Pal̓S. IIII.
care ⁊ nō peccare: qͣꝫ nō peccare ex īpoſſibilitate. gͦ hͦ debuit cōuenire mr̄i dei q̄ fuit gl̓ioſioroībꝰ creaturꝭ. Itē Ecc̄i. xxxj. i laudē ſancti d̓rQui potuit traſgredi ⁊ nō ē trāſgreſſus. et facere mala ⁊ nō fec̄. gͦ hͦ etiaꝫ illi ꝯuenit qͥ ē oīlaude digniſſima. Itē Damaſ. inqͥt ꝙ omecreabile ē vertibile: ẜm eē ⁊ ẜm electōem. ẜmeſſe vt corꝑalia: ẜm electōeꝫ vt rōnalia. Sꝫbtā ꝟgo fuit cōpoſita ex vtroqꝫ: gͦ vid̓r fuiſſevertibil̓ in vtroqꝫ. ⁊ ad hoc fac̄ illd̓ Iob xv.Ecce int̓ ſctōs eiꝰ nemo īmutabil̓ Inſuꝑ glorioſiꝰ ē qd̓ ex victoria hr̄: qꝫ qd̓ ſine victoriavt ꝓbat glo. ī. l. penul. ff. de cap ⁊ poſtli. r̄uer.corona enī victoribꝰ dat̉. vt ait beatꝰ Maximꝰ in ẜmone pluriū martyꝝ. ſꝫ vbi nullaeſt pugna: nulla etiā eſt victoria. vt dic̄ Grego. in moral̓. gͦ cū ī btīſſima ꝟ̓gine maximafuerit ⁊ ſit gl̓ia. ⁊ ip̄a ꝯſecuta ſit triūphatiſſimā corona. ſeqͥt̉ ꝙ magnā habuit victoriā.⁊ ſic pͥus maxima habuit pugna: gͦ potuitpeccare. ¶ Sꝫ ꝯͣ hͦ eſt autoritas Bern̄. in ſermone de natiuitate ꝟgīs di. Ego puto ꝙ copioſior gr̄a ſanctificatōis ī ea deſcēderit qͣꝫ īalijs in vtero ſanctificatꝭ: q̄ totā vitā eiꝰ immunē ab oī pctō efficeret. Qd̓ nemī ī natismulieꝝ credimꝰ eſſe donatu. Hec ille. Itemfruſtra ē potētia q̄ nūqͣꝫ reducit̉ ad actum. ſicut dicimꝰ ꝙ inania ſt̓ ꝟba q̄ nullꝰ ſeqͥt̉ effectꝰl. fi. C. de reno. dona. Sꝫ btā ꝟgo nūqͣꝫ fuitpeccatrix. gͦ fruſtra ī ea fuiſſet potētia peccādiCū gͦ deꝰ ⁊ natura nihil agāt fruſtra. vt d̓r. j.phiſi. iij. de aīa. ⁊. jͣ. de celo ⁊ mūdo. ⁊ notat̉ inl. qͥ bis idē. ff. de ꝟbo. ob. ſic̄ etiā dr̄ ꝙ in iurenihil ē ſuꝑflua. vt ī. §. ſane. ī ꝓhemio ſexti. ⁊in. l. j. §. nulla itaqꝫ. C. de vete. iu. enu. ⁊ in pͥma cōſti. co. §. qͥbꝰ. ⁊ ī. l. ſi qn̄. in pͥn. ff. de le. j.d̓r ꝙ nullū in iure ꝟ̓bū eſt poſitū ſine myſterio. videt̉ dicendū ꝙ deꝰ nō dedit btē virginipotētiā peccādi q̄ fuiſſet ſuꝑflua Un̄ dic̄ gloſa in. c. ꝑ baptiſmū. de ꝯſe. di. iiij. ꝙ btā ꝟgoex miraculo nō potuit peccare. Preterea peccare nō ē aliqͥd poſſe ſꝫ potiꝰ nō poſſe. vt aitglo. in. c. j. ſuꝑ v̓bo oīpotēs. de ſum. tri. ⁊ fideca. q̄ allegat Auguſtinū de peni. di. ij. §. caritas. gͦ ⁊c̄. Itē ph̓s in. ix. metha. inqͥt. ꝙ potētia eſt pͥncipiū trāſmutatōis ī alteꝝ. ſꝫ ī btāꝟgine nullū fuit pͥncipiū trāſmutādi ī peccatū. gͦ nulla potētia peccādi. Itē cuicūqꝫ incōueniēs eſt ineſſe actu: eidē incōueniēs ē ineſſe potētiā. ſꝫ btīſſime ꝟgini incōueniēs ē īeſſe actū peccādi. gͦ īcōueniēs ē ineſſe potētiāpeccādi. Itē intn̄ poſſe peccare nec poſſe mereri: mediū eſt nō poſſe peccare ⁊ poſſe mereri. Sꝫ pͥmū ꝑtinet ad ſtatū cōprehēſorum
