Collatio. vI. abbatis theodori
nullos eandē mortis ad pn̄s excepiſſe ſnīam: qͣ ſūt et illi puniti qͦs p̄diximus extitiſſe ſacrilege p̄uaricatōisauctoreſ: vt factū ē in illo qͥ ſabbatoligna collegerat: vel in anania et ſaphira qui paꝝ quidē d̓ ſubſtātia ſuainfidelitatis errore ſeruauerāt: nō ceqͣlia fuerint pōdera pctōꝝ: ſꝫ qꝛ reꝑti noue trāſgreſſiōis p̄ſūptoreſ: debuerūt p̄bere ceteris quēadmodumpctī: ita etiā pene ac terroris exemplum: vt qͥſquis eadē deinceps affectare tēptaſſet: noſſet ſibi ẜm eandeꝫformā qua illi dānati ſunt: etiā ſi inpn̄ti ſuppliciū differat̉: in futuri iudicij examinatione reddendū. Et qꝛvidemur exceſſū quendā dū generatēptationū vel vltionū ꝑcurrere volumꝰ a ꝓpoſita narratione feciſſe: q̄dicebamꝰ viꝝ ꝑfectū in vtraqꝫ tēptatione manere ſꝑ īmobilē: ad eādēnunc iterum reuertamur.Quō vir iuſtꝰ non cęrę ſedadamatino ſignatorio debeat eę cōſil̓is: Ca. XII.Caqꝫ mēs viri iuſti nō debeteē ſil̓is cere vel alteriꝰ cuiuſqͣꝫ materie molliorꝭ: q̄ ſꝑ characteri ſignātiū cedēs: ꝓ eiꝰ formaatqꝫ imagīe figuratur: quāqꝫ ī ſe tādiu retinet: donec alio rurſus ſuꝑimpreſſo ſignaculo reformet̉: atqꝫ itafiet vt nūqͣꝫ in ſua qualitate ꝑſiſtēs:ad formā eoꝝ q̄ impͥmunt̉ ſꝑ cōuertat̉ ac trāſeat: qͥn potius debet velutquoddā eē adamantinū ſignatoriūvt īuiolabilē mens nr̄a figurā ſui ſꝑcuſtodiēs characterꝭ: vniuerſa q̄ incurrerint ſibi ad qualitatē ſui ſtatusſignet atqꝫ trāſformet: ip̄a ꝟo inſigniri nullis incurſibus poſſit.Interrogatio ſi poſſit mēsin vna atqꝫ eadē qualitateiugiter durare: Ca. XIII.Ermanus: Pōt ne mēs nr̄ag vnum ſtatum iugit̓ retinere:⁊ in eadē ſꝑ qͣlitate ꝑſiſtereꝫ
Reſpōſio ad interrogātisꝓpoſitione: Ca. XIIII.Heodorꝰ: Neceſſe eſt vt ẜmt apl̓m: aut renouatꝰ qͥs ſpiritu mētis ſue ꝑ ſingulos diesꝓficiat ad ea: ſe que in ante ſunt ſꝑextendēs: aut ſi neglexerit: ꝯſequēseſt vt retro redeat atqꝫ in deteriꝰ relabat̉. Et idcirco nullo mō mēs poterit in vna atqꝫ eadē qͣlitate durare: velut ſi qͥs ꝯtra aquas fluminisviolēti nauē ſubigere remoꝝ impulſione conet̉: neceſſe eſt eū aut ꝟtutebrachioꝝ torrētis aluei impetū deſecantē ad ſuꝑiora cōdeſcendere: autremiſſis manibꝰ ad p̄ceps ꝓno amne reuocari. Qua ꝓpter iſtud eriteuidēs noſtri ind.ciū detrimēti: ſi intellexerimꝰ nos nihil ampliꝰ acquiſiſſe: nec dubitemꝰ retrorſuꝫ nos oīmodis reuocatos qͣ die nō ſenſerimꝰad ſuꝑiora progreſſos: quia vt dixinec in eodē ſtatu mens hoīs pōt iugiter ꝑmanere: nec in hac carne cōſiſtens ita virtutū apicē poſſidebit qͥſqꝫ ille ſctōꝝ vt īmobilis perſeueret.Neceſſe ē em̄ aūt aliqͥd adijci illis ſꝑaut minui: nullaqꝫ in om̄i creaturatalis poterit eē ꝑfectio que mutabilitatis nō ſubiaceat paſſioni: ẜm illud quod in libro beati iob legitur:Quid eſt hō vt īmaculatꝰ ſit ⁊ iuſtus apꝑeat natꝰ de muliere? Ecce inter ſanctos eiꝰ nemo īmutabilis: etceli nō ſunt mūdi in conſpectu eius.Solū nāqꝫ deū īmutabilē ꝯfitemurqueꝫ tm̄mō ſancti illius ꝓphete itacōpellat oratio: Tu aūt idē ip̄e es.Et ip̄e de ſe: Ego ſum inqͥt deꝰ ⁊ nōmutor: ꝙ ſcꝫ ip̄e ſit ſolꝰ naturaliterſemper bonus: ſemper plenꝰ ſꝑqꝫ ꝑfectꝰ: cui nihil nec adijci poſſit aliqn̄nec minui. Ideoqꝫ debemus ad virtutum ſtudia irremiſſa cura ac ſollicitudine noſmetipſos ſemper extendere: ip̄iſqꝫ nos iugiter exercitijs occupare: ne ceſſāte ꝓfectu ꝯfeſtim diminutio ſubſequat. Vt em̄ diximꝰ:
grllꝰI
Iob .15
Ephe. 5