CCCCXLiij.Fides Spes ⁊ Raritas.
valofecit. Qui ſtatī febre correptusadueniēte dn̄o cū angelis in celumdefertur.¶ De ſanctis Fide Spe ⁊ Caritate v̓gmnibꝰ ⁊ ſophie filiabus.Vm verbi dei p̄dicatio ꝑ totūcurreret orbē: ⁊ pietatis doc¶trina creſcēs retraheret hoīesab ydoloꝝ cultura: ⁊ ꝑ noticiā dei acbaptiſmi gratiā ſaluarenʳ: inimicꝰ⁊ corrupbor veritatis dyabolꝰ nō fevens incremēta fidei ꝓpagari: incitauit aīm adrian qͥ tūc romanoꝝ gubernabat impium: ut ꝑſecutōem inxp̄ianaꝫ tenderet religionē. Eo tēꝑemulier quedā nobilis noīe ſophiacū tribꝰ filiabꝰ ſuis adueniēs romāexēplo veligioſe ⁊ ſob̓e vite multasac nobiles mulieres ꝯuertit ad fideꝫveri dei Iheſu xp̄i. Vnde indignatꝰquidā primoꝝ vrbis noīe antiochꝰfuggeſtionē dedit adriano ita dicēsMulier quedā cū filiabꝰ ſuis cītatēingreſſa ſeꝑauit a nobis matrimonia noſtra. Docet em̄ colendū vnuꝫdeum a Ih̓m filiū eius. nec al̓r in xp̄icultu qͥſꝙͣ poſſe ꝓficere niſi ⁊ ꝯiugio⁊ delitijs abſtinueī̓t. Propterea deniqꝫ vxores noſtre herētes illis iamnec ad cōſortiū nec ad cibū nobiſcuꝫveniūt. ¶ Tūc imꝑator adrianꝰ iratus iuiſſit euocari ꝑ ꝓtectores mulierē ⁊ filias eiꝰ ⁊ introduci in palaciuꝫErāt em̄ puelle ſpecioſe valde ⁊ in diuinis ſcripturis erudite. Nā legis ⁊ꝓphetarū ⁊ apl̓oꝝ ſcripta memorieꝯmēdauerāt. Que pudice ⁊ honeſteqd̓ dedicerāt on̄debant ꝑiter ⁊ ornabāt. Ingreſſure gͦ palaciū pectꝰ acfontē crucꝭ̓ ſignaculo munierunt Etcum eas vidiſſet Adrianꝰ: ſtupensad pulchritudinē eaꝝ: nihil loqͥ potuit. Poſt paululū gͦ ꝓximiꝰ aduocans?nirem int̓rogauit Vn̄ eſſet vl̓cuiꝰ dignitatis. Et addidit dicēs Diſcordare ſibi feciſti romanoꝝ ciuitatē: ſeꝑando cōiugia: ⁊ deoꝝ qͥ orbemfabricauerūt abiurādo culturā. Attamē nomē tuū edicito. Illa reſpōdit.
xp̄iana ſum Adrianꝰ dixit. Nomeninterrogo nō fidei cultū. Illa rn̄dit.Qd̓ primū et nobile ē xp̄ianū nomēeſt mihi. Secūdū carnē v̓o vocor Sophia. nobiliſſima ytaloꝝ genita Etvoni romā cauſa filiaꝝ ut eas offerāmunꝰ xpō ¶ Tūc adrianꝰ iuſſit ea cūſtodiri interi cū filiabꝰ ſuis in domoplaudij ſenatoris Aorātibꝫ āt eis inilla cuſtodia. hortabat̉ filias materad cōtemptū vite pn̄tis. ⁊ ad tollerātiā paſſionū ꝓ xpō dicēs eis. Filiolemee d̓inis literꝭ erudibe eſtis: cuſtodite in tꝑe tribulatōis qd̓ didiciſtisIlle em̄ in quē ſpem vr̄am ab infantia poſuiſtis: ipſe vos coronabᵗ: mͥqꝫmiatri veſtre et̓nū ꝓuidebitꝭ gaudiu⁊ ad pn̄s ornabitꝭ vterū meū: ſi fidēxp̄i ꝑ ꝯfeſſionē piā ⁊ tormenta duraſeruaueritis. Ad qua filie rn̄dentesdicebāt. Secura eſto dn̄a noſtra mr̄p̄mitte nos ad tribunal imꝑatorisiſtius t̓reni. ⁊ ꝯgnoſces fortitudinēꝯfeſſioīs ⁊ certamīs noſtri Saluatornoſter Ih̓s xp̄us cuiꝰ caſto eloqͥo ꝑte erudite ſumꝰ: ipē de celo vidēs patientiā nrāꝫ adornat vos ⁊ dat ad interrogatōem imꝑatoris rn̄ſum. Etmater iterū ad eas ait. Agite ut ꝓmittitis: auxiliuꝫ nobis ferēte dn̄out ⁊ ego leta de curſu veſtro ſubſeqͣrvos ¶ Tribꝰ itaqꝫ diebꝰ ī domo plaudij exactis: iuſſit īꝑator adduci easCūqꝫ ducerēt̉ puelle: ſubſeq̄bat̉ mr̄Vt vero ingreſſe ſūt palaciūꝫ ait adeas adrianꝰ O infantule Audite me⁊ miſeremī etati vr̄e ⁊ ſenectuti matris. Sacrificate dn̄aboribꝰ orbis: ⁊adopto vos in filias ſub teſtimonioſacri ſenatus. Si vero audive ꝯtempſeritis: iuro ꝑ deos me nec etati ꝑciturū nec gn̓i nec decori. ſed diuerſisvos tormētis excruciatas ꝯſumā. ⁊mēbra veſtra ꝑticulatī inſciſa canibꝫin eſcam ꝓiciā. Ad hec btē adoleſcentule qͣſi ex vno ore dixer̄t. Nobis oimꝑator nec ꝓmiſſiōes tue cordi ſūtnec ꝯminatōes t̓rori. Nos habemꝰpr̄em qͥ nos adoptauit ad eternā he