Pals. II.

onis infuſum ē ꝑ euā: totū abſtulit bn̄dictōmarie. Inſuꝑ ⁊ gr̄am infudit xp̄i ortꝰ quampͥus nō habuerat totꝰ mūdꝰ. Hec ille.¶ Pars ſecunda huiꝰ ſermonis que dicit̉nobilitatis.Icet vt inqͥt iuriſcōſultus in. l. j. ff.de in inte. reſti. qͥ ꝑ ſeip̄m ſe commenAdat nō indigeat cōmēdatōe. qd̓ etiam habet̉ ī. l. ij. C. qn̄ ⁊ quibꝰ quar. ꝑs. Licꝫetiā dicat̉ in. l. j. in fi. ff. de dote p̄le. ꝙ ſatis demonſtrati fruſtra fit demōſtratio: ⁊ qd̓ patetexp̄ſſe nō eſt ꝓbare neceſſe. c. euidētia. d̓ accuſa. ⁊. l. ea quidē. C. eo. ti. Itē ꝙ exp̄ſſio eoꝝ q̄tacite inſunt nihil oꝑat̉. l. iij. ff. de le. j. ex quovidet̉ nō eſſe neceſſariū bte ꝟgis Marie nobilitatē q̄ ꝑ ſeip̄am ē euidēter ⁊ clariſſime demonſtrata manifeſtare: tn̄ ad maiore ip̄iusvirgīs deuotoꝝ cōſolationē aliqͣ dubia circanobilitatē eiꝰ declarabimꝰ. ¶ Primū eſt vtrūxp̄s debuerit de matre nobili ꝓcreari. Et pͥmoargui pōt ꝙ no. inqͥt eī Paulꝰ. jͣ. ad Chor. j.Nō multi ſapiētes ẜm carne nō multi nobiles. ſꝫ ignobiliora mūdi ⁊ ꝯtemptibilia ⁊ eaque nō ſunt elegit deꝰ. ſꝫ bt̄am ꝟ̓ginē elegit deus ⁊ pelegit. Ergo nō debuit eſſe nobilis ſedignobilis. ¶ Itē glo. ſuꝑ p̄dicta ꝟba apoſtoli ait. Uenit enī humil̓ deꝰ qͣrēs humiles nōaltos. ⁊ ibidē etiā dic̄. Nō elegit reges vel ſenatores vel ph̓os vel oratores: ſed plebeiospauꝑes indoctoſqꝫ piſcatores. Ergo cū beatiſſima ꝟgo ſit ꝑͦ oībꝰ iſtis electa: ꝑ oībꝰ iſtisvidet̉ debuiſſe eē plebeia ⁊ pauꝑcula. Nā ꝟbū hūilis ꝓprie verificat̉ ī plebeia in ancillavel ancille filia. l. hūilē. §. j. C. de inter. matri.deus aūt querit hūiles vt patuit ſupͣ. Itemmaior hūiliatio videt̉ ex ꝑte dei de ignobili qͣꝫd̓ nobili incarnari. ¶ Sꝫ his nō obſtatibꝰ īꝯtrariū eſt veritas. vt declarat Albertus magnus ſuꝑ miſſus ē. Et poſſumꝰ ip̄am ꝟ̓gineenobilitatis cōgruentiā ſic ꝓbare. Quato aliqͥs plꝰ ē eleuatꝰ ī ſummū tato magꝭ dꝫ depͥmi deorſuꝫ. qͣnto eī mons ē altior: tato eiꝰ vallis ꝓfundior. gͦ qͣꝫto magꝭ aliqͥs eleuatꝰ ē ſurſum ꝑ nobilitate ⁊ dignitatē: tāto plꝰ pōt deſcēdere ꝑ hūilitatē. ⁊ ꝯſeq̄nter magis mereri⁊ magis gratꝰ eſſe deo. iuxta illud Ecc̄i. iij. qn̄to maior es: tāto magꝭ te humilia ī om̄ībꝰ ⁊cora deo inuenies gr̄am. Un̄ Bern̄. in qͦdamẜmone inqͥt. In alto n altū ſaꝑe ſꝫ hūilibusꝯſentire maxime v̓tutis eſt. Sꝫ beata virgofuit humilitatis ꝓfundiſſime. gͦ debuit eē nobilitatis ⁊ dignitatis excellētiſſime. Iō Augu. in quodā ſermone inqͥt. ꝙ ip̄a beatiſſimaꝟgo nūqͣꝫ fuiſſet ſuꝑ omēs choros angl̓orū

