Graſmus ep̄us.CCLXXXviij.

btūm Martimū comitē ſue vie fecit.Ig̓r in via tediū itineripia collaºe diuini v̓bi alleuiabāta hēbāt an̄ ſe afinū qͥ eoꝝ ſarcinas deferebat. quē qͥdā vrſus obuiꝰ deuorauit. Tūc btūsmaximinꝰ beſtie īꝑauᵗ ut defūcti aſini onꝰ ſupple̓t. Et ita ꝯtigit ut vrſustāꝙͣ iumētū domeſticū ſcīs māſuete⁊ patient̓ ẜuiret. qͥ tādē ip̄ꝫ veſtituērūt pͥſtine vagabūde lib̓tati. hac tn̄occaſiōe ut nullū deinceps lede̓t.Ꝙꝰ hͨ venerādi ꝯfeſſoe̓s expleto xp̄iitine̓ ad ꝓpͥa diu̓ter̄t ⁊ maximinꝰ mrͣtino valedicēs ad vrbē pictauien̄. cāviſitādi ꝓpinqͦs ſuos diu̓tit vbi tādēdiē clauſit extremū Cui ſucceſſit inep̄atū hildolphꝰ vir mire ſcītatis qͥceleſti monitꝰ viſiōe reliqͥas ſcī maximini trāſtulit in vrbē treueroꝝ ⁊ īecc̄ia bt̄ Ioh̓is euāgeliſte collocauᵗAd cuiꝰ ſepulchꝝ multa miracula fiunt. Nā initiū figͦꝝ eiꝰ fuit ꝙ cecusqͥdā illuīatꝰ eſt. ab imimūdis ecl̓ ſpiritibꝫ tres hoīes ob hꝰ viri ſcī meitaſanitati pͥſtine atqꝫ incoluītati vidētibꝫ cūctis atqꝫ ſtupētibꝫ ac eꝰ virtutē ꝯfitētibꝫ gr̄oſe donati ſūt. In qͦdāſuo feſto. xxxvij. hoīes a demonū oppreſſiōe liberati ſunt. Seq̄nti qͦꝫ ānoeadē ſolemnitate. xxij. mūdauit.¶ De ſancto Graſmō epōVm in antiochia diocleciamidecretum ꝯtra xp̄ianos ꝓceſſiſſꝫ ut qͥcūqꝫ dijs nō ſacrificaret mulll̓ ſupplicijs interie̓t. Hoc audiēs btūs Eraſmꝰ ep̄s: he̓mū petijt īqͣ ꝑ ſeptē ānos habitauit iuxͣ mōtelibami d̓ine ꝯtēplatōi vacās: multiẜꝫſignis ⁊ v̓tutibꝫ coruſcās. ꝑ qd̓ ſeptēnale ſpaciū eſca ei d̓initꝰ mīſtrabat̉ꝑ coruū ¶ Diu̓ſe ec̄ fere māſu etas ſeei p̄bebāt ⁊ cellulā eiꝰ freq̄ntabāt ꝓſternētes ſe eꝰ veſtigijs Angelico qꝫꝯforbat̉ alloqͥo. G ¶ Quadā verodie vox ad eū de celo facta ē ut ad cītatē ſuā deſcenderet. Cūqꝫ illuc deſcēdiſſet multos a demonibꝫ vexatos: īnoīe Iheſu xp̄i liberauit ultos eccſacro baptiſmate ꝯſecrās ad deū ꝯut

tit Hº audiēs diocletianꝰ iuſſit eū toneri ſibiqꝫ pn̄tari Int̓rogatus ab eoqͥd ꝓfiterẻ: xp̄ianū ſe eſſe rn̄t. Cūqꝫmonitꝭ eiꝰ acqͥeſceve nollet ut dijs īmolae̓t. iuſſit plūbo latera eiꝰ cedi. deinde fuſtibꝫ grauit̓ lacea̓ri. ſꝫ nihil einocuit Poſtea reſina pice fulfure ſil̓cū cera ꝑfuſus illeſus apparuit. Nāangelꝰ ei aſtās illeſū ꝑ oīa ſeruauitTūc vniuerſa plebs anthiocenoruexclamaūᵗ dicēs Dimitte iuſtū hoīeꝫ⁊ ep̄ꝫ cītatꝭ. qꝛ deꝰ xp̄ianoꝝ ī illo opera? Dū āt hec fierēt ſubito terremotꝰfcūs ē magnꝰ. tonitrua ⁊ coruſcatōnes ꝑ treſ hoās ita ut cītas ab ira ditōͣ perire putarẻ Imꝑator v̓o tantofragore ꝑcuſſus receſſit Tandē ad ſereuocās ppl̓m ait. Seductor iſte deos noſtros blaſphemauit Ideo ꝯturbatio talis accidit. Iuſſit gͦ ſcūm incarcere introduci ā ceruicē eꝰ ac manꝰ ingeti catenaꝝ ponde̓ ꝯpediri penā mortis intep̄tās ſi qͥs ei vel pauxillū aqͣ miniſtraret. Circa terciā ꝟonoctis horaꝫ ſanctꝰ Eraſmꝰ ad dn̄mclam auit. ⁊ ecce ſubito carcer illuxᵗ⁊ xp̄s dn̄s ingͤſſus eū ut ſurgeret vocauit. Statimqꝫ oīs cabenaꝝ colligatio diſſilijt. ⁊ ferꝝ qͣi cera liq̄factū ē⁊ angelꝰ dn̄i dixit ei Eraſme p̄cinge̓⁊ veni mecū ī ytaliā. ibiqꝫ dn̄o ppl̓macquires ⁊ dn̄s preꝑauit tibi ibi vitā eternā. Starimqꝫ ut in momēto qͣſi colūba xp̄i ſic lucidꝰ lucrida vſꝙdeportatꝰ eſt ¶ Aliovero die diocletianꝰ curres ad carcero ānuli ſui ſigͣturā ītegrā recognouit. ⁊ ingreſſusintro: miniſtris ut eū educerēt p̄cepit. Qui cū clamore redierūt dicētesſe hoīem nō inueniſſe. ferrum vero qͦvinctꝰ fuerat in cinerē redactuꝫ eſſe.Tūc diocletianꝰ ꝯfuſus cepit alapisſibi frontē tūdere dicēs Ve dijs meisMulti em̄ iā ad ſpectaculū mrͣis ꝓperabāt Vidue qͦꝫ ⁊ orpham ep̄m exigebat dicētes Redde nobis pr̄em nōſtrū ne cītas ꝑiclitet̉. Oīs p̄lebs lacrimabil̓r vociferabat̉ dicēs. Quidfeciſti de hoīe iuſto? Redde eum cītati