Sermo. I.De gaudiis Marie

mortē ſubire qͣꝫ tā piū ⁊ dulcē mgr̄m vr̄m derelinq̄re? Solū dicā ꝙ cū ꝑueniſſet btā ꝟgoad ortū ī qͦ captꝰ fuit eiꝰ filiꝰ. ⁊ ī qͦ cū pͥuſqͣꝫ app̄hēderet̉ factꝰ ī agonia ꝓlixiꝰ orabat. et factꝰeſudor eiꝰ ſicut gutte ſanguīs defluētꝭ ī terrā.vt d̓r Luc̄. xxij. vidēs pijſſima ꝟgo terrā ſanguīe madefactā. ⁊ intelligēs ꝙ ille ſanguis defluxerat de facie filij ſui. ex rep̄ſentatōe ⁊ mēoria future paſſiōis: cepit altiꝰ īgemiſcere ⁊ pla̓ctꝰ ac dolores p̄teritos renouare. O miſerabile ſpectaculū O res nō ſine lachrimis memorāda. cū meſtiſſima mr̄ ſemimortua ī terrā ſeꝓſternit. oſculat̉ ſanguinē p̄cioſuꝫ dilecti filijſui. ⁊ ſuis ſctīſſimis manibꝰ illū recolligēs dicit. Terra tu nō es digna poſſidere tā nobilētheſauꝝ. Quis poſſꝫ a fletibꝰ ꝯtinere vidēsbn̄dicta v̓ginē habentē manꝰ ſanguīe filij ſuirubricatas ⁊ illū ſanguinē cū terra illa madefacta reuerēt̉ portātē ad domū Ioh̓is? Quiaꝟo ex nimio planctu deſiccate erāt lachrimeab ocul̓ eiꝰ. ip̄a cū ſuſpirijs ⁊ ſingultibꝰ fortedicebat. O fonti. o mare. o flumi. ovui torrenti ſorgite prego laqua a ioci mei. Si chereſolia ī piati iſentimēti. Cū q̄ bn̄dicta dn̄anr̄a ⁊ nos plāgamꝰ ex recordatōe paſſiōis filij ſui. vt ad eius gaudia poſtmodū ꝑueniamus. ⁊ cū ea letemur ī gloria ꝑadiſi. Amē.¶ De paſſiōe gaudij ipſiꝰ btīſſime ꝟginisSermo ſecūdus ī hac parte.N gaudio ēiius nō miſcebit̉ exͣneꝰ Prouer.xiiij. Quātuꝫ fuerit gaudiū inmēte virgīs atqꝫ leticia. ⁊ ꝯſolatio. ac iocūditas ⁊ exultatio. etiaꝫ ī hac vita.nullꝰ expͥmere poſſꝫ: ſꝫ nec cogitare. ip̄a auteꝫſola nouit q̄ ſola exꝑta eſt. Et ad hͦ applicaripoſſent verba thematis nr̄i. Hic aūt nō loqͥmurde gaudio mūdano. de qͦ d̓r Ecc̄i. ij. Riſūreputaui merorē. ⁊ gaudio dixi: qͥd fruſtra deciꝑis? Dicit em̄ Bern̄. ī qͦdā ſermone de hͦ vano gaudio tꝑali. Extrema gaudij luctꝰ occupat. hic ē trāſitorie leticie finis. hic fructꝰ glorie tꝑalis. Et Iob. xx. ſcpͥtū ē. Gaudiū hypocrite ad inſtar pūcti. Iſte autē hypocrita (vtexponit Gre. ī mora.) ēmūdus. q̄ hoīem fallit ꝓmittēdo ei dare verā leticiā quā dare nōpōt. Tale gaudiū btā ꝟgo hr̄e noluit. q̄ ī vanitate mūdi nūqͣꝫ delectata fuit. Habuit autē gaudia oīa q̄ pōt cū merito hr̄e aliqua pura creatura. Un de ipſa exponi poſſet illud. ijMach̓. iij. Gaudio ⁊ leticia repletū eſt templū. Ipſa em̄ (vt alibi declarauimꝰ d̓r tēplū

