Diſtin. quarta
finit propriam videre ſalutē xvij.Similes ſunt amatores ſeculariūvelectationum ⁊ qui harum dulcedine illiciuntur atꝫ futuris ⁊ ſtabilibus fluida ⁊ fragilia preferunt homini qui tres amicos habuit. quorum quidem duos precordialiter ⁊affectuoſe honorabat. ac vehement̓eorum charitate afficiebatur. ⁊ vſqꝫad mortem pro ip̄is agoniſans ⁊ periclitari deſiderans aduerſus tertium multo ferebatur deſpectu neqꝫhonore neqꝫ decenti eum aliquando gratificans dilectione niſi quandam modicam ad eum ſimulans amiciciaꝫ. Uenerunt ergo terribilesdie quadam quidam milites accelerantes hunc ad imperatorem ducere rationem redditurum pro debito decem milium talētorum. Coartatus vero ille querebat adiutoreꝫad ſubueniendum ſibi in terribili rationis poſitione apud regem. Currens igitur ad primuꝫ pre omnibꝰeorum amicuꝫ dixit ei. Noſti o amice quomodo animam meam ſemꝑpro te poſui. nunc auteꝫ indigeo auxilio tuo in die iſta detinente me neceſſitate. Quomodo ergo ꝓmittismihi nunc auxiliari. ⁊ que apud terepoſita eſt mihi ſpes dilectiſſime.Reſpondens ergo ille ait. Non ſuꝫamicus tuus o homo neqꝫ ſcio qͥsſis. habeo enim alios amicos cumquibus oportet me hodie letari. ⁊amicos iſtos amō poſſidebo. Prebeo tamen tibi ciliciola duo vt habeas ea in via qua ambulas. que tamen nihil tibi proderunt ⁊ nullamaliam ſpem a me preſtoleris. Hocaudiens ille ⁊ diffidens de auxilioquod ſperauerat ab eo. ad ſecundūperrexit amicum cui ⁊ ait. Recorda
re amice quantuꝫ accepiſti a me honoris ⁊ gratie. hodie vero corruēsin tribulationem ⁊ aduerſitatem auxiliatore opus habeo. quantum vero vales ſubuenire nunc indica mihi. Ille vero ait. Non vacat mihihodie vt tecum ſubeam agonem. cūris enim ⁊ ſolicitudinibus circūdoret in tribulatione ſum. modicum tamen tecum pergam ꝙͣuis tibi nonſit profuturum. et ſtatim domum reuerſus proprijs vacabo negotijs.Uacuis ergo manibꝰ inde reuerſusvndiqꝫ deſtitutus lamentabatur ſeipſum de vana ſpe ingratorum amicorum ⁊ de inutilibus laboribꝰ qͦsſepe pro eorum ſuſtinuit dilectionePergit ergo ad tertium amicuꝫ dequo nunꝙͣ curam habuit nec ſociūleticie ſue hunc aduocauit ⁊ ait adeum confuſo ⁊ in terram vultū dimiſſo. Non habeo os loquendi adte cognoſco enim diligenter quianūꝙͣ tibi benefeci nec amicabilitercirca te habui me. ſed aduerſitas apprehendit me duriſſima ⁊ nullā ſpeꝫſalutis in ceteris amicis meis repperi veni ad te. rogans ſi eſt tibi poſſibile quodlibꝫ auxiliuꝫ vel modicūimpendere ne tardes memor ignorantie mee. Tunc ille reſpondit ei hilari ⁊ ſereno vultu. certe amicuꝫ meum chariſſimum te confiteor eſſe etmodici illius tui beneficij non īmemor cum vſura retribuam tibi. Netimeas ergo ne formides. ego enimprecedam te ego interueniam prote apud regem ⁊ non tradam te inmanibus inimicorum tuorum. Cōfide ergo dilectiſſime ⁊ non triſterisTunc compunctus ille dicebat cuꝫlachrymis Heu mihi quid prius lamentabor aut quid potius plangāt E