacōmotiōis illate qͣlitas: ſed etiā ꝓpoſitū irritātis ī noxa eſt. Et iccirco nōquēadmodū iurgiū fuerit excitatū:ſed cuius ꝯflagrauerit vitio: veꝝ iudicis noſtri ꝑquiret examē. Affectꝰem̄ peccati: nō ordo ꝯſiderādꝰ ē admiſſi. Quid em̄ differt vtruꝫ qͥs gladio ip̄e ꝑemerit fratreꝫ: an aliqua admortē fraude cōpulerit: cū ip̄ius euꝫdolo vl̓ crimīe ꝯſtet extīctū? Quaſiꝟo cecū in p̄ceps manu ꝓpria nō imꝑegiſſe ſufficiat: cuꝫ ſimiliter reꝰ ſit qͥꝓnū ⁊ īminentē iaꝫ fouee: cū potuerit reuocare ꝯtēpſerit: aut ille ſolꝰ incrimine ſit qͥ manu ſua quēpiā laq̄auerit: ⁊ non etiā is qui vel paraueritvl̓ ingeſſerit laqueū: vel certe cū potuerit auferre noluerit. Ita igit̉ tacere nihil ꝓdeſt: ſi iccirco nob̓ indicamus ſilentiū: vt qd̓ agenduꝫ cōuitiofuerat: hoc taciturnitate faciamꝰ: aſſimulantes quoſdā geſtus: quibꝰ ⁊ ille quē curare nos oportuit: vehemētiori inardeſcat iracundia: ⁊ nos ſuꝑhec oīa dāno illiꝰ ac ꝑditiōe laudemur: quaſi ꝟo nō etiaꝫ ex hocl̓p̄o qͥscriminoſior ſit: ꝙ gloriā ſibi d̓ fratrꝭvoluerit ꝑditione ꝯquirere. Utriqꝫem̄ tale ſilentiū erit equaliter noxiū:qꝛ ſicut exaggerat ī alteriꝰ corde triſticiā: ita in ſuo nō ꝑmittit extingui.Contra qͦs illa ꝓphete ſatis ꝓprie ēdirecta maledictio: Ue qͥ potat amicū ſuū: mittēs fel ſuū: ⁊ inebrians vtaſpiciat nuditatē eiꝰ: repletꝰ ē ignominia ꝓ gloria. Illud qͦꝫ qd̓ ꝑ aliuꝫde talibꝰ dicit̉: Quia oīs frater ſuꝑplantans ſupplantabit: ⁊ oīs amicꝰfraudulēter incedet: ⁊ vir fratrē ſuūirridebit: ⁊ veritatē nō loquent̉: Extēderūt em̄ linguā ſuā qͣſi arcū mendacij ⁊ nō veritatis. Sepe aūt fictapatiētia etiā acriꝰ ad iracundiam qͣꝫſermo ſuccendit: ⁊ atrociſſimas verboꝝ trāſcendit iniurias: maligna ta-
citurnitas: leuiuſqꝫ tolerant̉ inimicorū vulnera qͣꝫ irridētiū ſubdola blādimēta. De qͥbus ꝓprie d̓r ꝑ ꝓph̓aꝫ:Molliti ſūt ſermones eius ſuꝑ oleū: ⁊⁊ ip̄i ſunt iacula. Et alibi: Verba calplidoꝝ mollia: hec aūt feriūt impenetralia vētris. Quibus etiā illud poteſt elegāter aptari: In ore pacē cuꝫamico ſuo loquit̉: ⁊ occulte ponit eiinſidias: Quibꝰ tamē magꝭ decipit̉ip̄e qͥ decipit. Nā qui p̄parat an̄ faciem̄ amici ſui rete: circūdat illud pedibus ſuis: ⁊ qui fodit foueā ꝓxīo ſuo:incidet in ea ip̄e. Deniqꝫ cuꝫ magnaad comp̄hendendū dn̄m cū gladijs⁊ fuſtibus multitudo veniſſet: nemoin auctorē vite noſtre illo cruentiorextitit parricida: ꝙͣ qͥ cūctos ficto ſalutatiōis honore ꝑ̄ueniēs: oſculū ſb̓dole charitatꝭ ingeſſit. Cui dominꝰ:Iuda inqͥt oſculo filiū hoīs tradis?id ē amaritudo ꝑſecutionis atqꝫ odijtui: hoc tegmē aſſūpſit: quo dulcedovere amoris exprimit̉. Apertius qͦꝫac vehementius per prophetam vishuiꝰ doloris exaggeratur. Quoniāſi inimicus inquit meus maledixiſſetmihi: ſuſtinuiſſē vtiqꝫ: Et ſi is qͥ oderat me ſuꝑ me magna locutꝰ fuiſſet:abſcondiſſem me forſitan ab eo: Tuvero homo vnanimis dux meꝰ ⁊ notus meus: qui ſimul mecuꝫ dulces capiebas cibos: in domo dei ambulauimus cum conſenſu.De his qui ex indignatiōeieiunant: Ca. XIX.Llud qͦꝫ ꝓphanū triſticie genꝰē: qd̓ dignū cōmemoratiōe nōfuerat: niſi id a nōnullis fratribus ſciremꝰ admitti: qͥ cū triſtificati fuerint vel irati: ab ip̄o etiā ꝑtinaciter abſtinent cibo: ita vt qd̓ etiādicere abſqꝫ pudore nō poſſumꝰ: illiqͥ dū placidi ſūt refectionē cibi vſqꝫad horā ſextā: vel: vt multū: nonamnegāt ſe poſſe differre cū fuerīt triſticia vl̓ furore ſuppleti: ieiūia ēt biduana n̄ ſētiāt: tātāqꝫ īedie defectioneꝫiracūdie ſatietatē ſuſtētēt: in qͦ plane
x 2
Hiere. .9.
Abac̄. 2
Psͣ. 54
Lucꝭ. .22
proi̓. 27
Hiere/ .9.
prou̓. 27