Vdalricus ep̄s.CCXCV ij.
carere non poterat. Sex autē annisante obitum p̄nunciauit magiſtrocuidoni de nyuilla ānū in quo debebat mori Cū v̓o vltimꝰ ānꝰ īmineretꝑ gaudio ſe ampliꝰ ſuſtine̓ nō poterat ſed clamabat: nolo dn̄e hic aniplius morari. domū volo ire. Approviniqͣnͣte eiꝰ morte: incepᵉ ancilla xp̄ialta vocē in ecc̄īa cantare tribꝰ diebꝫac noctibꝫ. ⁊ dulciſſima cantilenā dedeo ⁊ ſcīs angelis: de beata virgine ⁊alijs ſcīs. de amicis ſuis. de diuinisſcpͥturꝭ rigiice ac dulci modulamine ꝯtexe̓dicebat aūt int̓ alia multabeatā v̓ginē iā in corpore gloi̓ficatāEt ſimilit̓ eos qui cū xpō reſurgēteſurrexer̄t. Die qua obijt apparuit eiſathana multū ea vexauit Illa verofiduciā in dn̄o habens ⁊ crudꝭ fignaculo ſe munies: vade inquit vetro ſanies ⁊ turpitudo. quo recedēte cepititerū alleluya cātare ⁊ dn̄o gratiasagex In qͣ gratiaꝝ actione ſpm̄ deireddidit ꝓpͥe hora nonarū invigilianatiuitatꝭ Iohanis baptiſte Annoincarnationis dominice milleſimoducenteſimodecimotercio. circa triceſimūſeptimū ānū etatꝭ ſue. Nūꝙͣaūt vultꝰ hilaritatē ⁊ exultātis faciealiqͦ dolore mortis mutauit. Et poſtmortē nec pallida nec fuſca ſed vultuangelico candida ⁊ clara ad deuotionem multos īcitauit Cū v̓o extremāaccipere deberet vnctōne beata v̓ginop̄monente eam recepit. Et tūc oēsapoſtoli pͥncipalit̓ ibi affuer̄t. Beatus aūt petrus claues regni ei oſtēdebat: ⁊ ꝙ celi ianuā aperiret ꝓmiſtebat Ip̄s aūt ſignū ſue crucis pedibus eius affixit Cūqꝫ in diu̓ſis ꝑtibꝫvngereret̉: oꝑationē ſanctiſpus cūmaxima illuminatōe illiꝰ ꝑtis ſentiebat Miſſi ſūt etiā tūc ad ea a deoiohānes de dynanto qͥ iā regnabatvt dictū ē cū xpō ⁊ frater richardꝰ demeneſer capulla vir ſanctus ⁊ bonꝰnōdū tn̄ ex purgatorio ſolutꝰ. ⁊ hijꝯſolabāt̉ ea veluti noti ⁊ amici Hecpauca de multis hic ſufficiāt.
¶ De ſancto Vtalrico epiſcopoGregius xp̄i cōfeſſor Vdalricuſ ex almanoꝝ ꝓſapia extitᵗoruīdꝰ Cuiꝰ parētes hupaldus ⁊ Necherga. Ambo qͥdē ẜm ſcl̓ihuiꝰ dignitate clari⁊ nobiles: ſꝫ fideatqꝫ d̓ina veligione clariores fuerūtac nobiliores. Qui tal̓ tanteqꝫ ꝓlisfecūditate diuinitꝰ ditati: mox eamcuidā fideli ad alendū vt moris ē cōmendauerūt nutriri c inter ip̄a natiuitatꝭ pͥmordiā: celeſtia nō defuereauſpiciā Nam licet blando nutrirẻaffectū: fedā tn̄ macies quedā appavebat in vultū. Tandē igitur amotꝰ alacte: cepit corpoe̓ ⁊ aīa in amirationē omniū ꝓficere: ac circūquaqꝫ in anētibꝫ magnū de ſuo ꝓfectū gaudiūꝯferre. Hic itaqꝫ miſterioꝝ dei diſpēſator futurꝰ iā ſolido cibo opꝰ hbatꝯfortari: vt in mēſa altarꝭ xp̄i ad celeſte cōuiuiū qn̄qꝫ cōſiſtēs: poſſit intꝑe ſuo t̓tici mefurā dae̓ ꝯſeruis ſuis¶ Incipiebat igit̉ int̓cō euulos modeſte ꝯuerſari: timorē dei hr̄e: hōremparatibꝫ ꝯferre. laſciuitatē declinareac inꝙͣ tū poſſibile tali adhuc etatiea̓t in corporꝭ̓ motū geſtū īceſſu forꝭon̄dere: qͣlis habitꝰ formabat̉ intꝰ inmēte ¶ Parētes ꝟo de eiꝰ ꝓfectu inmiū gaudētes: ac deo grās agentescōmendāt eū Alberoni auguſtenſisecc̄ie p̄ſuli vonerādo viro fide docto ⁊vide merito multꝭ p̄ferēdo. qͣtenꝰ reuerēde illiꝰ p̄ſentie iugiter aſſiſtensvelut in quodā diſcipline ſpeculo cōſpiceret: ſi qͥd in ipſiꝰ moribꝫ adhuccorrigi deberet. Que vt p̄dictꝰ dei poti fex fide firmū. ſpe robuſtū. cai̓tateradicatū ⁊ fūdatū: omniūqꝫ morū ꝓbitate decoratū agnouit: ⁊ ꝙ vei familiariꝰ ī oībꝫ domꝰ ſue negocijs intus ⁊ foris aſſiſtebat: cepit cogitareqͣtenus eius prudētiā totiꝰ ep̄atusdiſponerent̉ negocia: tā publica ꝙͣpͥuata G ¶ Licuit interim virū deianimo romā ꝑgere: apl̓oꝝ liminaviſitare vt ſe ſuaqꝫ omnia ipſoꝝ aliorūqꝫ precibꝰ ſāctoꝝ poſſit attētius