Collatio tertia abbatis pafnutii
tatione neqꝫ doctrina hominū ꝓuocatus. Secūdus vocationis moduseſt quē fieri ꝑ hominē diximus: cumvel exemplis quorūdam ſanctoꝝ velmonitis inſtigati ad deſideriū ſalutis accēdimur. Quo nos quoqꝫ gratia dn̄i retinemus aſcitos: qui p̄dictiviri monitis ac ꝟtutibꝰ incitati: huicnos ſtudio ꝓfeſſioniqꝫ tradidimus:quo ordine etiā in ſcripturis ſanctisꝑ moyſen filios iſrl̓ de afflictiōe egypti legimꝰ liberatos. Tertius ꝟo vocationis modus ē qui ex neceſſitatedeſcēdit: cum nos diuitijs mūdi huivel voluptatibꝰ obligati: ingruētibꝰrepente tēptationibus q̄ vel mortispericula cōminant̉: vel amiſſione bonorū ac ꝓſcriptiōe ꝑcutiūt vel charorū morte cōpungunt: ad dn̄m quēſequi in rerum ꝓſperitate cōtempſimus: ſaltem inuiti ꝓperare compellimur. Cuius vocatiōis neceſſitatē inſcripturis quoqꝫ ſepiſſime reperimꝰ:cum filios iſrael ob merita peccatoꝝſuoꝝ legimus a domino traditos hoſtibus ſuis: ob quoꝝ dn̄ationē crudelitatēqꝫ ſeuiſſimam rurſus cōuerſosad dn̄m ꝓclamaſſe: ⁊ miſit eis inquidominus ſaluatorē aoth filiū gera:filium gemini: qui vtraqꝫ manu vtēbat̉ ꝓ dextera. Et rurſum: Clamauerunt inquit ad dū̄m qͥ ſuſcitauit eisſalnatorem: ⁊ liberauit eos othonielfiliū cheneꝫ fratrē caleph iuniorē. Etde talibꝰ in pſalmo dicit̉: Cū occideret eos tunc querebant eum ⁊ reuertebant̉: ⁊ diluculo veniebāt ad eum:⁊ recordati ſūt: qꝛ deus adiutor eorum eſt: ⁊ deus excelſus redēptor eorum eſt. Rurſumqꝫ: Et clamaueruntad dominū cū tribularent̉: ⁊ de neceſſitatibus eoꝝ liberauit eos.Ꝙ et deſidioſo vocatio pͥma nō ꝓſit: ⁊ ſtrenuo poſtrema nō obſit: Ca. V.X his itaqꝫ tribus modis licꝫte) priores duo melioribꝰ innitipͥncipijs videant̉: nōnunqͣꝫtamē inuenimus etiā de tertio gradu
qui infimus videt̉ ac tepidus: perfectos viros ac ſpiritu feruentiſſimosextitiſſe: illiſqꝫ cōſimiles qui optimoprincipio aggreſſi domini famulatūreliquā quoqꝫ vitā laudabili feruore ſpiritus exegerunt. Et iterū de illoſuꝑiori gradu plurimos tabefactos:ad vituperabilē finem ſepiſſime recidiſſe: ac perinde ſicut illis nihil obfuit ꝙ nō ſuo viderent̉ arbitrio ſedneceſſitatis cōpulſione ꝯuerſi: quippe quibus hancipſam occaſionē quacōpungerent̉: domini benignitas ꝓcurauit: ita etiā iſtis oīo nihil ꝓfuitſublimiora cōuerſionis habuiſſe pͥncipia: qꝛ nō ſtuduerūt reliquā vitāfine cōgruo terminare. Nec em̄ abbati moyſi qui habitauit in loco iſtiꝰeremi cui calamus nū cupatio eſt: qͥcqͣꝫ defuit ad ꝑfecte beatitudinis meritū: ꝙ metu mortis que ei ꝓpter homicidij crimen intentabat̉ impulſusad monaſteriū decucurrit: quam itaneceſſitate ꝯuerſionis arripuit: vt eāin voluntatē prompta animi virtutecōuertens ad ꝑfectiōis faſtigia ſumma ꝑuenerit: ſicut etiam econtrarioplurimis quos nominatim memorare nō debeo nihil ꝓfuit domini ſeruitutē meliore arripuiſſe principio:qui deinceps cordis ignauia ac duricia ſb̓ſequēte: qua ſenioꝝ traditionibus acquieſcere noluerunt: in teporem noxium: ac in ꝓfundum mortis baratrū cōciderunt. Quā rem inapl̓oꝝ quoqꝫ vocatiōe videmus euidenter expreſſam. Quid em̄ profuitiude apl̓atus ſubliſſimū gradū eodēordine quo petrus ceteriqꝫ apoſtoliaſciti ſunt volūtarie ſuſcepiſſe: qͥ vocationis ſue p̄clara principia cupiditatis ac philargyrie: peſtifero finecōſummans: vſqꝫ ad traditionē dn̄icrudeliſſimꝰ parricidia ꝓxupit. Autquid obfuit paulo ꝙ repente cecatꝰad viā ſalutis velut inuitus videt̉attractus: qui poſtea dn̄m tota animi deuotiōe ſectatus: initiū neceſſitatis volūtate cōſummās: glorioſamtantis virtutibus vitā īmutabili fine
Iudic̄. 3
Ibidem.
Psͣ. 77
Psͣ .10