Collatio ſecūda Abbatis moyſi
eorum cum de gaſtrimargie vitio etoccultarū cogitationū dominationediſſereret: earumqꝫ naturā ⁊ atrociſſimā vim quā haberent donec celarent̉: exponeret: cōpunctus ego collationis huius virtute ⁊ cōſcientiemee reatu ꝑterritus: velut qui crederē ob hoc ea fuiſſe prolata ꝙ ſeni fuerint ſecreta mei pectoris patefactain occultos primū gemitus excitatꝰ:deinde cordis mei cōpunctiōe creſcente: in aꝑtos ſingultꝰ lachrymaſqꝫꝓrumpēs: paximaciū qd̓ cōſuetudine vitioſa clancule parauerā comedendum: de ſinu furti mei conſcio acſuſceptore ꝓduxi: ipſumqꝫ in mediūproferens; quē admodum quotidioinuolans ipſum latenter ederem: penitentiā coram eo in terram ſubmiſſus cum venie poſtulatiōe confeſſusſum: ⁊ vbertim profuſis lachrymisabſolutionem diriſſime captiuitatishuius interceſſionibus eorum atqꝫorationibus imploraui. Tūc ſenex:Cōfide ait o puer: abſoluit te a captiuitate: etiā me tacente confeſſio tua.Uictorem namqꝫ aduerſariū tuumhodie triumphaſti: validius eū tuaꝯfeſſiōe elidens qͣꝫ ipſe fueras ab eotua taciturnitate deiectus: quem nequaqͣꝫ vel tua vel alterius reſponſion confutans: in te nunc vſqꝫ ꝑ̄miſeras dominari: ẜm illam ſalomonisſententiā: Quia nō ſit contradictioab his qui faciunt malum cito: ideorepletum eſt cor filiorum hominū inipſis vt faciant mala. Et idcirco iamte poſt hanc publicationē ſuam nequiſſimus ſpiritus iſte nullatenꝰ inquietabit vlterius: nec in te latibulūſibi teterrimꝰ ſerpens deinceps vſurꝑabit: de tenebris tui cordis cōfeſſione ſalutari ꝓtractus ad lucem. Necdum ſenex hec verba compleuerat: ⁊ecce lampas accenſa de meo ſinu ꝓcedens: tanto cellam repleuit odoreſulphureo vt vehemētia fetoris ip̄iꝰvix in ea reſidere poſſemus. Reſumenſqꝫ ſenex admonitionē: ecce inqͥtdominꝰ tibi veritatē ſermonū meo-
rum experimento probauit: vt paſſionis incentorē de corde tuo cōfeſſione ſalubri fugatum: oculorū fide ꝑciperes: patefactūqꝫ hoſtem nequaqͣꝫlocum in te vlterius habiturū: aperta eius expulſiōe cognoſceres. Itaqꝫẜm ſententiam ſenis: ita eſt inquit inme cōfeſſionis huius virtute dominatio diabolice illius tyrannidis extincta atqꝫ in perpetuū cōſopita: vtnunqͣꝫ mihi ne memoriā quidē cōcupiſcentie huius vlterius temptaueritinimicꝰ ingerere: nec me poſt hec aliquādo pulſatum ſurtiui illius deſiderij inſtigatione ꝑſenſerim. Quemſenſum ī Eccleſiaſte quoqꝫ pulcherrime legimus figuratū: Si momorderit inquit ſerpens nō in ſibilo: nōeſt abūdantia incantatori: taciti ſerpentis morſum ꝑnicioſum eſſe defignans: id eſt ſi per confeſſionem ſiuecōſenſum ſuggeſtio ſeu cogitatio diabolica incantatori cuiqͣꝫ ſpiritali ſcꝫviro qui carminibus ſcripturarummederi protinus vulneri ⁊ extrahere de corde viri conſueuit noxia: venena ſerpentis patefacta nō fuerint:ſuccurrere ꝑcclitanti perituro ve nonpoterit. Hoc igit̉ modo ad ſcientiādiſcretionis vere peruenire facillimepoterimus: vt ſeniorum veſtigia ſubſequētes neqꝫ agere quicqͣꝫ noui: neqꝫ diſcernere noſtro iudicio p̄ſumamus: ſed quēadmodum nos vel traditio illorum vel vite ꝓbitas informarit: ī omnibus gradiamur. Quainſtitutione firmatus non modo adꝑfectam diſcretionis rationē quiſqꝫperueniet: verū etiā munitus a cunctis inſidijs inimici ⁊ tutiſſimus ꝑmanebit. Nullo namqꝫ alio vitio tāprecipitem diabolus monachū ꝑtrahit ac perducit ad mortē: qͣꝫ cuꝫ eumneglectis conſilijs ſeniorū in ſuo iudicio ꝑſuaſerit: ac diffinitiōe doctrinave confidere. Etenim cum omnesartes ac diſcipline humano ingenioreperte: ⁊ que nihil amplius qͣꝫ vitehuius temporarie cōmodis proſunt:licꝫ manu palpari queant: ⁊ oculis
Eccs .10.