De ſpiritu fornicationis.
Rincipaliter em̄ vitij huiꝰ corprectio d̓ cordis perfectione deſcendit: ex quo etiā huiꝰ morbi virus dn̄i voce prodire ſignatur:De corde inquit exeunt cogitatiōesmale: homicidia: adulteria: fornicationes: furta: falſa teſtimonia ⁊cͣ. Illud ergo eſt primitus expiandū: vnde fons vite ⁊ mortꝭ manare cognoſcitur: dicēte ſalomone: Omni cuſtodia ſerua cor tuū. Ex his em̄ ſunt exitus vite. Caro em̄ eius arbitrio atqꝫimperio famulat̉: ⁊ iccirco ſūmo ſtudio parſimonia ieiunioꝝ ſectanda ē:ne eſcarū abundantia refecta caro: p̄ceptis anime ſalutaribus aduerſata:rectorē ſuū ſpiritum deijciat inſoleſcens. Ceterum ſi omnē ſummā in caſtigatiōe tantū corporis collocemꝰ:anima nō ſimiliter a ceteris vitijs ieiunante: nec meditatiōe diuina ⁊ ſpiritalibus ſtudijs occupata: nequaqͣad illud ſublimiſſimū vere integritatis faſtigiū poterimus aſcēdere: illoqd̓ in nobis eſt principale: puritateꝫcorꝑis noſtri infeſtante. Oportet ergo nos mundare prius: iuxta ſententiā domini: id quod intus eſt calicis⁊ parapſidis: vt fiat ⁊ id quod deforis eſt mundū.Quantū ad ſuperandū fornicationis vitiū remedij coferat continentie ſolitudo:Ca. III.Eniqꝫ cetera vitia etiā vſu hodminū ⁊ exercitio quotidianopurgari ſolent: ⁊ quodammodo ip̄ius lapſus offenſiōe curari: vtputa ire: triſticie: impatiētie lāguor:meditatiōe cordis ac ꝑuigili ſollicitudine: fratrū etiā frequētia ⁊ aſſiduaꝓuocatiōe ſanant̉. Dumqꝫ commota manifeſtant̉ ſepius ⁊ crebrius arguūtur: quā totius ꝑueniūt ad ſalutem. Hic ꝟo morbus: cū corꝑis affiictione ⁊ ꝯtritione cordis: ſolitudinequoqꝫ ac remotiōe indiget: vt poſſitad integrū ſanitatis ſtatū pernicio-
ſa eſtuū febri depoſita peruenire. Sicut plerūqꝫ certa egritudine laborātibus vtile eſt: vt cibi noxij ne oculorū quidem ip̄orū obtutibus offerantur: ne qd̓ aſpectus occaſione deſideriū eis letale gignat̉: ita plurimū cōfert ad depellenduꝫ hunc ſpecialitermorbum: quies ac ſolitudo: vt mensegra minime diuerſis figuris īterpellata ad puriorē perueniēs contēplationis intuitū: facilius peſtiferū ꝯcupiſcētie fomitē radicitꝰ poſſit eruere.Quid interſit inter caſtitatē ⁊ ꝯtinentia: ⁊ an̄ vtraqꝫ ſimul ſꝑ habeat̉: Ca. IIII.Emo tamē ex hoc negare nosn putet etiā in congregatiōe fratrū poſitos inueniri continentes: qd̓ ꝑfacile fieri poſſe cōfitemur.Aliud enī eſt cōtinentē eſſe: id ē eu-kraten: aliud caſtū: ⁊ vt ita dicaꝫ inaffectū integritatis vel incorruptionis tranſire: qd̓ dicit̉ acon. Que virtus illis ſolis tribuit̉ maxime qͥ ꝟgines vel mente vel carne perdurant:vt vterqꝫ ioannes in nouo teſtamento: ī veteri quoqꝫ helias: hieremias:daniel fuiſſe noſcunt̉. In quoꝝ gradu hi quoqꝫ non īmerito reputabuntur: qui poſt experimēta corruptiōisad ſimile puritatis ſtatū ꝑ laborē lōgum ⁊ indiſtriā. integritatē mētis ⁊corporis ꝑuenerunt: ⁊ aculeos carnis nō tā impugnatiōe concupiſcentie turpis qͣꝫ nature tātū modo motuſentiunt. Quē ſtatū dicimus difficillime poſſe inter hominū turbas app̄hēdi. Vtruꝫ vero ⁊ hoc poſſibile ſit:vnuſquiſqꝫ non noſtra ſentētia expectet agnoſcere: ſed cōſciētie ſue rimetur examine. Ceterū cōtinentes multos exiſtere nō dubitamus: qui īpugnationē carnis: quā vel raro vel qͦtidie ſuſtinēt: ſeu metu gehenne ſeudeſiderio regni celorum extinguuntatqꝫ cōpeſcut. Quos ſeniores ſicutꝓnunciant poſſe nō penitus incentiuis obrui vitioꝝ: ita ſecuros ⁊ inſau-
d 5
matth̓. j.
Prou̓. .4
matth̓. 23