Collatio. Xi. abbatis Cheremonis
ſubtrahit futurorū. Et eſt quidem inillis gradꝰ cuiuſdā ꝓfectus imbuēsnos: vt dū vel penarū metu vel premioꝝ ſpe incipimus vitia declinare:ad charitatis gradū trāſire poſſimꝰ.qꝛ timor inquit nō eſt in charitate:ſed ꝑſecta charitas foras mittit timorem: qm̄ timor penā habet. Qui aūttimet non eſt perfectus in charitate:Nos gͦ diligamꝰ: qꝛ deus pͥor dilexitnos. Nō ergo aliter ad illā verā ꝑfectionem cōſcendere poterimus: niſiquēadmodū nullius alterius niſi noſtre ſalutis gratia: prior nos ille dilexit: ita eum nos qͦꝫ nulliꝰ alterius reſniſi ſui tantū amoris dilexerimꝰ obtentu. Ꝙͣobrem nobis ſtudendū eſtvt de hoc timore ad ſpem: de ſpe adcharitatē dei: vel ipſarum virtutumamorē: ꝑfecto mentis cōſcendamusardore: vt trāſmigrātes in affectumboni ipſiꝰ īmobiliter quātū humanepoſſibile eſt nature quod bonum eſtretentemus.Ꝙ charitas nō ſolū de ſeruis filios faciat: ſed etiamimaginē dei ac ſimilitudinēconferat: Capi. IX.Ultum nāqꝫ differt inter eumfqui metu gehenne vel ſpe retributionis future: vitiorū inſe extinguit incēdia: ⁊ eum qui diuine charitatis affectu: ip̄am maliciam⁊ immūdiciā phorreſcit: ac puritatispoſſidet bonum amore tm̄ ⁊ deſiderio caſtitatis: nec iam remunerationem future ꝓmiſſionis aſpiciens: ſedp̄ſentis boni delectatus conſcientiaagit omnia: nec cōtemplatiōe penarum ſed delectatione virtutum. Hicnanqꝫ ſtatus nec ſubmotis cunctorūhominū teſtimonijs abuti occaſionepeccati: nec occultꝭ cogitationū violari oblectatiōibus poteſt: dum affectum virtutis ipſius medullitus retinens: quicquid illi contrariū eſt: nōſolū corde nō recipit: verū etiā ſummo deteſtatur horrore. Aliud nanqꝫeſt p̄ſenti bono quēpiam delectatū:
odio habere vitiorum carniſve contagia: aliud future remunerationisintuitu illicitas cōcupiſcentias refrenare: aliudqꝫ eſt p̄ſens metuere detrimentū: ⁊ aliud futurum formidareſuppliciū. Poſtremo multo maiuseſt propter bonū ipſum a bono nollediſcedere: qͣꝫ ꝓpter mētū mali malisnon p̄bere conſenſum. In illo enimvoluntariū bonū eſt: in iſto ꝟo velut coactū ⁊ tanqͣꝫ nolenti violenterextortū: vel metu ſupplicij: vel cupiditate p̄miorum. Nam qui timorisobtentu a vitiorum abſtinet blandimētis: adempto timoris obſtaculo:rurſum ad illud quod diligit reuertet̉: ⁊ ob id nec ſtabilitatem boni iugiter obtinebit: ſed nec ab impugnatione quidē aliquādo requieſcet: qꝛnec firmam ac perpetuā pacem caſtimonie poſſidebit. Ubi eſt enī inquietudo bellorum: nō poſſunt nō etiāvulnerū interuenire diſcrimina. Neceſſe eſt enī quēpiam in cōflictu ſitū:qͣꝫuis bellator ſit ac fortiter dimicās⁊ letalia aduerſarijs vulnera frequēter infligat: nōnunqͣꝫ tn̄ hoſtili mucrone ꝑſtringi. Qui ꝟo ſuꝑata impugnatione vitiorū: pacis iam ſecuritate perfruit̉: ⁊ tranſijt in ipſiꝰ virtutis affectū iugem ſtatum illius boni cuius iā totus eſt retentabit: quiadamno intime caſtitatis nihil crediteſſe damnoſius. Nec enī charius acp̄cioſius quicqͣꝫ p̄ſenti iudicat puritate: cui pena grauis eſt: vel virtutūꝑnicioſa tranſgreſſio: vel ipſius vitijvirulenta cōtagio. Huic inqͣꝫ nec reuerētia humane p̄ſentie quicqͣꝫ adijciet honeſtatis: nec minuet ſolitudo:ſed vbiqꝫ ſecum ſemperqꝫ circūferēsarbitram non ſolum actuū ſed etiamcogitationū ſuarum conſcientiā: illipotiſſimū ſtudere contendit: quemnec circūueniri nec falli: nec ſubterfugere ſe poſſe cognoſcit.Ꝙ ꝑfectio charitatis ſit ꝓinimicis orare: ⁊ quo indicio anima necdum purga-
1. Ioh̓. 4
Ibidem.