Diſtin. nona

Tunc abbas duxit illum taciturnuꝫſecū ⁊ iuit cū ſacramentis ad cōicandum illum eremitam. Tunc in via qͥdam latro audiens campanam par.uam ſecutus eſt eos vſqꝫ ad cellā eremite ⁊ manſit foris reputans ſe indignū ꝙ deberet intrare cellaꝫ tam ſc̄iviri. Sed poſtꝙͣ eremita confeſſuseſt ⁊ cōicauit. tūc latro ſtans ꝓpe ianuā cum humilitate cordis ſui dixitO ſi eſſem talis qualis es tu. Et eremita in elationē mentis ⁊ cōplacētiaſuijp̄ius dixit. Hoc libenter debēsꝙ eſſes talis qualis ego ſum. Tuncfrater iſte taciturnꝰ cepit flere amare. ⁊ poſtꝙͣ abbas ⁊ frat̓ ille receſſerunt. tunc latro iſte cucurrit a remotis poſt eos. ⁊ inuocauit deuꝫ vt daret ſibi contritionem verā ⁊ vite emēdationē. quia iaꝫ ꝓpoſuit illi abbaticonfiteri ⁊ amplius nūꝙͣ peccare velle. ſed pn̄iam ꝓ pcc̄is aſſumere. ⁊ ſicin veloci curſu ille cecidit ⁊ mortuꝰ ēimmediate. Qd̓ videns fr̄ iſte cepitletanter ridē. Sꝫ poſtqͣꝫ abbas cumiſto fr̄e ad ꝯuentum redijt q̄ſiuit abiſto fr̄e qͣre ſic taceret. ⁊ reſpondit.Pater ſemel dixiſtis ad me. vade ettace ⁊ ab illo die ſꝑ tacui niſi interrogatus fuiſſem. Tunc abbas dixit. qͣre tu fleuiſti cū illum ſanctū eremitācōicaui. ⁊ tu riſiſti cū iſte malꝰ latropoſt nos cucurrit volens nos ſpoliare vel occide̓. ⁊ ſic peccādo in peccatis ſuis obijt. Tunc frater reſpondit.Pater cā fletus mei fuit iſta. quia cūcōicaſti illū eremitā infirmū tunc latro ſtetit foris ianuaꝫ dicensᶻ ex humilitate cordis. O ſi eſſem talis qualis tu es. Et eremita reſpondit ī elatione mētis. hoc poſſes libent̓ velle.⁊ ſic mortnꝰ eſt ⁊ damnatꝰ. ideo fleuiSꝫ latro qui poſt nos cucurrit habuit firmum ꝓpoſitū ꝯfitendi ⁊ nonſpoliādi nec occidēdi. ⁊ ſic currens

cecidit ⁊ obijt ⁊ angeli eius animaꝫrapuerunt ⁊ ad celum cum gaudiodeduxerūt. quia ſua cōtritio fuit tanta ꝙ deleuit penam ⁊ culpā. ideo riſiRefert doctor iacobus car .cc.tuſiēſis ꝙ quedam virgo deuota itavitam ſuam duxit ieiunando vigilādo orando caſtigando ſe ꝙ ab omnibus ſancta reputabatur. Contigitautem eam infirmari vſqꝫ ad mortēcuiꝰ confeſſionē qͥdaꝫ deuotus ſacerdos audiuit ⁊ ſuam ſpiritualem ſuꝑbiam ignorauit. Cui poſt obitū ip̄aapparuit nigra ⁊ valde horribilis. ſacerdos aūt expaueſcens queſiuit qͥdeſſꝫ. et fatebatur ſe eſſe illam virginēque quaſi ſancta reputabatur. ⁊ ſubiunxit dicēs. Ego infelix tradita ſuꝫinfernalibus incendijs cū inferioribꝰdemonibꝰ. ⁊ cū infimis dānatis eternaliter crucianda propter meam ꝓpriam complacentiā ⁊ ſpūalē ſuꝑbiam quā habui ꝙ nullam equaleꝫ mihi reputaui. ſed ſuper omnes me extuli ⁊ alios homines iudicaui ⁊ ſpreui. ꝓpterea ad profunduꝫ inferni deſcendi de quo nunꝙͣ liberabor. Naꝫſi ſiccate eſſent aque maris ⁊ fundusrepletꝰ arena ⁊ vna auicula centeſimo anno vnum granum educeret ⁊tunc poſſem ſaluari. omnes penas inferni eligerē vſqꝫ ad illud tempus ſuſtinere. ſꝫ non ſic quia in inferno nulla eſt redemptio. vnde pr̄ ſancte nectu nec aliquis ſanctus alius pro meoret quia nunqͣꝫ liberabor.Tentatio¶ Erat quidaꝫ monachus ciſterciēſis qui quadam nocte grauiter tentatus carnaliter fere ad conſenſumpcc̄i reſtitit viriliter ⁊ vicit ſalubrit̓.In eadem ebdomada venit quidaꝫꝯuerſus de grangia ad priorem domus dicens ei ſecrete. Dn̄e in hac ebdomada viſuꝫ eſt mihi in ſomnis ꝙ