Collatio. XI. abbatis Cheremonis

litterā de illa putent regione p̄dictū.In his igit̉ locis multa in hūc modūoppida eminētioribus tumulis collocata: fugatis habitatoribꝰ eluuiesilla velut inſulas fecit: que deſideratam ſecedētibus ſanctis ſolitudinemp̄bent: in quibꝰ tres ſenes: id eſt cheremon: neſteros: ⁊ ioſeph anochorete antiquiſſimi cōſiſtebant.De abbate Cheremone etexcuſatione eius ſuꝑ poſtulata doctrina: Capi. IIII.Taqꝫ beatꝰ Archebius pͥmūnos ꝑducere ad Cheremonēmaluit: qꝛ ⁊ monaſterio eiusꝓpior: ⁊ duobꝰ alijs prouectior eſſetetate. Nam cū centenariū vite annūſpū tm̄ alacer exceſſiſſet: ita dorſumeius tꝑis fuerat vetuſtate atqꝫ orationū iugitate curuatū: vt qͣſi in pͥmeuam redactus infantiā: ſubmiſſis acꝓtētis terratenꝰ manibꝰ ꝓgrederet̉Quiꝰ igit̉ ⁊ vultū mirabilē ⁊ inceſſūparit̓ intuētes: ſiquidē defectis mortificatiſqꝫ iam omnibꝰ membris: nequaqͣꝫ cenſuram p̄terite diſtrictionisamiſerat: cū ſermonē atqꝫ doctrināſuppliciter poſceremus: ac deſideriūtm̄ ſpūaliū inſtitutionū cauſā fuiſſeaduentus nr̄i ꝓteſtaremur: grauiterille ſuſpirās: Quid vobis ait poſſūconferre doctrine: cū imbecillitas ſenectutis vt rigorem priſtinū relaxauit: ita loquendi quoqꝫ ademit fiduciā. Quēadmodū enī docere preſumā qd̓ ipſe non facio: aut aliū in eoinſtruā qd̓ me iam vel minus vel tepidius exercere cognoſco? Ob quamrem nullū iuniorū mihi in hac vſqꝫętate cohabitare permiſi: ne exemplomeo: alterius diſtrictio laxaret̉. Nūqͣꝫ enī erit efficax inſtituētis auctoritas: niſi eam effectu operis ſui cordiaffixerit audientis.De reſponſione noſtra contra excuſationem eius:

D hec nos non mediocri conrafuſione compuncti ita reſpondimus: Licꝫ ſufficere nobisad omnē inſtructionē debeat: vel loci iſtius difficultas: vel ipſa etiā ſolitaria ad hoc vita: quā iuuētꝰ quoqrobuſta vix poſſet tolerate: que nosetiā te tacente ſatis abūdeqꝫ inſtruūtatqꝫ compungūt: rogamus tamē vttaciturnitate paululū p̄termiſſa: eanobis potius dignāter infundas: perque hanc quā videmus ī te virtutē:non tam imitatione complecti ꝙͣ admiratione poſſimus. Nam etiam ſireuelatus tibi tēpor noſter impetrare id quod expetimus non meretur.debet hoc ſaltem labor tanti itinerisobtinere: quo huc d̓ bethleemitici cenobij rudimētis inſtitutionis veſtredeſiderio ⁊ ꝓfectus noſtri amore ꝓperauimus.Propoſitio abbatis Cheremonis ꝙ tribus modis vitia vincant̉: Capi. VI.Unc beatus Cheremon: Triat ſunt inquit que faciūt homines a vitijs temperare: id eſtaut metus gehenne ſiue p̄ſentium legum: aut ſpes atqꝫ deſideriū regni celorū: aut affectus boni ipſiꝰ amorqꝫvirtutū. Nam timor ita mali contagium legit̉ execrari. Timor dominiodit maliciā. Spes etiā vitiorū omniū excludit incurſum. Non enī delinquent omnes qui ſperant in eum.Amor quoqꝫ ruinā non metuit peccatorum: quia charitas nunqͣꝫ cadit:Et iterū: Charitas operit multitudinē peccatorū. Et idcirco beatꝰ apl̓usomnē ſalutis ſummā: in iſtarū triumvirtutū cōſūmatiōe cōcludens: Nūcinqͥt manēt fides: ſpes: charitas: triahec. Fides nāqꝫ eſt que futuri iudicijac ſupplicioꝝ metu: vitiorū facit contagia declinari. Spes que mentē noſtram de p̄ſentibus auocans: vniuerſas corporis voluptates celeſtiū premiorū expectatiōe cōtemnit. Charitas que nos ad amorē chriſti ⁊ ſpiri-

1. Cor.

1. Co. j.I. Pet̓.

Psͣ. 33

Prou̓.