Pars. V.

iocūditate inqͥt Aug. ī ẜmōe annūciatiōisEgerūt ī celo feſtū duꝫ gabriel redijt ⁊ ꝟgoꝯcepit. agamꝰ ⁊ nos ī terrꝭ gaudia noua. qͥaꝟgo ꝯcepit ⁊ peꝑit. ¶ Tertio iocūdiſſima fuit toti hūano generi qd̓ cū deo pacificauit.fuerat eī in maxīa diſcordia cū ſuo creatoredeo qͥ ꝯͣ eū iratꝰ ſteterat ꝑ qͥnqꝫ milia ānoruꝫſꝫ ī iſta die xp̄s ſe ſec̄ mediatorē ⁊ recōciliatorē. ⁊ fuit ꝯueniētiſſimꝰ mediator. qꝛ erat de ꝓgenie vtriuſqꝫ ꝑtꝭ. Iō d̓r lapis angularꝭ. qͥavtrūqꝫ parietē ꝯiūxit. Un̄ cait eccīa. pacē deus reddidit ī ſe recōciliās ima ſūmis. ⁊ hͦ inhac bn̄dicta ānūciatōe īceptū ē. qd̓ poſtea īpaſſiōe ꝯpletū fuit. ¶ Quarto fuit iocūdiſ-ſima ſctīs pr̄ibꝰ ī limbo exn̄tibꝰ. fuer̄t eī certificati ꝑ diuinā r̄uelatiōꝫ de īcarnatōe meſſye qua totꝭ deſiderijs efflagitabāt ⁊ expectabāt. Itē credēdū ē ꝙ gabriel angelꝰ multisalijs āgel̓ ſociatꝰ ſtatī fctā annūciatōe btē ꝟgini ꝑrexerit ad ſinū abrae ī qͦ erāt illi ſanctipres. atqꝫ cū maxīa exultatōe notificaueriteis ꝯceptū eē dei filiū ex ꝟgīe. dixitqꝫ ill̓. gaudete pr̄es ſctī. qꝛ hodie puella illa ſctīſſimade qͣ ꝓphetaſtꝭ ⁊ ī figurꝭ p̄nūciaſtꝭ: hūilitateſua deū de celo ad t̓ra traxit. ⁊ ī ſuo ꝟgīali vtero ꝯcepit. O igit̉ pr̄ nr̄ adā. O eua mr̄generis hūani. O abraā. o iſaac. o iacob. o iſaiao hieremia. o alij pr̄iarche ⁊ ꝓph̓e: dicite mihi qͣꝫtū exultaſtꝭ qͣꝫtūqꝫ gauiſi eſtꝭ hodiernadie. ꝓfecto maximā leticiā ⁊ īenarrabilē iocūditatē habuiſtꝭ. vn̄ ⁊ ānūciāti āgl̓o rn̄dere potuiſtꝭ illd̓. iiij. Re. vij. hͨ dies bōi nūcijē. Cū eī dicat Salomō Prou̓. xiij. ꝙ deſideria cū ꝯpleta fuerit delectatōꝫ pariūt. nō eſtambigēdū vos miꝝ ī modū delectatos fuiſſe: audiēdo ſūmū oīm deſiderioꝝ vr̄oꝝ eē adīpletū. Credo ec ꝙ vob̓ ī ill̓ obſcuriſſimis tenebrꝭ caligātibꝰ. ī qͥbꝰ ꝑ tot milia ānoꝝ nōvideratꝭ lumē. hodierna die ad ꝯſolatōemvr̄aꝫ ⁊ tāti gaudij certificatōꝫ mirāda ⁊ clariſſima lux apꝑuerit cꝰ viſiōe ꝯfortati in deilaudes ⁊ graꝝactōes ꝓtinꝰ ꝓſiliſtꝭ. ⁊ tūc ꝟificatū fuit illd̓ qd̓ ſaluator iudeis dixit Ioh̓.viij. Abraā pr̄ vr̄ exultauit vt videret dieꝫmeū. vidit ⁊ gauiſus ē. ¶ Quīto fuit hec annūciatō ⁊ īcarnatio filij dei iocudiſſima ipſiꝟgī. lꝫ hāc iocūditatē ei pͥmo factā pͥꝰ ponere debuiſſet. ſꝫ ī fine dimiſi. qꝛ q̄ ī fine dicūt̉:meliꝰ mēorie īpͥmūt̉. vt ait Gre. ī qͣdā omel̓.⁊ ꝓbat̉ ꝑ. c. liqͥdo. d̓ ꝯſe. di. ij. Cōtēplari aūtpoſſumꝰ qͣꝫtū b. ꝟgo exultauerit q̄ ẜuā ſe facere cupiebat illiꝰ ꝟgīs q ꝯciꝑe ⁊ ꝑere debebatſaluatorē. cū ei appares āgelꝰ gabriel dixitAue gr̄a plēa dn̄s tecū. q. d. O Maria ꝟ-

