MIIN. OCala
ab ardore infirmitatis. Tūc ethbinꝰeum per latera accipiens a terra ſurſuꝫ erexit ⁊ vvingualocus ad nareseius manū porrexit. Sꝫ ⁊ pauper flebili voce clamare cepit. Noli ſeniornares manibus caꝑe. quia dolor nōꝑmittit. Sꝫ ſi doloreꝫ meum leuiarevolueris. neceſſe eſt vt in ore tuo nares meas mittas ⁊ ita trahas. Tuncille meritis exaltatus humiliauit ſe.⁊ qn̄ putauit dolorem leuiare pauꝑin ore ſuo carnem accepit filij dei.Mox ergo vt ad ſe traxit gēma mirabilis in os eius cecidit. Beatꝰ aūtethbinꝰ ꝑ latera dominū tenens ſurſum aſpexit. celū apertum vidit. ⁊ īcapite domini quē tenebat ſc̄a cruxapparuit angelos qͣꝫ in obuiā domini venire vidit Tūc ſacerdoti ait. pr̄ſancte ip̄m quem teneo manibꝰ ⁊ tuore dn̄m noſtrum qui pro nobis ſeipſum dedit eſſe crede. Cunqꝫ dominum vellet tenere manibus eleuauitſe in nubibus dicens. Nō me erubūiſtis ſerui mei in anguſtijs meis. necego vos erubeſcā in regno pr̄is meihereditas veſtra mecū eſt. ⁊ his qͥ veſtrii memores fuerint in orationibꝰſuis ſalus in regno meo. His dictiseuanuit ex oculis eorum ⁊ cum magna voce receptus eſt in celū. Uocēquidem audiebant ſed neminem videbant. Cunqꝫ ſtupefacti laudaſſētdominum vvingualocusᵛ ethbinodixit. Hoc tuis meritis nobis accidit frater quia tante humilitatis es⁊ obedientie vt quicquid humana līgua precipere poteſt tu in corde deuotiſſimo impleas. At contra ethbiuus ait. Non ita pater. Sed tu quiquotidie carnem ⁊ ſanguinem īmolas dn̄i. ipſum meruiſſe videre in corpͥore ſuo. quem aſſidue tenes in animo tuo
Legitur in vita ſc̄i deicoli ꝙ ipſepoſt longam monaſterij obedientiācum ad deſertuꝫ pergeret ⁊ quaſi erraticus viator conuenientia manendi loca diſquireret. quippe cui paterſuꝰ ſub obedientie titulo denunciauit ne luxouienſe monaſterium vlterius intraret. inſpirato contigit vt ſuillum gregem offenderet. Subulcusab eo interrrogatus an in vicina eſſet aliquis locus habitabilis reſpōdit eſſe non longe locum paluſtrem⁊ fontibus ſatis irriguum in prediocuiuſdam prepotentis vaſalli nomine vverfarij. Cui vir ſanctꝰ potes nefrater inquit mihi ducatum preberequo poſſum locuꝫ ipſum videre? Atille. Poſſum inquit aliquo modo ſꝫgregem meuꝫ abſqꝫ prouiſore dimittere non preſumo. Cui beatus deicolus. Noli inquit fili mihi tantillumſpacij mihi tenaciter negare. Ueraciter ſcias quia ſi mecum pergere diſponis nec minimum porculum interim perdes. et ſi aliqͥd diſcredis egotibi fuſtem meum conſtituo cuſtodēvicariuꝫ. vt in redeundo cognoſcasquantum fides mea valeat cum charitate tua. Hoc dicto fuſtem quemmanu gerebat ſolo radicitus fixit. etprecedente ductore ad locum tetendit nominatum. Cunqꝫ poſt longūhore ſpatium porcarius eadeꝫ repedaſſet viā gregem videre ſolicitusinuenit ſecundum viri pollicitationem gregem ſuum circa fuſtem giratum ſaturum qͣꝫ accubaſſe nec vnuꝫquidem ex illo deeſſe. Uir venerabilis deicolus ad locum deſideratumperueniens diuino ſemper operi indefeſſus exiſtens vtpote qui crucifixus erat mundo totumqꝫ ſemetip̄mobtulit deo. inuenit eccleſiam in cliuo cuiuſdaꝫ alti montis poſitam in