De illuſt. viris
⁊ diuitijs irretitus vt abſqꝫ ſuorumdamno ⁊ ſcandalo graui abrūpereſe non poſſꝫ niſi priꝰ domū ſapient̓⁊ caute diſponeret. Interiꝫ vero dūarchani huiꝰ negotij cauſaꝫ ip̄i duoſoluꝫ in mundo ſcirent factū eſt verbum domini ad quēdam ruſticumarmentarium cum boues minaretad aratum dicens. Uade dic arnulpho de maiorta vt ſecum ducat tein clareualleꝫ quo proxime ituruseſt ad conuerſionem ⁊ tu cum eo cōuertere. Audiuit vero vocem ſed neminem videbat. facta aūt hac vocecepit pauper ille attētius orare vtſi a doino ſermo fuiſſꝫ reuelaret iterum auriculam eius. Et adiecit dominus ſcd̓o loqui ad ip̄m repetenseundem ſermoneꝫ. Accepto itaqꝫ ſecunda voce oraculo venit ad pretaxatum virum ⁊ ait. Uerbum mihi ēad te dominū meum. A quo cū fuiſſet ductus in partem procidit ad genua eius dicens. Obſecro te ꝑ xp̄mdominum noſtruꝫ vt ducas me adclareuallem vt ſaluēs tecum animāmeam. et ſi ſcire defideras dominuspius ⁊ miſericors ſecreta tua caſaſalutis mee mihi reuelare dignatꝰ ēAudiens auteꝫ nobilis ille pater familias verba iſta miratus eſt ⁊ letatus valde acceptum qͣꝫ homineꝫ cōduxit ad ſeip̄m queꝫ etiam poſtmodum indiuiduū comitē itineris pariter ⁊ conuerſionis habens. habiturus vt credimus conſortem eterneretributiōis. Explicitis itaqꝫ negotijs pro quibꝰ moram fecerat venitclareuallem tam ſubmiſſus humilitate ꝙ ſublimis diuitiarum affluentia multaqꝫ eidem monaſterio de ſuis facultatibus contulit ſed ⁊ alijsnonnullis cenobijs dona etiam lar
gitus eſt. Sanctus vero bernardꝰde conuerſione eius multum exhilaratus talem de eo in conuentu fratrū ſententiam protulit. De conuerſione fratris arnulphi nec minꝰ admirandꝰ nec minus glorificandus ēchriſtus qͣꝫ de reſurrectione laſari qͣtriduani. eo videlicꝫ ꝙ in delicijs tātis clauſus atꝫ ſepultus velut in tumulo iacebat ⁊ quaſi viuens mortuus erat. Huic autem confitenti cuꝫgemitu ⁊ lachrymis multis delictavniuerſa que in mūdo contraxeratbeatus bernardus intuens cordiseius amariſſimam contritionem etad omne opus bonum ſpontaneaꝫvoluntatem iniunxit ei vt pater nōſter tribus vicibus diceret atqꝫ inſuo propoſito deinceps vſꝫ ad mortem perduraret. Quo ille audito cōtriſtatus reſpōdit. Ne queſo irrideas famulū tuū beatiſſime pater. Inquo te ait irrideo; At ille ait. Ieiunia ſeptem annorum vel decem nōſufficerent mihi etiam humiliato inſacco ⁊ cinere. ⁊ tu mihi precipis pater noſter tertio dicere ⁊ in ordineperſeuerare. Et ſanctꝰ ad euꝫ. Ergone tu melius noſti quid te oportetfacere vt ſaluerisʸ an tibi forte paꝝvidetur ordinem tenere ⁊ in ip̄o viꝫad mortem perſeuerare; Ille veroreſpondit. Abſit ab anima mea taꝫiniqua preſumptio. ſed ꝓpter deumobſecro ne mihi parcas in preſentivt melius parcas in futuro ⁊ talemnunc impone pn̄iamᶜ quatenꝰ poſtmortem currēs ad requiē fine penaꝑueniam. Cui beatus pater ait facvt loquutꝰ ſum ⁊ ſecuruꝫ te facio. qꝛdepoſita mole corꝑis mox ad deuꝫſine moleſtia peruolabis Hoc nāqꝫreſponſo quaſi diuinitꝰ accepto cō