exaltata niſi fuiſſet ſuꝑ om̄s hoīes hūiliataQuia gͦ tāto hūilitas maior eſt ⁊ magꝭ laudat̉ qͣꝫto qͥs magꝭ nobilis ⁊ magnꝰ exiſtenshumiliat̉. Iō debuit dei genitrix ī altū per nobilitate ⁊ dignitate eleuari: vt eiꝰ humilitasꝑfundior ⁊ gr̄e capacior poſſet magis ab oībus laudari ⁊ a deo in celeſti gloria altiꝰ ſublimari. ¶ Nō obſtāt mō argumēta in ꝯͣriumadducta. Quia rn̄deo illud dictuꝫ apl̓i loqͥde p̄dicatoribꝰ pͥmis ꝑ qͦs mūdꝰ erat ꝯuertedus ad fidē. qͦs ꝯgruebat eſſe plebeios ⁊ indoctos ne eoꝝ ſapīe ⁊ potentie vel dignitatiaſcriberet̉ id qd̓ deꝰ ꝑ gr̄am ſua illoꝝ miſteriooꝑabat̉. ⁊ ſic crux xp̄i euacuaret̉. Un̄ congruebat ꝙ nō in doctis humane ſapīe ꝟbis necīpotētia dignitatis hoīes ad fidē deciperēturvel cogerent̉: ſed ſimplicibꝰ ſimpliciuꝫ ꝟbisexterius diuina ꝟtute cooꝑante interiꝰ humiles ꝑ humiles vocarent̉. ⁊ ſic deus humil̓exaltaret̉. Et diabolus qͥ ꝑ ſuꝑbiā vicerat: ꝑhūilitatē vinceret̉. Un̄ glo. ſuꝑ p̄fatū dictuꝫapl̓i ait. niſi fideliter p̄cederet piſcator humiliter nō ſeq̄ret̉ orator. Sꝫ aliud ē in bt̄a ꝟgine qua decebat filiū qͣꝫtū poterat ⁊ ip̄a capaxerat exaltare: nobilitare ⁊ magnificare. nec decuit xp̄m vt maiorē ſue hūilitatꝭ indiciū demonſtraret genitrice ſua ignobilitatis vituperio ſubdere. Ad lege aūt hūilēs. allegata:rn̄detur ꝙ imꝑator ibi capit hūilē nō ꝓ habente ꝟtutē humilitatꝭ. ſꝫ ꝓ ignobili ac infami ac vituꝑabili. vt pꝫ ibi ī textu dū dictumſuū declarat in meretrice ⁊ ſcenica. ¶ Tertio q̄ritur in qͦ ꝯſiſtat nobilitas ip̄iꝰ ꝟginis. ⁊ cudicat quidā ſapīēs ꝙ nobilitas nihil aliud ēqꝫ inueterate diuitie. ⁊ ī cōi ꝓuerbio dicitur. ºꝙ ille reputat̉ nobilis qͥ multas habet opes.Un̄ Iuuenalis ſatira pͥma ait. Uincāt diuitie ſacro nec cedat honori. Nuꝑ in hanc vrbem pedibꝰ qͥ venerat albis. ¶ Refert quoqꝫBartho. in. l. ij. in. vj. columba. C. de digni.li. xij. ꝙ qͥda imꝑator dicebat ꝙ nobilitas ēantiqͥ heris ⁊ diuitiaꝝ poſſeſſio cū pulcrꝭ regiminibꝰ ⁊ v̓tutibꝰ. Uidet̉ gͦ ꝙ iſta nobilitate nō habuerit bt̄a ꝟgo qͥ fuit pauꝑcula ⁊ coiunx carpentarij. ¶ Nō etiaꝫ videt̉ ꝙ nobiliLtas eiꝰ ſit attēdenda circa cōplexione corporis: qꝛ in cōplexione nō extimat̉ nobilitas vtinqͥt Albertꝰ vbi s. nā multi reges ⁊ pͥncipesqͥ nobiles appellant̉ ſunt cōplexionis melacolice ⁊ flegmatice. ⁊ ecōtrario qͣꝫplures ruſtici ⁊ viles hoīes ſunt ſanguinei ⁊ colerici. ⁊ cōſequenter dignioris complexionis corꝑalis¶ Non videtur etiā attēdi debere nobilitasalicuiꝰ qͦ ad aīam genitoꝝ ſuoꝝ cum ip̄a aīa

Nobilitas ꝟgīsꝓbatur

Utrumxp̄s debuerit d̓ matre nobili ꝓcreari

Quano

mit

Gcis

In qͦꝯſiſtat nobilitasmarie

Solutōꝯͣrior