ParS. I.
pater ſanctificauit. Tabernaculū gͦ ſuū ſctīficauit altiſſimꝰ qͥ btē ꝟgīs ſctītatē oībꝰ declarauit. Alio mō ſctīficare idē eſt qd̓ ſctītatemhonorare. vn̄ celeſti pr̄i dicimꝰ illd̓ Math.vj. Sctīficet̉ nomē tuū .i. ſctītas noīs tui aboībꝰ celebret̉ ⁊ honoret̉. Et hͦ mō tabernaculū ſuū ſctīficauit altiſſimꝰ: qͥ gl̓ioſam ꝟ̓gineꝫſuꝑ oīm choros angl̓oꝝ exaltauit atqꝫ eiusſctītatē magnificauit. Et iſte expoſitōes dn̄tab oībꝰ approbari. Uerba enī debēt exponi īnobiliori ſignificato. §. ſꝫ qͦtiēs. Inſti. de iur.na. gen. ⁊ ciui. Itē in potiori. l. j. §. qͥ in ꝑpetuum. ff. ſi ager vecti. vel em̄. pe. ⁊ ī eo ſignificato qd̓ magis cōuenit. l. ⁊ puto. vbi glo. ff. fami. herciſ. ⁊. l. ſi olei. C. locati. Et. l. ſi vno. ff.eo. ⁊. l. ſi ticiꝰ. ff. de vſurꝭ. Iſte aut expoſitōesmagis ꝯueniūt mr̄is dei ⁊ filij eius dignitati: vt patere pōt ex p̄cedētibꝰ ⁊ etiā in ſeq̄ntiꝑte huiꝰ ẜmonis meliꝰ declarabit̉. gͦ ⁊c̄. Ex qͥbus oībꝰ ptꝫ ſolutio ad oīa argumēta ī ꝯtrarium adducta.¶ Pars tertia hꝰ ẜmonis q̄ d̓r ꝯfirmatōisUia vt inqͥt glo. in rubrica. ff. qd̓q̄metus ca. gaudent breuitate moderni: ⁊ circuitꝰ ꝓlixi debet euitari.l. j. in pͥn. C. cōia de lega. qꝛ etiā aitRic. poeta in li. de nuptijs. Sermo breuislongo gratior eſſe ſolet. Iō vt breuitati intēdā hac veriſſimā ꝯcluſionē de īmaculata cōceptiōe btīſſime ꝟgīs vnica tm̄ rōe comprobabo q̄ d̓r ſufficiētis diuiſiōis. ẜm enī regl̓aslogicales argumētum a ſufficiēti diuiſiōe bonū eſt. hͦ aūt argumētū validū ī iure appellant legiſte argumētū a ſufficiēti ꝑtium enumeratōe. de qͦ ꝑ gloſam ī rubrica. ff. de actio.⁊ obli. ⁊ Inſti. de obli. q̄ ex qͣſi ꝯͣctu naſ. ī pͥn.Fit aūt hͦ argumētū qn̄ poſita aliqͣ ſufficiētiac neceſſaria diuiſiōe poſtea aliq̄ eiꝰ ꝑtes ꝯfutant̉: reliq̄ aūt inferunt̉. vel vna eaꝝ tm̄ alijsoībꝰ negatꝭ. Arguēdo igit̉ tali argumēto dico ꝙ circa ꝯceptōꝫ ꝟgīs marie neceſſe ē tenere vnā de qͥnqꝫ opiniōībꝰ videlicꝫ. aut ꝙ ip̄abn̄dicta ꝟgo nō fuit capax gr̄e p̄ſeruatōis apctō originali. Et iō nō dꝫ ei tal̓ honor attribui: cuiꝰ nō fuit capax ⁊ idonea ad illū. l. vtgradatim. §. ⁊ qͥ lege. ff. de mu. ⁊ hō. Aut ꝙ deus neſciuit illa p̄ſeruare. Aut ꝙ nō potuit p̄ſeruare. Aut ꝙ noluit ea p̄ſeruare. Aut ꝙ potuit ⁊ etiā voluit p̄ſeruare. ¶ Prima opinioeſt falſa: qꝛ beata ꝟgo fuit capaciſſima gr̄e pſeruatōis ab originali pctō Cū enī fuerit capax vt eēt mr̄ dei: ⁊ ꝟgo ꝑfecta an̄ ꝑtu: ī ꝑtu:⁊ poſt ꝑtū. Cūqꝫ meruerit eleuari ſuꝑ omēsangelicas hierarchias ⁊ effici regina celorū:
