Sergius et Bachꝰ inr̄es.CCCCX XViij.
cippū ¶ Sero aūt facto pſallebāt ſiinul⁊ orabat qͣſi ex vno orē dicētes.Tu dn̄e ꝯfregiſti caput draconis magni. tu ficcaſti fluuios. tu dirupiſtifōtes atqꝫ torrētes. tu feciſti t̓minoſorbis terre. Reſpior ad nos dn̄e deꝰnr̄ qm̄ mimicꝰ exprobauit nob̓ ꝓpt̓nomē tuū. Nō tradas aīas hoīm cōfitētiū te: eis qͥ pluſꝙͣ fere ſūt īmanfueti. ⁊ aīas pauperū ne obliuiſcarꝭin fine Reſpice dn̄e in teſtamētū tuūqꝛ repleti ſūt qui obſcurati ſūt terredomibꝫ inquitatū. Nō reuertamurturpit̓ miſeri facti. vt nos p aupereslaudemꝰ nomē tuū. Nō obliuiſce̓ voces ſupplicantiū te: qm̄ ſuꝑbia eorūqui te oderūt ſemꝑ aſcendit ad te Etgratis oderūt nos hoīes. Sed tu dn̄eadiuua nos ⁊ libera nos ꝓpter nomen tuū. Quādo aūt hec ſcī dicētesretulerūt tacuerūt. ¶ Cum ſe ſoporipaululū dediſſēt: ſuꝑuenit angelusdni: ⁊ dixit eis. Cōfidite ⁊ ſtate fortiter in fide atqꝫ ꝯfeſſione. qm̄ dn̄s nr̄iheſus xp̄s vobiſcū eſt qͥ vos adiuuabit ⁊ ꝓteget Exurgētes aūt de ſōno⁊ famul̓ ſuis audientibꝫ narrantesſibijnuicē angelicā viſionē acceper̄tmagnā fidūciā. Pſallebat autē hecdicētes. Ad dominū cuꝫ tribularom̉clamauimꝰ ⁊ exaudiuit nos de mōte ſancto ſuo Nos dormiuimꝰ ⁊ ſoninū cepimꝰ ⁊ exurreximꝰ qm̄ dominꝰſuſcepit nos Nō timebimꝰ milia populi circūdantis nos Exurge dn̄e ſaluos nos fac̓ deꝰ noſter qm̄ tua ē ſalus ⁊ ad te ſperātes ſūt in bn̄dictōetua. F ¶ Māne aūt facto ſedit in p̄borio dux ⁊ cōuocauit cōmētarienſē⁊ dixᵗ ei Ingrediāt̉ ligati Cōmētarienẜ ayt. Preſto ſūt an̄ mūdū tribunal pietatꝭ tue dn̄e. Aſtantibꝫ auteꝫſanctꝭ iuſſit recitari epl̓am īꝑatorꝭCūqꝫ lecta fuiſſꝫ epl̓a: antiochꝰ duxſūmonitꝰ a cōſiliario ſuo dixit Oportebat quidē vos imple̓ imꝑatoris p̄cepta ⁊ dijs ſac̓ficae̓t v. eoꝝ ꝓpiciacionē ⁊ grām hr̄e me̓amini Qm̄ neſciocur hͦ face̓ rēnuiſtis ⁊ merito īdigni
facti de tali ac tāta gl̓ia cecidiſtis: eta militia pͥuati eſtis ⁊ ſb̓ſtātias qͣshūiſtis ꝑdidiſtis. Saltē vel nūc obſecūdantes ȳmolabe dijs: qūo valeatis ampliorē ꝙͣ pͥus habuiſtis: hōrē⁊ gloriā ꝓmereri Veſtrā aūt reci:perantes militiā etiā facultates vobisablatas recipiatꝭ. Hoc em̄ ex p̄ceptꝭimꝑialibꝫ ꝑ lrās agnouimꝰ ſicut ⁊vos audiſtis Si tn̄ vos vr̄e infipiētiopeniteat: ⁊ ſacrificia dijs immorlibꝫymoletis: hac de cauſa vobis etiaꝫego hucuſqꝫ peꝑci. Sūadeo gͦ vt obedientiā optimis iuſſionibꝫ exhibeatis Memor em̄ ſū amicicie ac beneficioꝝ veſtroꝝ: p̄cipue tuoꝝ dn̄e mr̄iſergi Sin ꝟo ſacrificae̓ nolueritꝭ: ncc̄emihi eſt imꝑatorꝭ p̄cepta ſeueriteradimplere. ¶ Hijs verb̓ reſpōdētesſcī dixerūt Nos ideo dimiſimꝰ oīa etſecuti ſumꝰ xp̄m: vt terrenā militiācōtemnētes: angel̓ in celo cōmilitemus. nullas q̄ in terra ſūt diuitiasſectātes: celeſteſ hr̄e valeamꝰ Quidem̄ ꝓficit nobis: ſi totū mundū lucromur animas aūt nrās p̄damꝰ Ergonō ſuade nos antioche talia Linguaetem tua doloſe loquitur. ⁊ venenūaſpidū eſt ſub labijs tuis Sed nō potes animas nr̄as in deo roboratas:a fidei ꝓpoſito reuocae̓. Fac̓ gͦ qd̓ visnos em̄ nec lignis ymolamꝰ neqꝫ lapides adoramꝰ? ſed xpō filio dei regioīm ſeculoꝝ deſeruimꝰ. cui flectit̉ oēgenū celeſtiū terreſtriū ⁊ infernorūquē etiaꝫ in gl̓ia pr̄is mane̓ omnislingua confitet̉ Dn̄ em̄ veſtri nō ſūtdij ſed ydola manufacta. Nā ſi eſſētdij ipſi ſibi ꝑ ſe hoīes ſubieciſſēt. ⁊ n̄humana egerent vindicari ꝓuidentia: in eos qui ſe nolūt colere ⁊ adorare. Reſpōdens autē antiochꝰ dixitNos deos nō vindicamꝰ. nam eorūꝓuidentia omnis mimicorū nō bisſubiecta eſt virtus. Sed culpamusvos. qꝛ inceſtā atqꝫ nefandā colitisveligionē. Reſpōdentes autē ſanctimartires dixerunt. Inceſti atqꝫ nepharij vos eſtis ⁊ qui vos ſecuntur
hh. ij.