Sermo. IIII. De CoNCeptiōe dLarie

⁊ diſpēſare. vt ait Petrꝰ de cādia ⁊ Frāciſcꝰ demayronis ī. iij. diſ. iij. Et ſupͣ ꝓbatū ē ẜmōej. ꝑte vltima. Iō dictū ip̄iꝰ Augꝭ. intelligit̉nulla ſpāli dei gr̄a īterueniēte. cuiꝰ oppoſituꝫfuit ī caſu nr̄o. ¶ Uel dicere poſſumꝰ ꝙ Aug.loquit̉ de his qͥ ꝯcipiunt̉ interueniēte ꝯcupiſcētia parētū. qͣli mō nō fuit ꝯcepta mat̓ deivt dicūt rectiꝰ ſentiētes. qd̓ ꝓbat̉ ex ꝟbis angeli qͥ apparuit pr̄i btē ꝟgīs. vt dicet̉ infra ꝑte. ij. huiꝰ oꝑis. ſer. jͣ. ꝑ. iij. nā dixit illi ꝙ iō deus clauſerat ad tꝑs vteꝝ vxorꝭ ſue Anne vtnō libidīs fore qd̓ naſceret̉: ſꝫ diuini eſſe muneris cognoſceret̉. Ip̄a qͦꝫ btā ꝟgo vt infradicet̉ ẜmōe. vij. ꝑte. jͣ. reuelauit b. birgitte ꝙiō ip̄a nō fuit ꝯcepta ī origīali pctō. qꝛ eiusparētes nō ſic̄ alij ꝯiuges ꝯuenerūt ſil̓ matrimonialit̓ ex voluptate carnali ſꝫ ex dei obedientia ⁊ p̄cepto. Et iō ex dicto Augꝭ. nos arguere poſſumꝰ ꝓ īmaculata ꝟgīs ꝯceptōe ſicBtā dei genitrix n̄ fuit ꝑ ꝯcupiſcētiā ꝑentūgenerata ſic̄ alij oēs puri hoīes. gͦ nō fuit origīali vicio maculata. Ad aucͣtē euāge. dico.ꝙ deꝰ qͥ oīm naturaꝝ ē auctor. ⁊ p̄t facere ml̓ta q̄ hoībꝰ īpoſſibilia videt̉. vt ait Aug. xxj.de ciui. dei. c. vij. p̄t facere ꝙ arbor mala fructus bonos faciat. ⁊ iō potuit facere ꝑ mirabilē potētiā ſuā. vt de infectꝭ parētibꝰ mūdiſſima naſceret̉ filia. nec a nob̓ ē de eiꝰ ptāte diſputandū. nec ī talibꝰ ab eo ꝑactis ē ab oībꝰrō reqͥrēda: dicēte Augu. ī epl̓a ad Uoluſianū. In rebꝰ a deo mirabilit̓ factis: tota rō facti ē potētia faciētꝭ. ¶ Ad ſcd̓am rōnem q̄ d̓rmediatōis rn̄deo. ꝙ ſic̄ xp̄s ꝓ alijs homībꝰmediator extitit vt aꝯͣcto pctō mūdarenturita mr̄is ſue mediator fuit: vt ab eo p̄ſeruaretur. ⁊ iſta fuit ſingularis mediatio. ſicut eſſꝫſi quis videns iudicē debere iraſci ꝯͣ aliquem⁊ illū punire. eius irā taliter p̄ueniret ꝙ ſua īteruentiōe nō mō ip̄m non puniret: ſed necad momentū indignationē ꝯͣ illū vel mīmāaſſumeret. Chriſtꝰ gͦ qͥ hoīem lapſum reꝑauit: ⁊ ꝓ ip̄o ad pr̄em interceſſit. mr̄em ſua nelaberetur p̄ſeruauit. Maior enī gratia fit illi qui ꝯſeruatur ī innocētia qͣꝫ cui remittiturculpa. vt ait Augꝰ. ſuꝑ Gen̄. ad lr̄am. Un̄mgr̄ Leonardus de vtino ordinis p̄dicatoꝝin ſuo ſermonario feſtiuo. ſermone. xij. ca. ij.ait. Maioris gr̄e eſt p̄ſeruari a lapſu qͣꝫ poſtlapſum reꝑari. vt patet in beata virgīe. hecille. Et ideo xp̄s mr̄is ſue optimus mediator fuit. Et hͦ modo dici poteſt etiam mediator angeloꝝ ⁊ illorū reꝑator: ⁊ ſaluator atqꝫpurgator. Un̄ Dyo. ca. ij. de angelica hierarchia inqͥt. Angeli purgant̉ a ſuꝑbia ⁊ igno-

