Sermo. VII. De btītudinibus Marie

eriā ꝙͦ vt inqͥt catho. Pauꝑtas ſi leta venittutiſſima res ē. Un̄ lucanꝰ li. v. canit. O vire tuta facultas. Pauꝑis anguſtiqꝫ lares. omūera nōdū. Intellecta dei. ⁊ fortunatꝰ aitPauꝑ ī anguſto regnat hn̄do deū. Et Inuctꝰ li. j. Felices hūiles pauꝑ qͦs ſpūs ābit.Illos naͣ celi regnū ſb̓lime receptat. Uoluiſti gͦ ꝑfectiſſime hr̄e ꝟtutē euāgelice pauꝑtatꝭ imitādo filiū tuū qͥ eā ī ſeip̄o dedicauit. c.gl̓ia ep̄i. xij. q. ij. Un̄ obẜuaſti illd̓ cathōisdocumētū dicētꝭ Deſpice diuitias ſi vis aīoeē beatꝰ. Quas qͥ ſuſcipiūt mēdicāt ſꝑ auari. Noueras nāqꝫ verā eē illā Senece ad lucillū ſnīaꝫ dicētꝭ. Nemo aliꝰ ē deo dignior qͣꝫqͥ opes ꝯtēnit.¶ Pars. ij. de btītudīe mititatꝭ btē ꝟginisCd̓am btītudinem ponit ſaluatorMatth̓. v. di. Btī mites: qm̄ ipſipoſſidebūt terrā. trāſſumptiue ī. §exhis. xxiij. q. iiij. Hāc aūt ꝟtuteꝫmititatꝭ ſiue māſuetudīs fuiſſe ſuꝑ oēs viatores excellētiꝰ ī bt̄ā ꝟgīe. ꝓbat Alber. vbi sͣt. cix. dicēs eccl̓iam ita affirmare q̄ in eiꝰ offitio canit. Uirgo ſingularis inter oēs mitisItēſuꝑ illa ꝟ̓ba Mat. v. Btī miteſ. ait gl.Mites ſunt qͥ mal̓ moribꝰ dn̄ant̉. ſꝫ btīſſima ꝟgo mal̓ moribꝰ ꝑfectiſſime dn̄ata eſt.qꝛ eiꝰ dominiū fuit ſine pugna īteriori. oīmaūt alioꝝ cū pugna. gͦ habuit mititatē cumexcellētia. Sciebat ei btīſſima ꝟgo veraꝫ eēillā Bern̄. ſnīam ī lib̓. de īprobatōne vitioꝝc. iij. dicentꝭ. Mitibꝰ ⁊ gratis nemo nocerepōt. Et iteꝝ. c. iiij. Mitia pacificā pariūt p̄cordia mentē. Et iō mititatꝭ ꝟtute ſtuduitin ſummo poſſidere. Itē alia glo Matt. v.ait. Māſuetꝰ nō irritat nec irritat̉. nec nocꝫnec nocere cogitat. Hec āt oīa fuerūt in bt̄aꝟgīe cū īproportionabili excellētia. qꝛ nullūirritare ⁊ oīa placare diſtāt īproportiōabilidiſtātia. ſil̓r nll̓i nocere ⁊ oībꝰ ī ſūmo ꝓdeſſe.Hoc aūt ſolū fuit ī btīſſima ꝟ̓gīe. gͦ habuitmititatē ſine ꝓportiōe ſuꝑ oēs alios. UndeBern̄. in quodā ẜmone de illa ait. Diſcurreꝑ totā ſerie euāgelij: ⁊ nūqͣꝫ īuenies ꝟbū durū vel aſpeꝝ egreſſum de ore eius. Itē arguitidē Albertꝰ dicēs. Sic̄ p̄miū ad pͥmium: itameritū ad meritū. ſꝫ btā ꝟgo poſſeſſionē terre viuētiū qd̓ eſt p̄miū maſuetudīs habuitexcellētiꝰ. gͦ ⁊ meritū. Itē eccl̓ia canit. Nosculpis ſolutos mites fac ⁊ caſtos. Sed ip̄aomi viatore magꝭ ſoluta fuit a culpa. gͦ magis mitis fuit. Itē nullꝰ magꝭ fuit cōformisxp̄o in ꝟtutibꝰ qͣꝫ mr̄ eiꝰ. ſꝫ xp̄s ſuꝑ om̄s fuitmitis. Un̄ ip̄e ait Mat. xj. Diſcite a me qꝛ