go ſuꝑ oēs p̄electa tu n̄ erꝭ ẜua. n̄ ācilla. n̄ pediſſeq. ſꝫ dn̄a dn̄aꝝ ⁊ mr̄ dei ab et̓no pordīata. Tu es illa ꝟgo de qͣ locuti ſt̓ oēs ꝓph̓e. tues regīa celoꝝ ⁊ iꝑatrix oīm hoīm ⁊ agloꝝ ⁊oīm gr̄aꝝ dei rceptacl̓m. ¶ Quātā ꝟo dulcedine ī ꝯceptōe ſui bn̄dicti filij ſenſerit cū invētre ſuo oīs ꝑadiſi dl̓cedo ītrauit. qͥs explicet ẜmōibꝰ? qͥs hͦ excogitare pot̓it? O marianōne p̄ ſuauitate ꝯmota ſt̓ oīa viſcera tua?Nōne p̄ mellifluitate iubilauit aīa tua? nōne pͦ altitudīe miſterij ī extaſi fctā ē mēs tuaꝓfecto ſi qͥs dixiſſꝫ tibi illud Iudic̄. xiiij. qͥddl̓ciꝰ melle? tu rn̄dere potuiſſeſ. ē v̓bū dei īcarnatū ī vt̓o meo. ſi eī dl̓cedīem magnā p̄ſtatdeꝰ tim̄tibꝰ ſe. vt ait ꝓph̓a pͣſ. xxx. ꝓfecto ſupͣoēꝫ ītelligētiā hūana fuit dulcedo quā d̓ditdeꝰ ſibi ꝯcipiēti ſe.¶ Pars qͣrta hꝰ ẜmōis q̄ d̓r tꝑalitatꝭIrca tꝑalitatē īcarnatōis filij dei ex.c ꝟgīe q̄ri pn̄t tria. Primū d̓r expectatōis. ſcd̓m det̓mīatōnis. t̓tiū ꝟoattributōis ¶ Quātū ad pͥmū qd̓ dr̄ expe­ ˣctatōis. mirat̉ q̄dā ⁊ curioſe īqͥrūt. cur deꝰ qͥʰē clemētiſſimꝰ. ⁊ cui ꝓpriū ē miẜeri ſꝑ ⁊ ꝑcere lꝰtādiu ꝯtinuit ī ira miſcd̓ias ſuas. Uidet̉ eī 1eis ꝙ ſtatī pꝰ lapſū hūani generꝭ īcarnari debuiſſꝫ. Amor ei fac̄ accelerare donū. Cū gͦ beneficiū īcarnatōnis fuerit puri amorꝭ ⁊ eximie charitatꝭ. iuxͣ illd̓ Io. iij. Sic deꝰ dilexitmd̓m vt filiū ſuū vnigenituꝫ daret. Et adEph̓. ij. Propt̓ nimia charitatē ſuā q̄ dilexit nos deꝰ miſit filiū ſuū in ſil̓itudinē carnispctī. videt̉ ꝙ citiꝰ debuiſſꝫ illū mittere. nā caritas n̄ tardat amico ſb̓uenire. ẜm illd̓ Prouer. iij. Ne dicas amico tuo. vade ⁊ cras dabo tibi. cū ſtatī poſſis dare. Cōfirmat̉ qͦꝫ hecrō. qꝛ vt ait Caſiio. li. iij. epl̓aꝝ. xl. epl̓a. Nōpoſſumꝰ exiſtīare iocūdū qd̓ nimia fuerit dilatōe ſuſpēſuꝫ Spes eī q̄ differt̉ affligit aīaꝫProu̓. xiij. Un̄ Mattheꝰ poeta ī poet̓a ꝑtej. c. j. canit. Pollicitū lāguet vlt̓iore mora. ⁊Statiꝰ ī. ij. thebaidos inqͥt. Nō gͣuior miſerꝭ mortalibꝰ addita cura Spes vbi logavēit. Et hēricꝰ ſamarien̄. li. ij. ait. Nā moradenigrat donum meritūqꝫ mīorat. Sꝫ citagrādificat mūera ꝑua maꝰ. Iō Iacobꝰ bn̄uētanꝰ ſui li. c. xx. dic̄. Cū ſpōdes aliqͥd maꝰillico ꝟ̓ba ſeqͣt̉. Augꝫ eī meritū qͥ cito ſoluitidē. Dr̄ ec̄ ī cōi ꝓu̓bio. Qui cito dat bis datneſcit dare qͥ dare tardat. ⁊ Caſſiod̓. lib̓. vj.epl̓aꝝ. epl̓a. ix. inqͥt. Oēſiqͥdē iuſtū cū celeritatis cōmodo traſit ad bn̄ficiū. Ex qͥbꝰ olbus videt̉ ꝙ deꝰ iuſtiſſimꝰ debuerit accelerarebn̄ficiū īcarnatōis ſue. ⁊ maxīe qꝛ vt dicūt̉

X

Xp̄s niubuit ſtatipꝰlapſuꝫ.

A