dei. De illa etiā exponi poſſet illud qd̓ fuit p̄dictū Iſa. lj. .ſ. Gaudiū ⁊ leticia inueniet̉ ī eagrārūactio ⁊ vox laudis. Un̄ ipſa dicebat illud Iſa. lxj. Gaudens gaudebo ī dn̄o. ⁊ exultabit aīa mea ī deo meo. Et illud Abacuc. iijEgo aūt ī dn̄o gaudebo. ⁊ exultabo ī deo Ieſu meo. Quis em̄ vnqꝫ hoc melius dicere potuit qͣꝫ mater eius. Cū etiā dicat̉ Prou̓. xxix.Iuſtus laudabit atqꝫ gaudebit Quāto magis gauiſa fuit ⁊ deuꝫ ſemꝑ laudauit iuſtiſſima genitrix illiꝰ? Et ſi rectꝭ corde ē leticia. pͣs.xxvj. quā leticiā ſentiebat rectiſſimū cor inocētiſſime ꝟgīs? Et ſi oībꝰ iuſtꝭ ⁊ fidelibꝰ xp̄ianis d̓r Matth̓. v. Gaudete et exultate. qm̄merces veſtra copioſa eſt ī celis. Et Luce. x.Gaudete qꝛ noīa vr̄a ſcpͥta ſunt ī celis. quātū exultare debuit virgo glorioſa. cuiꝰ mercesſuꝑ oēs alias erat copioſiſſima. et cuiꝰ nomēpoſt nomē filij dei erat ī celis deſcpͥtum? Et ſiom̄ibꝰ ſe diſponētibꝰ ad grāꝫ recipiēdam d̓rIſa. xij. Haurietis aquas ī gaudio de fontibus ſaluatorꝭ. Quāta debuit haurite leticiāilla q̄ ſuꝑ oēs ſe diſpoſuit ad grām recipiēdāProfecto ipſa fuit pͥmiceria eoꝝ ī qͦꝝ ꝑſonadicebat Dauid pͣs. cxxv. Repletū ē gaudioos nr̄m. ⁊ lingua nr̄a exultatōe Un̄ dixit Luce. j. Exultauit ſpūs meus ī deo ſalutari meoIn eiꝰ em̄ ꝑſona p̄dictū fuerat ꝑ figurā illudj. Reg. ij. Exultauit cor meū ī dn̄o. Et iō dicere potuit ī ipſo ingreſſu ī mūdū illud Iſa.lx. Exultabit aīa mea ī deo meo. Ipſi qͦꝫ ꝯuenire pōt illud Iohelis. ij. Exulta ⁊ letare terra. Nā btā ꝟgo terra ī ſacra pagina appellat̉Et illud Zach̓. ix. Exulta ſatꝭ filia ſyō. iubilafilia Hieruſale. Quare aūt ipſa ſuꝑ alios letari deberet manifeſtū ē. Nā pͣsͣ. ciiij. d̓r. Letetur cor q̄rētiuꝫ dn̄m. Et. ij. Para. .vj. Sāctitui letēt̉ ī bonis. d̓r deo. Et pͣsͣ. ciij. Letabit̉ iuſtus ī oꝑbꝰ ſuis. Et Prou. xv. Letat̉ homoi ſcīa oris ſui. Et eiuſdē li. c. xxiij. qͥ ſapiētē genuit letabit̉ ī eo. Abſqꝫ dubio ipſa q̄ ſꝑdūmq̄ſiuit et toto corde ei adheſit. qͥ etiā iuſticiaplena. ſctīſſima. ac oībꝰ bonis oꝑbꝰ ornatafuit. atqꝫ ſapiētiſſima exn̄s dei ſapīaꝫ genuitſuꝑ oēs creaturas poterat dicere deo illd̓ p̄s.xxix. Circūdediſti me leticia. Et pͣs. iiij. Dediſti leticiam ī corde meo. Un̄ ei ꝯtinue dicebat illd̓ pͣs. ix. Letabor ⁊ exultabo ī te. Ad̓oaūt ſuꝑueniēs ī eā ſpūſſanctꝰ letificauit ip̄aꝫq̄ eſt dei ciuitas. iuxta illud pͣs. xlv. Flumīsimpetꝰ letificat ciuitatē dei. ꝙ ipſam leticiā oībus cōicabat. ⁊ oēs cū ea ꝯuerſantes dulcedine ⁊ iocunditate replebat. Un̄ Sap̄. viijd̓r. Nō hꝫ amaritudineꝫ ꝯuerſatio eiꝰ. Necxx 3

xx 3

Gaudiūmūdi

h