Sermo. III.Malla S MNS

gine. ⁊ ideo eā nob̓ cōicauit abūde. Quartoeſt fōs ꝑpetuus. iuxta illud Iſa. lvj. Erit qͣſiortꝰ irriguus. ⁊ fic̄ fons aquaꝝ cuiꝰ nō deficiētaq̄. Amor nāqꝫ mūdi nō eſt ꝑ̄petuus: ſꝫ citolabit̉. qꝛ ē ſicut aqua ciſterne. Un̄ ꝯquerit̉ deus Hiere. ij. di. Me dereliquerunt fonte aq̄viue: ⁊ foderūt ſibi ciſternas diſſipatas queꝯtinere nō valēt aquas. Mūdꝰ em̄ eſt ſicutciſterna ꝑforata. qꝛ nō habet ꝯſolatiōem veram ſed fictā. nec ꝑmanentē: ſed cito effluenteꝫ. nec plenā ſed vacua. iuxta illud. ij. Ioh̓.ij. Mudꝰ trāſit ⁊ ꝯcupiſcētia eiꝰ. Quīto eſtfons dulcꝭ ⁊ amenꝰ. Sed nota ꝙ fons d̓ mari orit̉. ſed ꝑ meatꝰ ſubterraneos dulcorat̉. etſic ipſa aqua dulcorata fonti immittit̉: et potabilis reddil̓. Et ſil̓r ipſa bn̄dicta ꝟgo d̓ populo iudaico amaricato ꝑ pctm̄ origiale fuitorta. ſed tn̄ ſine ipſiꝰ pctīoriginalis amaritudine fuit ꝯcepta. qꝛ ẜm aliquos ī lumbisparētū fuit ſeme quo ipſa debebat̉ cōcipi purgatū. ⁊ ſic ipſa gr̄a dei p̄ueniēte et ſctīficāte ſictotaliter fuit dulcedīe repleta. ꝙ vndiqꝫ emiſit aquas dulciſſimas grāꝝ. Un̄ de ꝓgenitoribꝰ beate ꝟ̓ginis fuit verificatū illd̓ Iudithvij. Fontes amari dulcorati ſunt ad bibēdūScd̓o pͥncipalit̓ ē vidēdū. qͣles aquas habet iſte fons. Et reſpōdet̉ ꝙ aque ipſius ſuntſt valde ꝟtuoſe. Nā multiplicē habet ꝟtutemPrimo nāqꝫ habēt virtutē refrigeratiua. Etlideo valde grate ſunt aīe ſitiēti .i. deum deſiderāti. iuxta illud Prouer. xxv. Aqua frigidahomī ſitiēti. Sed notandū ꝙ aqua fontis īeſtate eſt frigida. ⁊ ī hyeme eſt calida. ⁊ maxime aqua putei. qͥ etiā d̓r fons. Et ſil̓r btā virgo ī eſtate ꝓſꝑitatis dat aquā frigidā. id eſtgrāꝫ refrigeratiuā. ne mēs nimis inardeſcatterrenoꝝ affectibꝰ. In hyeme ꝟo aduerſitatꝭdat aquā calidā .i. gram inflamātē. ne mēsaduerſitatibꝰ p̄ſſa a dei amore tepeſcat. Ip̄aaūt ī aduerſitate fuit feructior. qꝛ iuxta cruceſtabat. In ꝓſperitate ꝟo humilior. qꝛ dei ancillam ſe nomīabat. Secūdo habet virtuteꝫeleuatiuā. Un̄ pōt dicere illud Ioh̓. iiij. A qͣquā ego dabo fiet ī eo fons aque ſaliētꝭ ī vita eternā. Sed nota ꝙ aqua quātū deſcēdit:tātū etlā aſcēdit. Et ſil̓r aqua gr̄e tātū hoīeꝫſubleuat ad celeſtia quatuꝫ ipſe deſcēdit deſpiciēdo īfima ⁊ terrena. Sunt aūt qͥdā qͥ retinēt ſibi neceſſaria ⁊ ſuꝑflua. ⁊ nihil pauꝑibꝰlargiunt̉. Et talis erat ille diues qͥ induebat̉purpura ⁊ byſſo. vt d̓r Lu. xvj. Quia igit̉ iſtinihil deſcēdūt: ideo nihil aſcēdūt. Alij ſuntqͥ retinēt neceſſaria ⁊ ſuꝑflua. dat tn̄ partemſuꝑfluoꝝ pauꝑibꝰ. de quibꝰ d̓r Luc. xj. Qd̓

