De oratione.
apoſtoli trāſiliens lectionem: de hacquoqꝫ ad ꝓphetica deuolutus eloquia: ⁊ exinde ad quaſdā ſpiritalesdelatus hiſtorias: ꝑ omne ſcripturarū corpus inſtabilis vaguſqꝫ iactat̉:nihil ꝓ arbitrio ſuo p̄ualēs vel abijcere vel tenere: nec pleno quicqͣꝫ iudicio ⁊ examinatione finire: palpatortm̄ modo ſpiritaliū ſenſuum ac deguſtator: nō generator nec poſſeſſor effectus: atqꝫ ita mens mobilis ſemꝑ acvaga: ī tēpore quoqꝫ ſynaxeos velutebria ꝑ diuerſa diſtrahit̉: nullū officiū cōpetenter exoluens. Verbi gratia: Cū orat pſalmū aut aliquā recolit lectionē: cum decantat aliud quidvel meditat̉ qͣꝫ textus ip̄ius cōtinetpſalmi: cum lectionem recitat: faciēdum aliquid voluit: factū ve reminiſcit̉: atqꝫ in hūc modū nihil diſciplinate nec oportune recipiēs vel emittens: velut fortuitis agi videt̉ incurſibus: retinendi ea qͥbus delectat̉: velīmorandi in eis non habens poteſtatem. Neceſſariū ergo nobis eſt p̄ omnibus noſſe: quēadmodū hec ſpiritalia cōpetenter explere poſſimus officia: vel certe hunc eūdem verſiculūquem nobis vice formule tradidiſtiīmobiliter cuſtodire: vt omniū ſenſuum ortus ac finis nō in ſua volubilitate fluctuent: ſed in noſtra dicioneconſiſtant.Reſponſio quēadmodumſtabilitas cordis ſeu cogitationū poſſit acquiri:Capl. XIIII.Saac: Licꝫ pridē ſuper hacre diſputātibus nobis de orationis ſtatu quantum reor ſitſufficiēter expreſſum: tamē qꝛ vobishec eadē poſcitis iterari: de cōfirmatiōe cordis breuiter intimabo. Triaſunt que vagā mentē ſtabilē faciunt:vigilie: meditatio: ⁊ oratio. Quarūaſſiduitas ⁊ iugis intentio cōferuntanime ſtabilem firmitatē. Que tamēalias nullo mō poterit apprehendi:
niſi ꝑ operis (nō philargyrie ſed ſacricenobij vſibꝰ dedicati) infatigabilēiugitatem omnes oīo ſollicitudines⁊ cure vite p̄ſentis prius fuerint abdicate: vt ita illud apoſtolicū mandatū: Sine int̓miſſiōe orate: poſſimꝰimplere. Perparū nāqꝫ orat: quiſquis illo tm̄ tꝑe quo genua flectunt̉orare conſueuit. Nunqꝫ ꝟo orat: qͥſquis etiā flexis genibus euagationecordis qualicūqꝫ diſtrahit̉. Et idcirco quales orantes volumus inueniri: tales nos eſſe oportet ante tempꝰorandi. Neceſſe eſt enī mentē in tempore ſupplicatiōis ſue de ſtatu p̄cedenti formari: illiſqꝫ eā cogitatiōibꝰorantē: vel ad celeſtia ſublimari: velad terrena demergi: quibꝰ ante orationē fuerit immorata. Hucuſqꝫ abbas Iſaac attonitis nobis ſecūdamcollationē de oratiōis qualitate digeſſit. Cuiꝰ doctrinā ſuꝑ illiꝰ p̄dictiꝟſiculi meditatiōe: quā velut informatiōis loco ab incipiētibꝰ tradiderat retinendā: admirātes admodū:⁊ excolere tenaciſſime cupiētes: vtpote quā cōpendioſam ac facilē credebamꝰ: difficiliorē ſatꝭ ad obſeruādūexperti ſumus: qͣꝫ illud ſtudiū noſtrūquo ſolebamꝰ antea ꝑ omne ſcripturarū corpus abſqꝫ vllius obſeruātievinculo: varia paſſim meditationediſcurrere. Cōſtat igit̉ neminē ꝓrſusob imperitiā litteraꝝ a ꝑfectiōe cordis excludi: nec ruſticitatē obeſſe adcapeſſēdā aīe puritatē: q̄ cōpendioſiſſime adiacet cūctis: ſi mō ſanam ⁊integrā mētis intentionē ingi ad deūverſiculi huiꝰ meditatiōe ſeruauerīt.Collatio ſecūda abbatisIſaac de oratione finit̉.Expliciūt decē collationes Caſſiani: patrū in ſcythica eremo cōmorantium:ad Leontiū epiſcopū ⁊ fratrem helladium.
r 3
1. Teẜ .5.