CCCXC.Liboriu
moleſtia ita fatigari ꝑmiſit. ut adeſſe ſibi diē exitus ſui nō dubitaret.Qui aniꝰ illi verus extitit iubileusquē in eodē numero amiū remiſſionis appellās. vnūquēqꝫ in eo vediread familiā ⁊ ad poſſeſſionē ſuā lexd̓ina p̄cepᵗ C ¶ Eodē tꝑe ſcūs mrͣtinꝰ ep̄s. thuroneſem regebat eccīamvir apl̓icis clarꝰ oīno virtutibꝫ. Cuiex dina reuelatōe p̄ceptuꝫ eſt. ut advrbē cenomānicā ꝑgeret. atqꝫ ibidēin infirmitate poſitū dn̄m vifitaret.Vn̄ aīadu̓tēs hāc dn̄i īfirmitatē dealiqͦ mēbroꝝ ſuoꝝ intelligēdā. cepitilico feſtinꝰ ad memoratā ꝑge̓ cītatē Qui cū appropiiqͣns iuxͣ vnieā qͣndā iter ageret: vidit eminꝰ in ea ſtatē clericū gradū ſb̓diaconū Victuriūnoīe. oꝑi qͥdē qd̓cūqꝫ ibi agēdū eratſtudioſiꝰ infudātē. ſꝫ nihilominꝰ freqͣutatōe pſalmodie laudes dn̄̄i decātātē. Hic ea̓t diſcipulꝰ ſcī liborij. atqꝫin ipſa ſue ꝯtinētie mētiſqꝫ et habitꝰhūilitate: optimi magr̄i claꝝ prebebat indiciū. Quē intuēs ſcūs martinus veuelāte ſibi ſpūſcō hūc eſſe ibiep̄m futurū. hijs eū verbis ſalutauꝰdicēs. Aue noſter pōtifex. Dehinc illi baculū ſuū dedit. atqꝫ ita cōcito gr̄dū in vrbē ꝓperauit. In qͣ inueniensſcm̄ ⁊ vere deo amabilē p̄ſulem iā inextremis poſitū. ⁊ celeſti gaudio tm̄quo iturꝰ erat intentuꝫ cū ineffabiliab eodē leticia ſuſceptꝰ ē. Igit̉ btusliboriꝰ pn̄te ſibi tanto ꝯſolatore: ſuarūqꝫ exeqͥarū ꝓuiſore: decimo kalendaꝝ auguſtaꝝ die. letꝰ migrauit addn̄m ¶ Cuiꝰ venerabile corpꝰ ſanctꝰMartinꝰ cum honore cōgruo ad eccleſiā extra vrbē poſitā duci p̄cepitquā primꝰ eiuſdē ſedis antiſtes ſanctꝰ Iuliariꝰ cōſtruxit. ibiqꝫ ſepultꝰ ē¶ Seq̄nti ꝟ̓o die vir dei martinꝰ omne ppl̓m in eccīam cōuocans. ſcē anmonitōnibꝰ doctrine cōſolabat̉ eiſqꝫp̄fatū victuriū ordinauit ep̄m Tradūt qͦꝫ litere ſcm̄ liboriū in hac vitafeciſſe miracula. ſꝫ multo plura poſtmodū ad ſepulchrū eiꝰ d̓initꝰ fuiſſe
on̄ſa. q̄ ob multitudinē noīatim nōſunt exp̄ſſa. Et qm̄ ipſe vere fuit organū ſpūſſcī: ꝑ ipſiꝰ nunc oꝑatōeman̄ eius venerāda pignera virtutumſigna ſepius oſtendūt̉. curatōes ſcꝫdebiliū. ſalutes ſanguentiū. expulſiones imimūdoꝝ ſpirituū. Preſtanteipſiꝰ gratia qui eſt fons ⁊ origo bonorū om̄iū deus ⁊ dn̄s noſter. D¶ De tranſlatōne ſancti Liborij ep̄iad ciuitatē ꝑ aderbornēſemG Aduradꝰ ep̄us ſcd̓s eccīe paderſibornēſis cū d̓initꝰ datā ſibi exdellentiā aduerteret. nihil ſui laboris ſtudijſqꝫ ſb̓traxit. ab acquirēdis⁊ ꝓcurādis om̄ibꝰ que ad dine laudis augmentū: ⁊ ad vtilitatē populi ſui nouerat ꝑtinere. Quia ꝟo rudis adhuc in fide ppl̓s ⁊ maxime plebeiū vulgus difficile poteā̓t ab errore gētili ꝑfecte diuelli latēter ad auitas quaſdā ſuperſtitōnes colendasſeſe cōuertens: intellexit vir magneprudētie ꝙ ſi p̄cipui alicuiꝰ ſancti ilſūc corpus allatū miracl̓oꝝ ut fieriſolet oſtenſione ⁊ gratia ſanitatumſuadēte: multitudo plebis incipet venerari ⁊ ad eiꝰ patrocima cōfluerecōſueſceret: nulla re eā faciliꝰ ab infidelitate poſſe reuocari. Preſertī cumverbis doctoꝝ de d̓ina virtute nō credētes: tn̄ hijs que oculis viderēt: fidēderogare nō poſſent. Et qm̄ a deo qͥeſt fons bonitatis rē tātam noueratexpetendā: indicto i eiunio ⁊ celebratōe publica cū om̄ibus ſibi ꝯmiſſisab eius clemētia demōſtrari ſibimetpoſtulauit. quonā ordine ꝓ adipiſcenda ve deſiderata deberet infiſte̓ Vn̄fidē eius benigne reſpiciēs dn̄s digͣtus eſt eis veuelare. ꝙ ad cenomāmicā vrbē gallie rē diu optatā petituꝫab epō loci mitte̓ deberet: ibi dandūvotis eiꝰ ꝓſperū effectū fore. Ex hacreuelatōe indubia ſpe aīatus: accrlerare negociū ſtuduit. Ad hūc gͦ locūcū cōſenſua p̄cepto lodoMici ceſarisfilij karoli magni nūcios deſtinandos elegit. ex clero qͥdem ſuo ꝑſonas