rantia. vbi Linconienſis ait. Illis pͥmis ſb̓ſtātijs diuīa ſcīa eſt velut purgās nō a ſordeque infuit. que apud nos ſolet dici ꝟa purgatio ſꝫ ne inſit obſtās. qd̓ genꝰ purgatōis ēẜm veritatē optimū ⁊ ſufficiētiſſimū. hec illeEt ibidē ꝑte. ij. etiā dic̄. Nō purgant̉ angeliſicut hoīes a ſordibꝰ q̄ aliqn̄ infuerūt. ſed p̄ſeruari ne aliquibꝰ inquinent̉ eſt ipſis verapurgatio. hec ibi. Nō gͦ ſequit̉. iſte purgatuſfuit. gͦ habebat pctm̄. Naꝫ Malach̓. iij. dexp̄o d̓r in gl̓ificatōne ſctōꝝ. Purgabit filiosleui quaſi auꝝ. ⁊ tn̄ illi tūc nō habebāt pctm̄Sil̓r Lu. ij. dr. īpletū ē tꝑs purgatiōis marie. cū tn̄ macula purgādā nō hret. Nam ꝑgr̄am filij fuerat p̄ſeruata ne illā reciperet. ⁊talis fuit etiā purgatio ip̄ius ꝟginis ⁊ mediatio filij ꝓ ea. que om̄ibꝰ alijs extitit excellentior ⁊ dignior. ⁊ filio ꝟginis ꝯueniētior. laudabilius enī eſt alique ne ꝑcutiat̉ adiuuare:qͣꝫ poſtqͣꝫ habuerit caput fractū ꝓcurare medicinā. Hoc aūt fecit dei filius mr̄i ſue. Un̄canit eccl̓ia in officio ꝯceptōis. Niſi dn̄s cuſtodiſſet mr̄em ſuā: angelꝰ tenebraꝝ denigraſſet eā. ¶ Ad tertiū aīgit. qd̓ dr̄ acceptatiōis:dico ẜm theologos in. j. diſ. x ꝙ deꝰ nō ē acceptor ꝑſonaꝝ ſꝫ meritoꝝ. Bar. aūt in. l. j. īpͥn. ff. de poſtu. dic̄. ꝙ ī his q̄ fiūt ex mera gr̄aetiā apud deū ē acceptio ꝑſonaꝝ. plꝰ enī fac̄vni qͣꝫ alteri. In his ꝟo qui ſunt ex mera iuſticia neqꝫ apud deū neqꝫ apd̓ hoīes dꝫ eſſeacceptio ꝑſonaꝝ. ita enī iudicat magnuꝫ ſic̄ꝑuū. c. nouit. de iudi. licet aūt ꝟtutes ⁊ merita futura a deo p̄uiſa nō fuerint cā neceſſariaipſiꝰ p̄ſeruatōis. vt p̄t ꝓbari ꝑ determinataa magiſtro ſnīaꝝ in p̄dicta diſtinctiōe pͥmi.⁊ qͣꝫuis diuine volūtati nō ſit aſſignāda aliacā: niſi qꝛ ita ſibi placuit. vt diffuſe tractat̉ ꝑtheologos in. j. di. xlv. ſola enī eius voluntas habet̉ ꝓ legitima cauſa ſicut eſt de voluntate imꝑatoris. ẜm glo. in. l. relegati. ff. de penis. p̄ſumit̉ enī ꝓ pͥncipe ꝙ iuſta cauſa fueritmotꝰ. ⁊ intantū ꝙ probatio nō admittitur īꝯͣriū. vt ait Anto. de bu. in. c. q̄ in eccl̓iaꝝ. deconſti. ⁊ ibi eū refert ⁊ ſequit̉ Panor. allegāſclemē. lr̄is. de ꝓba. tamen dicere poſſumꝰ cōgruum valde ⁊ decēs fuiſſe: vt deꝰ illam quāab eterno p̄uidit matrē ſuā futurā ⁊ ꝟtutibꝰplenā ab om̄is peccati immūdicia p̄ſeruaretUna enim gloria quā quis habet in mūdoeſt ꝙ habuerit parētes excellētes. ẜm ſnīamSalomōis. xvij. Prou̓. c. ⁊ ſapiētꝭ Ecc̄i. iij.ſui libri. c. Maior autē excellentia quā parētes alicuiꝰ hr̄e poſſint. ē ſerenitas ꝯſcīe. iuxͣillud. ij. ad Chor̄. j. Gl̓ia nr̄a hec ē teſtīoniū

Ad ſecūdan

O