CCCVi.Procopius cōfeſſor.

conſternitur pater v̓ginis. ⁊ iratꝰirritauit ꝓcopio fidē deſpōſationis.Tūc contriſtatꝰ eſt ꝓcopius. ⁊ quiaamici ⁊ extranei reliqͥrāt eū aſſūptoſecū famulo intrans nemꝰ: cōſtruxitrecluſagin in quo degit ſeptē annisFamulꝰ aūt ſemel in menſe emit eipanē ⁊ oleū. Et cū nō haberet vndeemeret medicauit neceſſaria ꝓ magiſtro ſuo Procopius aūt interdūpatiebatur defectū. ſed tunc apud ſecogitauit. Eſt virtus facere gratisfacienda neceſſe Quia libera menteegeſtatem ferre ſtatuit ꝓpter deumAccidit ſemel duꝫ procopius in ſuonobili lecto ſacͣco ſcilicet ſtraminuꝫiaceret ſominiū habere de quādā arbore que eum defenſurā erat a pluuia; ⁊ cibatura fructu ſuo Sed ignorans eius interpretatione. vel ecit. vtſtiuolū. Hec arbor fuit venerabilisanna. quia ipſa eſt quaſi therebintus extendens ramos ſuos. Et ipſeſanctā annia nūꝙͣ ſingulariter honorauit. ſed dū ſemel in vniuerſitatepragenſi diſputaret de xpō ⁊ matreeius. ⁊ omniū ora intenta eſſent vtſententiam procopij audirent. quiamagnus inter eos habebatur dixitNō ſolū laudādus eſt fructꝰ ſeu xami. ſed etiā illi inclinandum eſt ſubcuiꝰ ramis protegimur a pluuia eteſtū Et cuiꝰ fructu dulci ſitꝭ ⁊ famēsrepellunt̉. Qua ꝑabola inſinuauitꝙ ſancta annā eſſꝫ valde honorandaque nobis filiā protulit. Vn̄ ꝓpterhanc procopij ſententiā āna multoamplius honorata eſt a populo. qꝛtanti viri verba pro magno eſtimabant ⁊ reputabant. Huius autemteſtimonij procopius diu oblitꝰ fuerat. ſed āna nō Die ſequenti venitad procopii aliuſ heremita petenshoſpitiū ꝓpter deū Et ayt procopiuslibenter ſe ſuſcipio ⁊ ſpirituales cibos verbi dei tibi impendo. ſed corporales cibos nō habro. At ille reſpondit. bene cōtentus ſum de tali cibo Etaperiens os ſuū procopius: dedit ei

tam electas doctrinas quales antevniꝙͣ audierat Tūc heremita interrogauit eum quis ⁊ qualis eſſet. etinter cetea̓ ait. honora ſancta annaauiam chriſtia ab ipſa iuuaberis incorpore ⁊ anima. Acqͥeuit ꝓcopiusſuadenti ⁊ recordabat̉ arborꝭ que annam ſignificabat. Et cepit famulūdocere vitā beate anne. et quō eſſethonoranda Et famulus dictauit advirgine maria hac oratione Mariamr̄ dei. mox ſuccurre ei. qui tuā felicem genitriceꝫ colit. et hanc cōtidiehonorauit. Et paulopoſt fodebat famulus procopīo puteū. quia aliterhabere aqua nō potuit Tūc inuenitſub terra paganū ſtantē habentemdorquē precioſū. que magiſtro ſuodetulit. Duenit autē huiꝰ rei famaad rege. qui venit viſurus clenodiūet delectatus in eius pulchritudinededit procopio inultū auri⁊ argentipro eo Procopius vero ayt. Accipedomine rex aurū ⁊ argentū ⁊ monetent̉ nu̓mi aureia argentei In vnolatere ſit ſcutum cum armis. In altero autem ſit ymago venerabilisanne. quabenus .T ipſa per totummundū ſic dilatetur: noſcatura honoretur. Quia ipſa eſt fidelis adiutrix que me ab omnibꝫ neceſſitatibꝫliberauit. Tūc rex inquiſita ⁊ cognita vita procopij dixit. ꝓpter beatamanna tibi fauorabilis ero. ⁊ ſic abſceſſit. Poſtꝙͣ autē numi facti ſuntregina vnum in honore anne ad collum portauit. Que dū ſemel in campo pregnans equitae̓t: peperit prolem ſemplene portatam. Et languens territa. ac tremens reſpexitdeuote ymagine ſancte āne oſculando ⁊ inuocando eam Et ecce res imiraRegina ſanatur. ⁊ puer ſuperuixit.Cuiꝰ veī gratiā rex gauiſus laudasdeum ⁊ anna venerabileꝫ. recolensprocopij ad ſilua equitauit. ⁊ ꝓcopiū a recluſagio tulit fecitqꝫ eū archiepiſcopū ⁊ ſuū conſiliariū. Tunc venerūt ad ꝓcopiū parētes ⁊ ſtudētes