ſimpl̓r. ſcd̓ꝫ āt ad ſtatū viatoꝝ ſimpl̓r. gͦ mediū ꝑtinet ad ſtatū mediū. Sꝫ ille ē btē ꝟginis q̄ fuit ſimpl̓r viatrix. ⁊ ẜm qͥd ꝯp̄hendens. vt ait Alber. vbi sͣ. c. clxxv. gͦ nō habuit potētiā peccādi. ⁊ ita ꝯcludit Albertꝰ ibid̓di. ꝙ nō poſſe peccare: ꝑ ſe ſequit̉ naturam inuertibilē. ⁊ hͦ mō deꝰ trinitas d̓r n̄ poſſe peccare. Un̄ ait Hiero. ī. c. vlt. de peni. diſ. ij. deꝰ ſolus oīpotes dr̄: qͥ cū oīa poſſit. peccare nō pr̄Scd̓o mō d̓r n̄ poſſe peccare qd̓ hꝫ vnionē l̓ꝑſonalē cū natura īuertibili. ⁊ hͦ mō xp̄s hōnō potuit peccare. vn̄ Damaſ. dic̄ ꝙ īpeccabilis erat dn̄s Ih̓s. Tertio mō d̓r nō poſſepeccare. qd̓ hꝫ ꝯiuctionē vel ꝯuerſione totalē ad naturā īuertibilē ꝑ mediū qd̓ ē d̓ ſui natura inſeꝑabile. vt eſt habitꝰ gl̓ie. ⁊ ſic ſctī inpatria n̄ pn̄t peccare. iux illd̓ ꝓph̓e pͣſ. cxlvij.Cōfortauit .i. roborauit: ſeras portaꝝ tuaꝝſcꝫ ſuꝑne hierl̓m: vt nullꝰ poſſit exire peccando. Quarto mō d̓r non poſſe peccare qd̓ hꝫꝯiunctionē ad natura inuertibilē ꝑ mediuꝫqd̓ ⁊ ſi de ſui natura ī ſe qͥdē eſt ſeꝑabile: ē tn̄oīno ſeꝑatū a ꝯtrario repugnāte vl̓ reſiſtētevel impediēte. ⁊ ꝓpt̓ hͦ in ſuo ſūmo ī tali ſubiecto ē inſeꝑabile. vt ē plenitudo gr̄e in brāꝟ̓gine. ⁊ hoc mō d̓r bt̄a ꝟgo n̄ potuiſſe peccare. vn̄ ⁊ Bern̄. de Ioſeph dic̄. ꝙ credebat potiꝰ ꝟginē poſſe parere: qͣꝫ maria poſſe peccare⁊ ex his ptꝫ rn̄ſio ad obiecta. pugnā autemhabuit: nō tn̄ ab intra .ſ. in carne. ſꝫ ab exͣ .ſ.ꝑ tribulatōes: vn̄ ⁊ victoriā. Oēs gͦ autoritates ⁊ rōnes q̄ vidēt̉ ꝓbare ꝙ potuerit pec adcare loquunt̉ de potētia ẜm ꝙ opponit̉ ad n̄ mipoſſe. j. vel. ij. vel. iij. mō ſumptū. Ptꝫ igit̉ꝙ nō poſſe peccare ꝯiunctū cū poſſe merer ēꝓpriū pͥuilegiū bt̄e ꝟgīs. vt ait Albertꝰ vbiſupͣ. ¶ Hoc gͦ pͥuilegiū nō poſſe peccare cōtu ꝑlit illi ſpūſſctus ī ſcd̓a ſctīficatōe cū ex eiꝰ immaculatꝭ ſanguinibꝰ corpꝰ filij dei formauitvt ait ſctūs Bonauē. in. iij. di. iij. ar. ij. q. iij.⁊ btūs Tho. ī. iij. ꝑte ſū. q. xxvij. art̓. v. Siei poſt ꝯceptōꝫ filij dei potuiſſet peccare plura incōueniētia ſeq̄rent̉ ẜm Bern̄. Prio redūdaret in ꝯtumeliā ꝓlis: qꝛ eiꝰ mr̄. eſſꝫ peccatrix ⁊ ẜua diaboli ⁊ iniqͥtatꝭ. ſcd̓o eſſet in detrimētū mr̄is. qꝛ ſic dānari potuiſſet. tertioeſſet in damnū hūani generꝭ: ⁊ ī ꝯtemptuꝫtotiꝰ diuini intēti. qꝛ incarnatōis opꝰ ſuſpectum nō īmerito reddi poſſet. vn̄ oīno aſſerendū eſt ꝙ ī ꝯceptōe filij dei talit̓ extitit cōfirmata ꝙ volūtas eiꝰ nō potuit poſtea ꝯuti ad malū: nō tn̄ ꝑ liberi arbitrij ablatiōemnec ꝑ alicuiꝰ potētie amiſſionē. ſꝫ ꝓpt̓ libenarbitrij ꝑ gr̄am cōpletōem ⁊ ꝯfortationem
u
Rn̄ſoad argumenta
Nō poſſe peccared̓r qdipliciter