mitis ſum ⁊ hūil̓ corde. qd̓ hr̄ trāſſumptiuein. c. qͥ ſcit. ij. q. vj. gͦ ⁊ mr̄ eiꝰ fuit mitiſſima.¶ Nō obſtat qd̓ dr̄ de moyſe Numer̄. xij. ꝙIerat vir mitiſſimꝰ ſuꝑ oēs hoīes qͥ morabatur ī terra. qꝛ rn̄det Alber. vbi sͣ. ꝙ intelligit̉in generatōe ſua. Uerba enī intelligūt̉ de p̄ſenti. nō aūt de futuro. l. ſi ita. ff. de au. ⁊ ar. le.l. ſi a colono. ff. de ꝟ. ob. Et rō ē. qꝛ nō poſſumus diuīare de futuro. l. ſi putator. ff. ad le.aqͥ. Debemꝰ gͦ ītelligere excellētiā māſuetudinis moyſi reſpectu coetaneoꝝ ſuoꝝ vel reſpectu p̄cedentiū. btīſſima āt ꝟgo n̄ cadit ī numero alioꝝ. qꝛ nō ē vna de oībꝰ ſꝫ ē ſuꝑ oēs.O igit̉ ꝟgo mitiſſima ꝓfecto tu es illa q̄ tuamāſuetudīe meruiſti ſuꝑ om̄es a deo amariCū eī ſil̓itudo ſit cā dilectiōis. viij. ethi. ⁊. l.cū filiꝰ. §. pr̄. ff. de le. ij. nō eſt mirādū ſi deuscui d̓r psͣ. lxxxv. Qm̄ tu dn̄e ſuauis ⁊ mitistātū te dilexit ⁊ exaltauit. p̄dictū eī fuerat dedep̄ſſiōe demonū ſuꝑboꝝ ⁊ de tua exaltatōe.Ecci. x. Sedes ducū ſuꝑboꝝ deſtruxit deꝰ: etſedere fec mites ꝓ eis. Tu es illa ml̓ier mitiſſima q̄ ſuꝑ oēs viatores a ſpūſctō de om̄ibꝰad ſalutē ꝑtinētibꝰ fuiſti edocta. Scpͥtū eſteī pͣs. xxiiij. Docebit mites vias ſuas. tranſſumptiue ī. c. nos aūt. xvj. q. j.¶ Pars. iij. de btītudīe luctꝰ beate ꝟginisNqͥt ſaluator Lu. vj. Btī qͥ nuncfletꝭ qꝛ ridebitis. ⁊ Mat. v. Btī qͥlugēt qm̄ ip̄i ꝯſolabūt̉. Hāc aūt bep8atitudinē luctꝰ fuiſſe excellētiſſimein btā ꝟgīe ꝓbat Alb̓. vbi. sͣ. c. cx. ſic. Cuiꝰcā nobilior ē: ⁊ effectꝰ. l. donatiōes qͣs ī reginā. C. de dona. int̓ vi. ⁊ vx. ſꝫ oēs alios viatores īſtigabat pctm̄ ad flēdu. btīſſimā āt ꝟginē ſola charitas. qꝛ nullū ī ſe habuit pctm̄ſꝫ lugebat ſolū ex dilectōe pctā ppl̓oꝝ. ⁊ qn̄vt ait Gre. ſtabat mr̄ doloroſa iuxͣ cruceꝫ lacrimoſa dū pēdebat filiꝰ. non minꝰ lugebatpctā crucifigētiū filiū qͣꝫ afflictōꝫ filij. ī hocimitata filiū. qͥ vt ait apl̓s Heb̓. v. In cruceorauit pr̄eꝫ cū lacrimis ⁊ clamore valido .ſ.vt relaxaret pctā hūani generꝭ Ip̄a eī vt aitAnſelmꝰ in qͦdā ẜmōe. fontes fec̄ lacrimaꝝde ſuis pudiciſſimis ocul̓. Un̄ ī eiꝰ ꝑſona dixerat dauid pͣs. xlj. Fuer̄t mihi lacrime meepanes die ac nocte. Et pͣs. vj. Lauabo ꝑ ſingulas noctes lectū meū lacrimis meis ſtratū meū rigabo. Dicebat eī illd̓ Hiere. ix. qͥsdabit capiti meo aquā ⁊ ocul̓ meis fontē lacrimaꝝ ⁊ plorabo die ac nocte īterfectoſ ppl̓imei? Ergo eiꝰ luctꝰ a caritate ſola ꝓcedēs excellētiſſimꝰ fuit ſuꝑ oēs alios ¶ Itē vt ait hiero. ī qͣdā epl̓a. Seruitia qͣꝫto minꝰ debita tā-

8 4

Mariamitis

H

L