LiberIIII.
Ec dicta ſint ſcd̓m typum vtprefati ſumus totius oriētis:quem etiam in partibus noſtris neceſſario dicimus debere ſeruari. Ceteruꝫ apud egyptios quibꝰmaxima cura eſt operis: non eſt hebdomadarum mutua viciſſitudo: neſub occaſione huius officij om̄es aboperis canone impediātur: ſed vniprobatiſſimo fratrum cellarij vl̓ coquine cura committitur: qui perpetuo donec vires eius vl̓ etas admittit: iugiter opus iſtud exerceat. Nōenim magno labore corꝑis fatigatur: quia nec tāta cura inter eos parandorum ciborum vel coctiōis impenditur: quippe qui maxime xerophagijs vel homophagijs vtūtur:⁊ apud quos ſecta ſingl̓is menſibꝰporrorum folia: labſania: ſalfrictuꝫoliue: piſciculi minuti ſalliti: quos illi menominia vocant: ſumma voluptas eſt.De obedientia abbatis ioannis per quā vſqꝫ ad prophetię profectus eſt gratiamCapi. XXIII.T quoniaꝫ hic liber de inſtitutione eſt eius qui renunci-at huic mundo: per quā ſcilicet introductus ad humilitateꝫ veram ⁊ obedientiaꝫ perfectā ceterarum quoqꝫ virtutū culmina poſſitaſcendere: neceſſariū reor quedamſeniorū geſta quibus per hāc enituere virtutem: exēpli gratia: ſicut ꝓmiſimus explicare: de multis admodum palca carpētes: vt ſtudentibꝰſublimiora ſectari: non ſolum incitamentū ex his vite perfecte: ſed etiaꝫꝓpoſiti forma procedat. Ꝙͣobremduos vel tres pro libelli huiꝰ compēdio de tam innumera patruꝫ multitudine ꝓferētes ponimus. Primūabbatem ioannē qui cōmoratus eſtiuxta Lico quod eſt oppidū thebaidis: quiqꝫ propter obedientie ꝟtutem vſqꝫ ad prophetie gratiam ſub-
limatꝰ: ſic vniuerſo claruit orbi: vtetiam regibus mundi huius meritoſuo redderetur illuſtris. Nam cumin extremis vt diximꝰ thebaide partibus comaneret: non ante preſumebat Theodoſius imperator ad prepotentiū bella tyrannorū procedere: qͣꝫ oraculis illius aīaretur atqꝫreſponſis. Quibus cōfidens velutcelitꝰ ſibi delatis: trophea de bellisdeſperatis atqꝫ hoſtibꝰ reportabat.De ligno itaqꝫ arido quodidem abbas ioānes ad arbitrium ſenioris ſui quaſiadolenduꝫ rigare non deſtitit:CapI. XXIIII.Ic itaqꝫ beatus Ioannes abadoleſcentia ſua vſqꝫ ad ꝑfeſctam ac virileꝫ etate ſeniorideſerulens: donec ille in huius viteconuerſatione durauit: tanta humilitate inheſit eius obſequijs: vt ipſiquoqꝫ ſeni ſtuporem ſummū obedientia eius incuteret. Cuius hanc virtutem vtruꝫ de vera fide ac profunda cordis ſimplicitate deſcenderet:an affectaticia eſſet: ⁊ quodāmodocoacticia atqꝫ ad imperantis faciempreberet̉: volēs manifeſtius explorare: qͣꝫplura ei etiam ſuperflua minuſqꝫ neceſſaria vl̓ impoſſibilia frequentius iniungebat. Ex quibꝰ triaponam: per que manifeſtari poſſitvolentibus ſcire vel mentis eius vl̓ſubiectiōis integritas. Sumpſit itaqꝫ de lignario ſuo ſenex virgultum:quod olim exciſum vſibus foci fuerat preparatuꝫ: dūqꝫ coctionis retardaret occaſio: non modo aridum: ſꝫprope putre iacebat temporis vetuſtate. Cunqꝫ hoc coram ipſo fixiſſetin terrā: p̄cepit aduecta aqua quotidie bis rigari: vt ſcꝫ diurnis humoribus radicatum: atqꝫ per aquā inarborem diffuſis ramis reuiuiſcens:amenitatem oculis atqꝫ vmbraculūin eſtu feruenti ſubter reſidentibus