Lyde vvij virgo.CCCCXV ij.
magis timuit. petens vt pro ſalubeanime ipſius intentiꝰ oraret. Terciadie ſacerdos ad virginē venit dicēs.Ęgo me ſanū⁊ bene valentē in corvore ſentio: ⁊ tu dicis ꝙ oportebᵗ mehodie mori. Reſpondit illa. Nō te decipiat corporis ſanitas. qꝛ hodie talihora oportet te mori. certificās eū debora qua debe̓t mori. Et factū eſt vtvirgo p̄dixit. quia eadē hora ⁊ die ſacerdos defunctꝰ eſt. ¶ Poſt hec autēque dicta ſūt de apparitionē cricifixivirgo beata infecta erat morbo epydimico. Curatꝰ cōmunicās eā: obturauit nares ſuos timens infici. Qd̓illa vides dixᶜ Dn̄e nec vos nec aliqͥsaliꝰ ex occaſione iea ſuſcipiet mortē. Cui curatꝰ veſpōdit. Cariſſiā filiavtinā tādiu viue̓ poſſē ꝙ videre terminū vite tue. Tūc illa rn̄t Dn̄e vosnō videbitꝭ finē meū ſꝫ ego breuit̓ videbo finē veſtꝝ Ido rogo vt ad hͦ vosdiſponatꝭ Erat aūt tūc ſanꝰ. ideo hecv̓ba nō pōderabat. Poſtea cū hͦ v̓goad loca penalia in viſione rapta fuiton̄dit ſibi angelꝰ in qͥbꝫ ⁊ qnͣtꝭ penisipſe erat. L ¶ Cōſtat ex dictis virginē hanc copioſū grē munꝰ d̓initꝰaccepiſſe. magneqꝫ hūilitatꝭ extitiſſequia grā dei non niſi humilibꝫdaturCeberas v̓tutes habundatiſſiē in ſehabuit vt patuit ex dictꝭ. Et p̄cipuecaſtitatē. quia cū eſſet ānoꝝ. xij. ⁊ amultis peteret̉ in cōiugiū: cor eiusſic vulnea̓bat̉ igne pudicicie. vt omne carnalē amorē deſpicet. ⁊ ſponſoſuo xpo:toto cordis amore inheſitPropt̓ hmōi gͦ virtuteſ ei ꝯuenient̉Illud cāticoꝝ attribuit̉ Ortꝰ ꝯcluſusSoror mea ſponſa. Emiſſiones tuoparadiſus ⁊cͣ. qꝛ habuit in ſe floresaromata arbores ⁊ folia v̓tutū Vndecū a domeſticꝭ ſuis frequēter interrogaret̉. ⁊ ad occulta ſua ⁊ ſpūalia veuelāda inuitaret̉: interdū cū difficuſtade ⁊ qͣſi cōacta de ſimplicioribꝰ ⁊ cōtidi anis veuelationibꝫ fuis rn̄debatqͣſi ſub ſil̓itudine qͣdā. Quid vultisaudire a meꝰ Ego poſſū vobis arboꝝ
folia collige̓: verūtamē radicē nō poteritꝭ p̄ciꝑe ¶ Hijs ⁊ alijs ꝙͣpl̓imisv̓tutibꝫ fulta: multorūqꝫ p̄ſagioꝝ ⁊veuelationū donis ornāta? cepit btālijdeij p̄ter cōſuetas infirmitatesmoleſtia calculi gͣuit̓ pͥmi. ita ꝙ dicebat hūc mortē ſibi illatuꝝ In tātaem̄ p̄ſſura ea̓t ꝙ ī vnā hoa̓ duabꝫ veltribꝰ vicibꝫ qͣſi exanimis fieret ⁊ nōpoterat loqui. Hac igit̉ moleſtiā cūmultis alijs infirmitatibus vſqꝫ admortē ꝯtinuauit. M ¶ Ipſa g̓ ſcāvirgo longeante p̄ſciuit mortē ſuā.Quidā em̄ pͥor cellam huiꝰ v̓ginisintrans tantā fragrantiā ſuauitatꝭſenſit odorꝭ. ac ſi diu̓ſe ſpēs aromatūin eadē cella repoſite fuiſſēt. Iſtu rogauit vt in diebꝫ paſchalibꝫ ad eamvediret; ⁊ fi ea nō inuenerit ꝓ ea oravet. Ex quibꝫ verb̓ liqͥdo patet ꝙ hecde morte ſua dixᵗ. ꝙͣuis explicite mētionē do ea nō fecit ¶ Adueniēte aūtfeſto paſchali. in ipſa ſancta noctedn̄ice reſurrectōnis cirͣ quartā horāipſe dn̄s iohānes p̄dictꝰ pͥor ingreſſus ad eattā ex odore manuū etus ꝙͣex vorb̓ p̄cepit. ꝙ more ſolito fueratab angelo ſancto viſitata Tantā em̄ſuauitatē ſētiebat. ꝙ putabat ipſaꝫdiuerſoꝝ aromatū vnguētis ꝑunctāQue dicebat ſe in eadē nocte audiuiſſe in celeſtibꝰ cātari alleluya. Acſperabat ꝙ idē allehuya cū celeſtibꝰciuibus breuiter cū mayori gaudioA cōſolatione eſſet cantatura. leuiuſqꝫ habitura ī gͣuaminibꝫ infirmitatū eius: ſi feſta paſche tranfirent.Quod de morte ſua etiā putat̉ dixiſſe. nō tamē manifeſte indicabat ſepenitus moriturā. Et dixit confeſſoreius ꝙ ꝑ qͣtuor vel quinqꝫ annos an̄mortē ſua audiea̓t eā dn̄m rogantēꝙ niſi ſe ſolo ⁊ ipſa ſciente moreret̉.quod ⁊ factū eſt. Obijt autē. xviij.Rl̓as may poſt veſperas circa horāquartā. āno dni MCCCCXX XiijEtatis ꝟo ſue anno. liij. Completisautē ab exordro egritudinū eiꝰ ānistrigintaocto r.