qͣꝫto magꝭ fuit capax hꝰ gr̄e vt fine pctō origiali ꝯciꝑet̉? certe ml̓to plꝰ. Qui enī ē capaxmaioris dignitatꝭ ⁊ excellētie: ml̓to ē capacior minorꝭ. ⁊ cui ꝯcedit̉ qd̓ ē maiꝰ: videt̉ etiaꝫꝯceſſum qd̓ ē minꝰ. l. iuriſgētiū. §. adeo. ff. depac. l. in eo. ff. de reg. iu. l. legatu. ⁊. l. ad remmobilē. ff. de ꝓcura. notat̉ ī. l. cui pacto. ff. deſeruis ex. ⁊ ī. c. ex ꝑte. de deci. ⁊ ī. c. j. d̓ torne. etc. cui licꝫ. de reg. iu. in. vj. ¶ Scd̓a qͦꝫ opinioeſt falſa: videlicꝫ ꝙ deꝰ neſcierit p̄ſeruare btāꝫꝟgine: cū oīs ſapīa ab ip̄o ſit. Ecc̄i. j. Ip̄e eīeſt infinite ſapīe. Un̄ ad Ro. xj. inqt paulꝰ.O altitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcie dei ⁊c̄. Tertia aūt opinio: vicꝫ ꝙ deꝰ n̄ poterit ea pẜuare ē falſiſſima: qꝛ ē ꝯͣ pͥmū articulū fidei qͥ dicit. Credo ī vnū deū pr̄em oīpotētē. Negatenī eiꝰ potētiā ꝯͣ illd̓ Lu. j. Apud deū n̄ eritimpoſſibile ome ꝟbū. Diſputare aūt de potētia pͥncipis ē crimē ſacrilegij. l. ij. C. de cri.ſacri. Claꝝ ē gͦ ꝙ deꝰ potuit ip̄aꝫ ꝟginē p̄ẜuare. Cū eī vt ſuꝑ patuit pctī original̓ danatōſuꝑ filios ade ex decreto diuīo ꝓueniat: ſeqͥt̉Y ip̄e deꝰ pōt reuocare tale decretu. oīs eī resꝑqͥſcūqꝫ cauſas naſcit̉: ꝑ eaſdē diſſolui pōt.c. ois. de reg. iur̄. ⁊. l. j. C. qn̄ liceat ab empti.diſ. ⁊. §. fi. Inſti. qͥbꝰ modis tollit̉ obligatio⁊. l. nihil tā naturale. ff. d̓ reg. iu. Immo pͥnceps p̄t nō ſolū ſuſpēdere lege ꝑ ip̄m factamaut etiā totalit̓ reuocare: ſꝫ etiā pͥuilegia cōtra ip̄am ꝯcedere: vt etiā tenet Car. florētinꝰin clemē. j. d̓ teſta. ⁊ Inn. in. c. Que ī eccl̓iaꝝde ꝯſti. Nemo enī p̄t ſibi dare legē a qͣ recedere nō liceat. l. ſi qͥs ī pͥn. ff. de leg. iij. ⁊. l. lucius. ff. d̓ fideicomiſ. lib̓. ⁊. l. qd̓ aūt. §. j. ff. d̓dona. int̓ vi. ⁊ vxo. ⁊ argu. ff. de le. j. l. cū filio.⁊ de arbi. l. j. pͥncipē aut poſſe annullare ⁊ ſuſpēdere leges ſuas ⁊ circa eas diſpēſare ptꝫ ꝑea q̄ habet̉ ꝑ gloſam ⁊ doc. ī. l. fi. C. ſi ꝯͣ ius vl̓vti. pu. ⁊. §. ſꝫ qd̓ principi placuit. Inſti. deiure na. gen. ⁊ci. qꝛ eiꝰ eſt ſoluere cuiꝰ ē ꝯderel. qͥ dānare. ff. d̓ re iudica. ¶ Ꝙ aūt deꝰ potuerit p̄ſeruare bt̄am v̓ginē ꝓbat̉ rōe maiorita3tis ſic. deꝰ potuit facere maiora: q̄ ⁊ fec̄. gͦ pot1tuit facere minora. An̄s ꝓbat̉ multipl̓r eſſeveꝝ. primo ſic. Deꝰ potuit materiā primamcreare d̓ nihilo: ⁊ natura angelica ſine oī peccato qd̓ ē maiꝰ. gͦ potuit facere qd̓ ē minꝰ .ſ. p̄ẜuare mr̄eꝫ ſuā ab origīali pctō. Scd̓o potuit deꝰ facere d̓ mīori maiꝰ nll̓o addito. ⁊ ſine rarefactōe ſic̄ fuit ī ml̓tiplicatōe qͥnqꝫ panū. io. vj. ⁊ cōſte ade. gen. ij. Nā d̓ coſta adāpotuit facere eua: qua fec mnreꝫ oīm hoīm ſine origīali macl̓a: gͦ ⁊ mr̄eꝫ ſua potuit p̄ẜuarab oī macl̓a. Tertio p̄t deꝰ facere forma cōi
Argum̄tū a diuiſione
Primūmēbꝝ
Octauo
K
Deꝰ potuit mariā pẜua
riāre