Pals. VII.

Hiarchas bragmanus. ſicut refert Hiero. īepl̓a ad Paulinū. docēs de natura ⁊ de moribus. ac de curſu dieꝝ ac ſydeꝝ. Non ī regalireqͥeſcit ſolio. ſicut Salomo. jͣ. Paral̓. xxviijdiſputas ſuꝑ lignis. a cedro lybani vſqꝫ adyſopu. ⁊ diſſerēs de iumētis ⁊ volucribus. reptilibuſqꝫ ⁊ piſcibꝰ ⁊c̄. iij. Reg. iiij. Ecce em̄plꝰ qͣꝫ Salomō hic Matth̓ xij. Sed eiusſchola ē diuerſoriū. eius cathedra p̄ſepiumIpſius ſedes eſt fenū. Odigniſſima ſcholao ſacratiſſima cathedra. ¶ Currite oēs ⁊ pergite ad audiendū iſtū paruulū qui multast legit lectōes. Prima eſt. ꝙ ipſe verus deus⁊ homo eſt ſuꝑ om̄ia diligēdus. Ratio eſt.qꝛ ipſe prior dilexit nos. ⁊ tradidit ſemetipſum ꝓ nobis. .j. Ioh̓. iiij. Scd̓a ꝙ ei eſt inſtāter obediēdū qꝛ ipſe ꝓ nobis factꝰ ē obediens ⁊c̄. ad Phil̓. ij. Tercia ꝙ ꝓ ipſo ⁊ proximo eſt moriendū. j. Pet. ij. Chriſtus ꝓ nobis paſſus eſt vobis relinquēs exemplū vtſequamī veſtigia eius. Quarta ꝙ oportꝫ ſꝑorare et nūqͣꝫ deficere Luc. xviij. Ipſe em̄ noſolū ī vita: ſed etiā ꝓximus morti orauit incruce. vt d̓r ad Heb̓. v. Quīta ꝙ a peccato ēabſtinēdū. Ipſe em̄ venit effundere ſanguinem: vt nos lauaret a peccatis noſtris Apoca. j. Sexta ꝙ mūdus eſt ſpernēduſ: ſicut ipſe poſtea feit fugiēs. cū iudei vellēt euꝫ facere regē Ioh̓ .vj. Septima ꝙ inimicis eſt parcendū: ſicut ipſe poſtea fecit ſuis occiſoribꝰ.Lu. xxiij. Octaua ꝙ ab incepto opere bononō eſt ceſſandū. ſicut ipſe poſtea egit qui abincepto humane redemptōis oꝑe nūqꝫ ceſſauit donec ꝑfecte compleuit. Un̄ ī cruce dixit. Cōſummatū eſt Ioh̓. xix. Item licet ſibi a iudeis ſuggeretur vt deſcenderet de cruceMat .xxvij. Ipſe tn̄ noluit: ſed ī cruce voluit mori ⁊ terminare. Nona ꝙ pene ⁊ aduerſaſunt patiēter tolerāda. quod poſtea oſtēditfacto. Ipſe em̄ ī tot tribulatōibꝰ nō aperuitos ſuū. vt p̄dictū fuerat Iſa. liij. Decima ꝙcaro eſt maceranda. Iuxta illud ad Col̓. iijMortificate mēbra vr̄a ⁊c̄. Ipſe em̄ vt nosad p̄dicta animaret: venit ad tolerādū multa mala. ⁊ ſpōte ſubdidit corpus multis afflictōibꝰ. Un̄ inqͥt Iſa. l. Corpꝰ meū dedi ꝑcutiētibus: ⁊ genas meas vellētibꝰ. Faciemmeā nō auerti ab increpātibꝰ ⁊ ꝯſpuētibꝰ inme. An̄ em̄ qꝫ deus incarnaret̉ dicebant homīes. Dio a ha bon tempo. Nō prouo maivno affano almūdo. Et ideo ip̄e venit experiri ⁊ ꝓbare. vt exemplo eiꝰ diſcamꝰ aſꝑa ſufferre. ⁊ ſenſualitatem mortificare ⁊ refrenareEt ꝓpter hoc etiam ī magna ſiti potari vo-

