De oratione.
ribus paſſionū viue (vt aiunt) ac ſolide terre pectoris nr̄i: īmo illi euangelice petre in ſublime ſcanſura ſuꝑiecta fuerint ſimplicitatis ⁊ hūilitatis firmiſſima fundamēta: quibꝰ hecturris ſpūaliū virtutū molitiōibusextruenda ⁊ īmobiliter valeat ſtabiliri: ⁊ ad ſumma celoꝝ faſtigia cōfidentia ꝓprie firmitatis attolli. Fundamētis etenī talibꝰ īnitentē: qͣꝫuispaſſionū imbres largiſſimi ꝓfundātur: qͣꝫuis ei ꝑſecutionū violenti torrentes inſtar arietis illidant̉: qͣꝫuisirruat ⁊ incūbat aduerſariorū ſpirituū ſeua tempeſtas: non ſolum ruinanō diruet: ſed nec ip̄a aliquatenꝰ vexabit impulſio.Quēadmoduꝫ parat̉ pura⁊ ſincera oratio: Ca. III.T idcirco vt eo feruore ac puIritate qua debet emitti poſſitor̄o: hec ſunt oīmodis obſeruāda. Primū ſollicitudo reꝝ carnaliū generalit̓ abſcidenda eſt: deindenulliꝰ negocij cauſe ve: non ſolū curaſed ne memoria quidē penitꝰ admittenda: detractiōes vaniloqͥa ſeu multiloquia: ſcurrilitates quoqꝫ ſimilit̓amputamde: ire p̄ omnibꝰ ſiue triſticie ꝑturbatio funditus eruēda: cōcupiſcētie carnal̓ ac philargyrie noxiusfomes radicitus euellēdus: ⁊ ita hisac ſimilibꝰ vicijs extruſis penitus etabſciſis: que hominū quoqꝫ poſſuntpatere ac notari cōſpectibꝰ: taliqꝫ vtdiximus repurgij emūdatōe p̄miſſa:q̄ ſimplicitatis ⁊ innocētie puritateꝑficit iaciēda ſunt pͥmū ꝓfunde hūilitatis incōcuſſa fundamina: que ſcꝫturre pulſaturā celos valeant ſuſtinere: deinde ſuꝑponēda virtutū ſpiritalis extructio: ⁊ ab omni diſcurſuatqꝫ euagatione lubrica animꝰ inhibendus: vt ita paulatim ad cōtēplationē dei ac ſpiritalis intuitꝰ incipiat ſublimari. Quicqͥd em̄ ante oratiōis horā aīa nr̄a cōceperit: neceſſeeſt vt orātibus nobis per ingeſtionērecordatiōis occurrat. Ꝙͣobrē qͣles
orantes volumꝰ inueniri: tales nosante oratiōis tp̄us p̄parare debemꝰ.Ex p̄cedenti em̄ ſtatu mens atqꝫ animꝰ in ſupplicatiōe format̉: eorūdēqꝫactuū ꝓcūbentibus nobis ad prece:verborū quoqꝫ vel ſenſuū ante oculos imago p̄ludēs: aut iraſci vos ẜmp̄cedentē qͣlitatē faciet: aut triſtari:aut cōcupiſcētias cauſaſve p̄teritasretractare: aut riſu fatuo (qd̓ etiā pudet dicere) cuiuſqͣꝫ ſcurrilis dicti velfacti titillatiōe pulſari: aut ad pͥoresfaciet volitare diſcurſus. Et idcircoquicqͥd orātibus nobis nolumus vtirrepat: ante orationē de abditis nr̄ipectoris extrudere feſtinemꝰ: vt illd̓apl̓i poſſimꝰ implere: Sine int̓miſſion orate. ⁊ in omni loco leuātes puras manus ſine ira ⁊ diſceptatione.Alias namqꝫ mandatū iſtud ꝑficerenō valebimꝰ: niſi mens nr̄a ab omnivitiorū purificata cōtagio: virtutibꝰtm̄ velut naturalibꝰ bonis dedita: iugi omnipotentis dei cōtemplationepaſcatur.De mobilitate animę: plumę vel pennulę comꝑatę:Capl̓. IIII.Tenim qualitas aīe nō inepe te ſubtiliſſime plume ſeu penne leuiſſime comꝑat̉: q̄ ſi humoris cuiuſpiā extrinſecus accidentis corruptiōe vitiata non fuerit: velinfuſa mobilitate ſubſtātie ſue tenuiſſimi ſpūs adiumēto: velut naturaliter ad ſublimia celeſtiaqꝫ ſuſtollit̉.Si ꝟo humoris cuiuſqͣꝫ aſpergine vl̓infuſione fuerit p̄grauata: nō modoin nullos aereos volatꝰ naturali mobilitate raptabit̉: ſed etiā ad ima terre cōcepti humoris pōdere depͥmet̉.Ita mens qͦꝫ noſtra ſi accedentibusvitijs curiſqꝫ mundanis aggrauatanō fuerit: noxie ve libidinis humorecorrupta: velut naturali puritatꝭ ſuebn̄ficio ſubleuata: leuiſſimo ſpiritalis meditatiōis afflatu ſublimabiturad ſuꝑna: ⁊ hūilia deſerēs atqꝫ terrena: ad celeſtia ⁊ inuiſibilia trafferet̉.
1. Theſ. 51. Ti. 2.