CCCCvi.Dumniarus cōfeſſor.

ait. Quis mihi dabit pēnas ſic̄ colūbe ⁊ volabo ⁊ reqͥeſcam. F ¶ Silēdū vero nō eſt ꝙͣ p̄clara virtute ſcūsGūmarus emicuit. Nā meſſis in tēꝑe cū exirent hoīes vndiqꝫ in agrosait illi vxor ſua Ecce videmꝰ alios adnieſſem ꝓperātes: qͥd in deſidia cōſummimur. Et exiuit cuꝫ faīlia in agrosCumqꝫ inſtaret opi¬nimius erat iāſolis eſtus die mediante. petieruntitaqꝫ pauliſꝑ dimitti: donec reſtringeret ardorem ſitis. Sed mulier truculenta: nullā incepti oꝑis morā fieri finebat. ymo laceſſitos vrgebatminis ⁊ amaris ſermonibꝫ. Cūqꝫ iāgrauitate laboris et ſitis deficerēt: ecce ſcūs Gūmarus veniebat in agꝝ.Cui occurrerūt om̄es cum fletu ⁊ ꝓcdentes ad pedes eius dixer̄t. Ecce pater ecce deficimꝰ Labor iſte in tāto diei feruore grauis eſt. ⁊ ſiti perimusDetiuimꝰ a dn̄a noſtra. ut cōcederetnobis pauliſꝑ reſpirae̓. ⁊ aq̄ hauſtūaīas noſtras vefocillare: ſed aſpererēnuit. Miſerere ergo ſaltē tu pater⁊ ſalua famulis tuis fīas noſtras.Horū lacrimoſa voce cōmotꝰ: ait vxori ſue. O cor impiū ⁊ o mēs ꝑuerſacur ad pietatē nō inclinaris? Quaremiſera miſeratōnibꝫ occludis. Nonſit tibi ſors nobiſcū quē taleꝫ gerisaīm. Recede hinc. reuertere domū. doinuiſa ⁊ hominibꝰ odioſa. Que ſtatīreceſſit: increpatōeꝫ eius p̄uipendēs.Tūc ſanctꝰ Gūmarus fodit baculoterrā. ⁊ erupuerūt aquē largiſſimeOm̄s ergo alacres hauſerūt aquasSed magis pn̄ti miraculo ꝙͣ potū vefecti ſūt. Adhuc manat fons ibidemut ſit iocunde virtutis teſtimoniuꝫ.emoremꝰ nūc de antiquorū iiraculis vnū. et ꝯparemꝰ vetus atqꝫ ſōuū Helyas quondā ptāte verbi celos aperuit cū fuiſſet clauſū ānis tribus ⁊ mēſibus ſex. Ille iuſſit ut pluuiā a ſupnis depoſuit vn̄ arentē t̓rairrigauit. Iſte ictū baculi terrā pulſans deprofundo abyſſi aquā eduxitvnde fitientiū inopiā tēꝑauit. Vtrū

maiori ammiratōe dignū vtrū q̄ſoeſtimas preferēdam. vimile miraculum idē deus oꝑatus eſt. qͥ ⁊ antiquis patribꝫ p̄fuit ⁊ nouos ſanctorū cuneos cōtidie colligit O ꝙͣ mirabilis eſt in ſanctis ſuis qͦs ita dignat̉ glorificare. ut ipſis elemētis valeāt imperare. Cōpleri quidē cernimus quod ipē dn̄s ih̓s ꝓmiſit diſcipulis ſuis dicēs. Amē dico vobis qͥcredit in me. oꝑa q̄ ego facio ⁊ ipſe faciet. Fiunt igit̉ ſigna ⁊ ꝓdigia ꝑ manu̓s ſcōꝝ ⁊ gl̓am dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i quierat. ⁊ qui eſt ⁊ qui vēturus eſt ¶ Vxor aūt illius ſicut dictū eſt domū regreſſa: nimio ardore ꝑiclitare cepitDeniqꝫ vltrix impietatꝭ ſue fitis eaꝫapprehenderat: que prius fitientemfamiliā refocillari non permiſerat.Iuſto quidē iudicio. Quem em̄ percompaſſionē ſentire noluerat quātum affligerꝫ alios: tormētum fitistrāſlatum in ſe expimento didicit.Dicit quippe in euangelio dn̄s. Eadem menſura quā meſi fueritis :remētiet̉ vobis. Sed ardorē aqua reſtringere nō potuit. Vim ⁊ naturamſuam aqua p̄diderat. que in pectore ſuo fomēs ⁊ nutrimētum incendierat. Sentiēs aūt illa ſibi mortis inſtare ꝑiculum: miſſo nuncio orabatclemētiam ſancti Gūmari. Ille autēintellexit diuina vltōne illa cruciari.⁊ incidere laqueū quē ipſa tetenderat. Sed recogitans malū ꝓ malo nōeſſe reddēdum: ad egrotam ꝑuenitVidenſqꝫ in extremitate vite ꝑiclitātem ita ut pene exſpiraret. ſignaculo ſancte crucis fignauit illam. ⁊ potum manu ſua porrexit. Que ſtatiꝫab infirmitate corꝑis cōualuit. Sedin infirmitate mentis ꝑdurauit G¶ Alio temꝑe cū apud leuchē familiā ſancti Gūmari meteret in agroqui ſecundis ferijs debebant oꝑariint̓ quos fuit mulier quedā q̄ .ſ. infantulū ſuū pānis inuolutū iactauᵗſuꝑ manipulū ut dormie̓t ⁊ ab eo adopꝰ receſſit Ꝙ cū obdormiſſꝫ ingͥſſus