luit aceto et felle Ioh̓. xix. Undecima lectiofuit. ꝙ ꝯtinue debemꝰ aīam noſtrā deo ꝯmendare. Qd̓ ipſe poſtea fecit qͥ ī cruce ſpm̄ fuūpr̄i ꝯmedauit Luc. xxiij. Duodecima lectiofuit de om̄ibꝰ ꝟtutibꝰ. Suꝑbis em̄ legebatde humilitate quā ī ſeipſo oſtēdebat. qͥa exinaniuit ſeip̄m ⁊c̄. ad Phil̓. ij. Auarꝭ de euāgelica pauꝑtate. qꝛ inuolutus erat vilibuspaniculis. ⁊ ſic de ſingulis. Stabat autē adpedes Salomonis regina Sabba .i. virgobn̄dicta. audiēs ſapīaꝫ eiꝰ qͥ factꝰ ē nobis ſapiētia a deo. j. Cor. ij. Has aūt lectōes cepitlegere mgr̄ iſte eximiꝰ ī diuerſorij gymnaſio.qͥs repetiuit poſtea ī doctoꝝ medio ī temploLu. ij. Sꝫ lecturā ſuā ꝯpleuit ī crucꝭ pulpito. ¶ Uenit quoqꝫ filiꝰ dei ī mundū vt infinitā ſuā charitatē et clemētiā demōſtraret. Utem̄ dicit Pe. dami. ī tercio. In hͦ xp̄i myſterio ꝓfundū pelagꝰ diuīe clemētie demōſtrat̉qAꝑte ſunt em̄ catharacte celi. ⁊ deſcēdit abūdatia bonitatis diuīe. Un̄ apl̓s Eph̓. ij. ait īPropter nimiā charitatem ſuam qua dilexit nos deus: cū eſſemus mortui peccatꝭ: ꝯuiuificauit nos xp̄o. cuiꝰ gr̄a ſaluati ſumus. vtoſtēderet abūdātias diuitias gr̄e ſue ī bonitate ſuꝑ nos ī xp̄o ih̓u. Et. j. Ioh̓. iiij. d̓r. Inhoc apparuit charitas dei ī nobis. qm̄ filiūſuū vnigenitū miſit ī mundū vt viuamꝰ ꝑeū. O xp̄iane: ama benignū filiū virgīs queamor trāſportauit de celo ad terrā. O charitas om̄ipotēs ligās omnipotentē. O dulciſſime paruule. o benigniſſime Ih̓u. o clementiſſime dn̄e celi ⁊ terre. quare ī mundū veniſti? Certe ſi dignerꝭ mihi rn̄dere: dices. Perfarte inamorare. Fecerat nāqꝫ deꝰ hoīem adimaginē ſuam Gen̄. j. Sed vidēs ꝙ nec ſicamabat eū: ait. Ego faciā me ad imagine ⁊ſil̓itudinē eiꝰ. vt vel ſic amet me ī ſeipſo .i. inſua imagine ⁊ ſil̓itudine. qꝛ ſimilitudo ē cādilectōis. viij. eth̓. Ama ergo frēꝫ tuū ⁊ carnē tuam. et dic ꝑuulo Ih̓u illud Can̄. viij.Quis mihi det te fratre meū ſugentē vberamatris mee vt inueniā te ⁊ deoſculer. ⁊ iā menemo deſpiciat? Nō pōt autē qͥs ſe excuſare.qꝛ factꝰ ē viſibilis ⁊ oībus ſenſibꝰ ſenſibilis.vade igit̉ ⁊ amplectere eū. ¶ Sed dicet aliqͥs. Si fuiſſem ego ī Bethleē qn̄ natꝰ eſt recepiſſem eū ⁊c̄. Sed quō recepiſſes tūc cuꝫno cognoſceret̉ ſi nūc cognitū nō recipis? Etqͥs eius corpus ī hac feſtiuitate ea qua ꝯuenit deuotōe ⁊ p̄paratōe recepit? ¶ Tatā ergoclementiā demōſtrauit deus ſciens ꝙ ad faciendum ſe amari nulla melior eſt viā qͣꝫ amare. Et dixit. Exquo hō me nō amat. tata ſi-

EQuōxp̄s legitmultaslectōes

E

TProptercharitatēvenit inmundū.

U