Collatio. Xvj. abbatis Ioſeph
ẜm deū cōmodum ⁊ ſalubre perſpexerit: alius non p̄ſtet aſſenſuꝫ: exeq̄ndum ne etiā ꝯtra votū fratris eſt: anꝓ eius arbitrio negligendū:Reſpōſio ꝙ perpetua amicitia niſi inter ꝑfectos ſtarenon poſſit:Ca. V.Oſeph. Iccirco diximus plenāatqꝫ ꝑfectā amicitie gratiā niſiIinter ꝑfectos viros eiuſdemqꝫvirtutis perſeuerare nō poſſe: quoseadē voluntas vnūqꝫ ꝓpoſituꝫ autnunqͣꝫ aut certe raro diuerſa ſentire:aut in his que ad ꝓfectū ſpiritalis ꝑtinent vite: patit̉ diſſidere. Qd̓ ſi animoſis ceperint cōtentionibus eſtuare: liquet vtiqꝫ eos nunqͣꝫ ẜm regulam quā p̄diximus fuiſſe cōcordes.Sed quia nemo poteſt a perfectionehabere principiū: niſi qui ab ip̄o eiꝰceperit fundamento: ⁊ vos nō quanta eius ſit magnitudo: ſed quēadmodū ad eā perueniri poſſit inquiritis.neceſſariū reor vt paucis regulā vobis eius ac tramitē quendā: per quēgreſſus veſtri dirigant̉: aperiam: vtpatientie ac pacis bonū facilius obtinere poſſitis.Quibus modis inuiolabilis poſſit ſocietas retentari:Ca. VI.Rima igit̉ ſūt vere amicitie īꝑ ꝯtēptū ſb̓e mūdial̓ ⁊ oīm qͣshabemꝰ rerū deſpectiōe fūdamina. Ꝙ em̄ iniuſtū atqꝫ impiū ē: ſipoſt abrenunciatā mūdi ⁊ oīm q̄ ineo ſunt vanitatē: p̄cioſiſſime fratrisdilectioni ſupellex viliſſima que ſuperfluit p̄feratur. Secūdū eſt: vt itaſuas vnuſquiſqꝫ reſecet voluntates:ne ſe ſapientem atqꝫ ꝯſultū eſſe iudicans: ſuis malit̓ qͣꝫ ꝓximi diffinitiōibus obedire. Tertiū eſt: vt ſciat oīaetiā que vtilia ac neceſſaria eſtimat:poſtponenda bono charitatis ac pacis. Quartum: vt credat nec iuſtisnec iniuſtis de cauſis penitus iraſcē-
dum. Quintū: vt aduerſus ſe iracūdiam fratris: etiā ſine rōne ꝯceptāeodē modo quo ſuam curare deſideret: ſciens equaliter ſibi ꝑnicioſaꝫ alterius eē triſticiā acſi aduerſus aliūip̄e moueatur: niſi eam quantū in ſeeſt etiaꝫ de fratris mente depulerit.Poſtremū illud eſt: qd̓ generale vitioꝝ oīm ꝑemptoriū eſſe nō dubiuꝫeſt: vt ſe de hoc mūdo credat quotidie migraturū. Que ꝑſuaſio non ſolum nullā in corde triſticiaꝫ reſiderepermittit: verū etiam vniuerſos concupiſcentiarū ac peccatoꝝ oīm comprimet motus. Hec igit̉ quicunqꝫ tenuerit: amaritudinem ire atqꝫ diſcordie nec pati poterit nec inferre. Hisaūt ceſſantibus. cū primū ille emulcharitatis in cordibus amicoꝝ triſtitie ſenſim venena ſuffuderit: neceſſeeſt vt frequētibus iurgijs paulatimdilectione tēpefacta: amantiū cordadiu exulcerata quandoqꝫ diſſociet.Nā qui per callem predicte directionis ingreditur: in quo ab amico vnꝙͣ ſuo poterit diſſidere: qui primū litiū cauſam que ex ꝑuulis rebus viliſſimiſqꝫ materijs generari ſolet: nihilſuū vendicans: radicitus amputauerit? illud quod in Actibus apoſtolorum legimus de vnitate credentiumomni virtute cuſtodiēs: Multitudinis autem credentiū erat cor vnū ⁊anima vna: nec quiſꝙͣ eoꝝ que poſſidebant aliquid ſuū eſſe dicebat: ſederant illis om̄ia communia? Deindequēadmodū ab eo ſeminariū diſſenſiouis exurget: qui nō ſue ſed fratrisſeruiens voluntati: domini atqꝫ auctoris ſui fuerit imitator effectus: qͥloquens ex perſona homīs quē gerebat: Non veni inquit vt facereꝫ voluntatē meā: ſed voluntatē eius quime miſit? Quo aūt modo vllū contentionis fomitē ſuſcitabit: qui de intelligentia ac ſenſu ſuo: non tā proprio iudicio ꝙͣ fratris credere decreuit examini: ꝓ eius ſcꝫ arbitrio: velprobans ſua īuenta: vel improbās:
Iob̓. 6.
Acij. 4