De illuſt. viris
tua requiratur dūmō obediens ꝑſeueres in ordine iſto. Hac ego ꝓmiſſione frater ille magnifice roboratus ſpūm diffidētie a quo impugnatur penitus ex pugnauit ⁊ exultas īdn̄o cū tremore mīaꝫ ⁊ iudiciuꝫ deinceps cantare ꝯſueuit. qui cū eſſetnobilis genere nullā generoſitatemarbitrabatur niſi ꝓ xp̄o pauꝑem fieri ⁊ ſeruire pauꝑibꝰ: erat eniꝫ infirmariꝰ papum in hoſpit io deputatꝰquibꝰ officioſiſſime ſuꝑintēdens nōſicut extraneis ⁊ mendicantibꝰ ſeruiebat ſed tꝙ dn̄is ſuis ⁊ tanꝙͣ membris filij dei. Si quē inter eos morbidū. ſi quē vſceroſū ⁊ vermibꝰ ſcaturientem aſpiceret huic omnē pietatis oꝑam impendens abluendo.tergendo. atꝫ refocillādo quafimater egrotanti filio iugiter aſſiſtebatDum hec ⁊ his ſimilia dei famulusagere non ceſſaret ꝯtigit vt mortalitas ſeuiens qͣꝫ plures fratruꝫ inuadens ꝑtraheret ad mortem. Cū autem videret ſocios ſuos qͦtidie ſubtrahi ⁊ ipſe deſiderabat deſideriomagno diſſolui ⁊ ſimiliter eſſe cumxp̄o. pius vero dn̄s qui ſꝑ preſto ēcorde contritis ⁊ ſpū contribulatisſeruulis ſuis decreuit adimplere deſiderium eius. Oborta vero febricula parua cum tenuiter egrotare cepiſſꝫ lectulo decubuit. Cūqꝫ dn̄s abbas introiſſꝫ ad viſitandum illū mirabat̉ ꝙ hō feruētiſſimꝰ tam leui occaſione lecto detineretur. vn̄ ⁊ ſubridens aiebat. Ne timeas mi fraterbernarde. quia modo non morierisſed adhuc cōmeſturus es nobiſcumde fabis ⁊ oleribus noſtris. Ip̄e vero reſpondit. Non timeo pater nōtimeo ſed conſido in dn̄o quia minime iā fraudabor a deſiderio meo
Quid multa. poſt qͣttuor aut qͥnqꝫdies ſcintillula creuit in incendiummagnū ⁊ facta eſt ꝑemptoria febrisque effimera putabatur. Tunc proprium iudicium abbas reprehēdit⁊ fratris ſententiam quaꝫ de ſeip̄oprotulerat preualere cognouit Appropinquante autem hora emigrationis inūctus eſt frater oleo ſacramentali. Expleta aūt vnctione factꝰeſt ſtatim in ſpiritu ⁊ raptus in contemplationē per multum temporisſpatiuꝫ iacuit ſine ſenſu ⁊ ſine motuita vt pene mortuo ſimilis videret̉Cunqꝫ per multam horaꝫ velut exanimis iacens ſecreta celi non preſumptione ſed gratia duce rimaret̉tandem ad ſe reuerſus ipſa hilaritate vultus vbinam fuiſſet ſatis indicauit. Ad quem pius pater accedēsīterrogauit qūo haberet. qui reſpōdens bene mihi inquit domine mipater per indulgentiaꝫ dei. Et nūcchariſſime pater abſoluo te a debito ſponſionis tue multas gratias agens ſolicitudini tue circa me peccatorem. Abbas autem priſtine illius obligationis qua ſe pro eiuſdeꝫfratris ſalute reſponſalē fecerat oblitus. mirabatur vnde loqueretur.Tunc frater expreſſius cōmonefecitilluꝫ ⁊ ait. Ergo ne excidit tibi quēadmodum oliꝫ ſaluti mee reſponſalem te conſtituiſti. Ab illa ergo fideiuſſione ſecurum te facio quia iā deſaluationē mea ꝑ miſericordiā dn̄inoſtri ieſu xp̄i ſecurus exiſto. Tuncvero abbas ſolicita inquiſitione cepit ab eo indagare quonā modo idpotuiſti agnoſcere. Quod cum modis omnibꝰ dicere recuſaret cernēsabbas nil ſe precibꝰ proficere in nomine domini ꝑ virtutē obedientie