Ex vitis ſanctorū.
ſunt. eoſqꝫ in tenebroſis eiſdem latibulis terre ꝯſternatos inuenerunt qͥad monaſteriū reducti ex eodē miraculo ita meliorati ſūt vt eis multuꝫpoſtea ꝓfuerit ad paꝝ tꝑis de mōaſterio defuiſſe.¶ Quādā vice dū in monaſtēio ſuogregorius cui abbas preerat qd̓dāſcriptitaret angelꝰ dn̄i in ſpecie naufragi ſibi affuit ſibiqꝫ miſere̓i lachrymabiliter pnſtulauit. Cū igit̉ gregorius ſex argenteos ſibi dari feciſſet ⁊abiſſet eadeꝫ die iteꝝ redijt ſeqꝫ multa ꝑdidiſſe pauca vero recepiſſe ꝑhibuit Qui cū ab eo totidē argenteosrecepiſſet. iteꝝ tertia die reuerſus miſereri ſibi importunis clamoribꝰ poſtulauit. Sed grego. cū a ꝓcuratoreſui monaſterij didiciſſet nihil dāduꝫpreter ſcūtellā argenteā quā mat̉ ſuacū legumībꝰ mittere ſolebat in monaſterio remanſiſſe illā ſtatim dari p̄cepit Quā ille libēter accipiens letꝰ abſceſſit Hic aūt angelus dn̄i fuit ſicutipſe eidē poſtmodū reuelauit. Namcū iam papa eſſet effectus qͣdam dieprecepit cancellario ſuo vt. xij. ꝑegrinos vel pauꝑes ad prandiū inuitaret Qui ꝑgens iuſſa ꝯpleuit Bū aūtſimul diſcūberēt intuēs papa numerauit Et accerſito cācellario cur ꝯtͣiuſſionē ſuā tertiū decimū inuitare p̄ſūpſerat inqͥſiuit. Quos cācellariusnumerans et tantū. xij. inueniens ait.Crede mihi pater nō ſūt niſi. xij. Aduertit ergo grego. viꝝ ꝓpius diſcumbentē vultū crebro mutare. et nūc ſeadoleſcentē. nūc vero vetulū ſb̓ qͣdaꝫvenerāda canicie ſimulare Finito cōuiuio illū in cubiculū induxit vehemēter adiurās vt ei ſe nomē qͣꝫ ſuumꝓdere dignaret̉. Qui rn̄s ait Et curinterrogas de noīe meo qd̓ eſt mirabile? Uerūtn̄ ſcito qꝛ ego ſū naufragus ille cui ſcūtellā argēteā tribuiſti
quā tibi miſeat cū leguminibꝰ matertua Et hoc tibi ꝓ certo ſit cognituꝫqꝛ ab illo die quo mihi hoc dediſtideſtinauit te deꝰ eccīe ſue preſulē fie̓iet petri apl̓i ſucceſſorē. Cui gregoriꝰEt tu quō hoc noſti ꝙ tunc me dn̄seccīe ſue p̄ſulē fieri deſtinauit? At ille. Qm̄ āgelꝰ īqͥt eiꝰ ſū Et nūc remiſitme tibi dn̄s vt te ſemꝑ debeā ꝓtege̓.et oē qd̓ petieris ꝑ me apud ipſū valeas impetrare. Statīqꝫ ab eo diſparuitMatrona quedā btō grego. ſingulis diebꝰ dn̄icis panes offēbat. Quicū poſt miſſaꝝ ſolēnia corpꝰ dn̄i ſibiofferret ⁊ diceret. Corpꝰ dn̄i nr̄i ih̓uxp̄i cuſtodiat te ī vitā eternā laſciueſb̓riſit Ille ꝯtinue dexterā ab eiꝰ oreꝯuertes ꝑtē illā dn̄ici corꝑis ſr̄ altae̓poſuit Poſtmodū v̓o cora ppl̓o int̓rogauit eā quā ob cāꝫ ridere p̄ſūpſerit At illa Quia pane̓ inquit que ꝓprijs manibꝰ fecerā tu corpꝰ dn̄icuꝫappellabas Tūc gregoriꝰ ꝓ incredulitate mulieris ſe in orōeꝫ ꝓſtrauit etlurgēs ꝑticulā illā panis inſtar digiti carne factā repperit. et ſic matronāad fidē ꝯuertit Orauit iteꝝ ⁊ carnēillā in ſpeciē panis ꝯuerſā vidit ⁊ matrone ſumendam tradiditEo tꝑe fuit quidā eremita vir magne v̓tutis qͥ oīa ꝓpter deū reliq̄rat⁊ nihil niſi vnā cattā poſſidebat. quāblādiēs ſepe qͣi cohabitatrice̓ in ſuisgremijs ꝯfouebat Orauit igit̉ deumvt ſibi dignaret̉ on̄dere cū quo future remuneratōnis manſionē ſꝑaret qͥilliꝰ amore nil ex ſeculi diuitijs poſſideret. Quadā igit̉ nocte ſibi reuelatur vt cū gregorio romano pōtificemanſionē ſibi ſꝑare deberet. At illefortiter ingemiſcens parū ſibi voluntariam pauꝑtatē profuiſſe putabat.ſi cum eo remuneratōnē acciꝑet quitantis mūdialibꝰ diuitijs abūdaret