Colla. VII. abba. ſereni de mobi.
inqͥt illi ⁊ nō ꝯfundar ego: paueantilli ⁊ non paueā ego: induc ſuꝑ eosirā furoris tui: ⁊ duplici ꝯtritiōe cōtere eos. Nulli etem̄ dubiū ē: cum anobis fuerīt ſuꝑati: ꝯtritiōe eos duplici ꝯterēdos: pͥmū: ꝙ hoībꝰ expetētibꝰ ſctītatē: illi eā poſſidētes amiſerīt: cāqꝫ extiterīt ꝑditiōis hūane:deinde ꝙ ſpiritales ſubſtātie fuerinta carnalibꝰ terreniſqꝫ deuicte. Hasigit̉ ruinas hoſtiū ſuaſqꝫ victoriasiutuēs vnuſqͥſqꝫ ſctōꝝ cū exultatione ꝓclamat dices: Perſequar inimicos meos ⁊ cōp̄hendā eos: ⁊ nō cōuertar donec deficiant: ꝯfringā eosnec poterūt ſtare: cadēt ſubtꝰ pedesmeos. Cōtra quos etiā orās idē ꝓpheta: Iudica inqͥt dn̄e nocētes meexpugna impugnantes me: apprehede arma ⁊ ſcutū: et exurge in adiutoriū mihi: effūde framea: et conclude aduerſus eos qͥ ꝑſequunt̉ medic aīe mee ſalꝰ tua ego ſū. Quoſ cūſubditis et extinctis vniuerẜ paſſionibꝰ vicerimꝰ: merebimur illā bn̄dictōis vocē ꝯſequēter audire: Exaltet̉ manꝰ tua ſuꝑ hoſtes tuos: et oēſinimici tui ꝑibūt. Hec igit̉ oīa ⁊ hiſſil̓ia ſacris inſerta volumībꝰ legentes ſiue canētes: niſi ꝯtra iſtas neqͥtias ſpiritales q̄ nob̓ inſidiant̉ diebus ac noctibꝰ acceperimꝰ fuiſſe cōſcripta: nō mō ex eis edificationē vl̓lā lenitatis ac patīe ꝯſeq̄mur: ſꝫ etiādiꝝ quēdā atqꝫ ꝯtrariū euāgelice ꝑfectiōi ꝯcipiemꝰ affectū. Nō ſolumem̄ docebimur nō orare ꝓ inimicisnr̄is: nec diligere eos: ſꝫ etiā deteſtari illos implacabili odio prouocabimur: ⁊ maledicere eiſ: atqꝫ or̄onē adu̓ſus eos īdeſinēt̓ effūdere. Que tali ſpū ꝓlocutos fuiſſe viros ſctōs ⁊amicos dei ītelligere: ſceleſtū ē acꝓphanū: qͥbꝰ an̄ aduētū xp̄i idcirco n̄eſt lex poſita: eo ꝙ trāſcēdētes mandata eiꝰ enangelicis ꝑere p̄ceptis: etapl̓ice ꝑfectiōi ſtudere: p̄ueniētes diſpēſationem temꝑis maluerunt.De eo ꝙ nō ſit ptās nocēdi
in arbitrio dęmonū colloCap̄. XXII.cata:On hr̄e aūt eos ptātē quēnqͣꝫ hoīm ledendi: exēplū btīiob maīfeſta rōe demōſtrat:vbi nō ampliꝰ eū tēptare audet inimicꝰ: qͣꝫ diuina ei diſpēſatiōe ꝯceditur: ⁊ cōfeſſio eorūdē ſpūum euāgelicis monimētꝭ īſerta teſtat̉ dicētiūSi eijcis nos: mitte nos ī gregē porcoꝝ. Qui multomagis credēdi ſūtin nullo hoīm qͥ ad imaginē dei creati ſūt ītroire pro arbitrio ſuo poſſe:cū aīalia īmūda ac muta ingrediendi abſqꝫ dei ꝑmiſſu nō habuerīt poteſtatē. Ceteꝝ nemo poſſet: nō dicāiuuenū qͦs videmꝰ ī hac eremo conſtantiſſime cōmorari: ſꝫ nec ꝑfectoꝝqͥdē tātis taliūqꝫ hoſtiū agmībꝰ circuſeptꝰ in eremo ſingularis habitare: ſi ī ip̄is eēt: ꝓ volūtate ſua nocēdi vel attēptādi facultas atqꝫ libertas. Qd̓ euidētiꝰ etiā dn̄i ac ſaluatoris nr̄i confirmat ſnīa: quā ꝓ hūilitate hoīs aſſūpti ꝓtulit ad pilatūita dicētis: Nō hr̄es in me vllā poteſtatē: niſi datū tibi fuiſſet deſuper.De īminuta dęmonū poteſtatē.Cap. XXIII.90Atis tn̄ nobis exꝑientia noſtra ⁊ ſeniorū relatiōe cōꝑtū ē: nō eādē vim hr̄e nūc demones qͣꝫ āteriore tꝑe īter anachoretaꝝ dūtaxat pͥncipia: in qͥbꝰ adhucraritas monachoꝝ ī eremo cōmanebat. Tāta nāqꝫ erat eoꝝ feritas: vtvix pauci ⁊ admoduꝫ ſtabiles atqꝫetate ꝓuecti: tolerare habitatiōeꝫ ſolitudīs poſſent. Siqͥdē in ip̄is cenobijs in qͥbꝰ cōmorabant̉ octo vel decē: ita eoꝝ atrocitaſ graſſabat̉: ⁊ frequētes ac viſibiles ſentiebāt̉ aggreſſus vt nō auderēt oēs ꝑiter noctibꝰobdormire: ſꝫ viciſſim alijs deguſtātibꝰ ſōnū: alij vigilias celebrantes:pſalmis ⁊ or̄onibꝰ ſeu lectionibꝰ inherebāt. Cūqꝫ illos ad ſoporē nat̉eneceſſitas īuitaret: exꝑgefactꝭ ad eo-
michee. 5
Psͣ .34.
Psͣ. .17
Hiere. 1
Iob̓ .19.
matth̓. 8