ſuꝑeſt date elemoſynā: ⁊ ecce oīa mūda ſuntvobis. Et iſti qꝛ paꝝ deſcēdūt. ideo etiā paꝝaſcēdūt. Alij ꝟo ſunt qͥ dat pauꝑibꝰ oīa ſuꝑflua: et ſibi retinēt neceſſaria. De quibꝰ dicit̉Lu. iij. Qui habet duas tunicas det vnā nōhabeti. Una em̄ eſt tunica neceſſitatꝭ. ⁊ aliaſuꝑfluitatis. Tunica aūt neceſſitatis poteſtretineri. ſuꝑfluitatꝭ ꝟo debet pauꝑibꝰ erogariEt iſti multū aſcendūt. qꝛ etiam multuꝫ deſcendūt. Alij aūt oīa reliquūt taꝫ neceſſariaqꝫ ſuꝑflua. ⁊ ſe amore dei pauperes faciūt. ſicut fecerūt apoſtoli qͥ dixerūt xp̄o Mat. xix.Ecce nos reliqͥmꝰ oīa ⁊c̄. Et de his multi inueniunt̉ viri ꝑfecti qͥ mūdo totaliter renūciantes. ⁊ religione intrātes votuꝫ pauꝑtatis faciūt. Et iſti qꝛ maxime deſcendūt. etiā maxīeaſcendūt .ſ. vſqꝫ ad xp̄i ſocietate. ⁊ vſqꝫ ad iudiciariā poteſtate. Un̄ Matt. xix. inqͥt ipſeſaluator. Amē dico vobis. ꝙ vos qͥ reliqͥſtisoīa ⁊ ſecuti eſtis me: ī regeneratōne cum ſederit filiꝰ homīs ī ſede maieſtatis ſue: ſedebitis⁊ vos ſuꝑ ſedes iudicates duodecim tribusIſrael. Tercio habet ꝟtuteꝫ viuificatiuam.quā deſiderabat humanū genꝰ an̄ huiꝰ ꝟgīsaduentu. dicens illud Nume. xx. Dn̄e deusmeꝰ exaudi clamorem populi mei. ⁊ aperi eistheſaurum fontis aque viue. Et dicit aperiqꝛ deſuꝑ ⁊ a deo eſt hmōi aque effuſio ⁊ emanatio. que fluxit ī beatā virginē a ſuꝑiori .i. aſpūſancto. Un̄ Lu. j. dixit ei angeluſ. Spūſſanctꝰ ſuꝑueniet ī te ⁊c̄. Ipſa autem benedicta virgo cōmunicauit ea nobis inferioribꝰ.et nos viuificauit. Un̄ illi dicere poſſumusilld̓ Neemie. ix. Tu viuificas oīa hec. Oēsergo qͥ volūt viuificari accipiāt de aqua iſtiꝰbn̄dicti flumīs. Oīa em̄ flumīa de iure gentium ſunt publica. ff. de acqͥ. re. do. l. adeo. §. ꝙſi tuto alueo. de quo etiā tangit̉ ī. l. iiij. ff. de re.di. Et ideo ī flumīe publico om̄ibꝰ nauigarelicet. ff. vt ī flu. pu. na. li. ꝑ totuꝫ. Quarto habet virtutē irrigatiuā ⁊ germinatiuā. De irrigatōe d̓r Gen̄. ij. Fons aſcēdebat de terra irrigas vniuerſam ſuꝑficiē terre. De germīatiōeaūt d̓r Iſa. lv. Deſcēdit ymber de celo. ⁊ vltranō reuertit̉. ſed inebriat terram et germinareeam facit. Dicit autem ſaluator Marc̄. iiij.ꝙ terra pͥmo germīat herbā. deinde ſpicaꝫ. etpoſtmodū plenū frumentū īſpica. Iſte em̄fons celeſtis terra aīe noſtre facit pͥmo germinare herbā .i. dei timorē. qͥ eſt pͥncipiū nouevite. Deinde ſpicā. id eſt pnīam aſperam. etpoſtmodū plenū fructuꝫ ī ſpica. id ē charitate. Quia ſicut d̓r Roma. xiij. Plenitudo legis eſt dilectio. Quīto habet virtutē mūdass

Qualesiqs hūitMaria