CCLXviij.Reynerus cōfeſſor.
vigilias: atqꝫ alias orōes ſpecialesqͣs ꝓ faīliaribꝰ ſuis viuis ⁊ defūctisfacere ſolebat ſuo mō expleuit Circaqͣs tanto temꝑe detinebat̉: ꝙ ect eſtiuo temꝑe cū dies ſūt lōgiores: vixvacaret ei tēpꝰ ad comedēdū: ꝓpt̓ qd̓etiā ſe raro poſuit ad dormendū: ẜꝫvbicūqꝫ eū ſopor dep̄hendit ibi ſedēsqͥeuit. Habuit tamē lectū in quo extranſuerſo poſuerat aliqua ligna ⁊deſuꝑ matta: ī quibꝰ cubae̓ ſolebatut nec etiā tp̄s qͥetis a meito vacae̓tAd caput loco cuſſini hūit ligᵐ duriſſimū in qͦ ꝯcauitatē fecerat: q̄ tm̄caput eius caꝑe poſſꝫ Tꝑe īfirmitatꝭvix cōactꝰ a cōfeſſore ſuo inducebảut capiti ſuo pauca ſtramina ſuppone̓t. Et ſi aliqn̄ tꝑe īfirmitatꝭ ex p̄cepto ſuꝑioris lacticimia vl̓ piſces cōedit: pꝰ ſanitatē corꝑis recuꝑataꝫ totdiebꝰ a cibis p̄dictis abſtinebat.Silentiū v̓o tāta ſollicitudīe ẜuabatꝙ rariſſiē loq̄bat̉ niſi cū religioẜ vl̓valde familiaribꝰ amid. Sciēs ꝙ deom̄i v̓bo ocioſo veddenda ſit ratio indie iudicij. Quapropt̓ ut ſibi caue̓ta v̓bis ſuꝑfluis lapidē in ore tenuqͥ ſi vltra ncc̄itatē vl̓ vtilitatē ex hūana fragilitate aliqͥd ꝓferret ſilentiūſibi īponeret Solebat etiā hoībꝫ indicare nutibꝫ et ſignis q̄ ſibi ncc̄ariaeſſēt: ſꝫ pauci vl̓ nulli ſigͣ eiꝰ ītelligebāt Propt̓ qd̓ etiā ſepiſſiē in ſuis neceſſitatibꝫ habuit defectū: intātū ꝙaliqͦtiēs ꝑ aliquot dies fine oī ciboꝑmaſit. qꝛ ſine multa neceſſitate nōloquebat̉: niſi diebꝫ feſtis ⁊ ſolemnibꝰ. Et ea verba que p̄dictis diebꝰvl̓ ad honorē dei vl̓ ad correctōeꝫ ꝓximi loquebat̉: ꝓximo die ſequētiꝯfidebat̉: timēs ea minꝰ vtilit̓ ꝓtuliſſe. Et qꝛ culpas cognouit vbi culpa nō fuit: circa cōfeſſionē valde ſollicitꝰ fuit ¶ Cōfitebat̉ āt om̄i die dominico ⁊ alijs feſtis. qn̄ ad corpꝰ domini ſe vecipiendū p̄parauit Quodcū multa deuotione reciꝑe conſueuitConfitebat̉ etiā om̄i ſcd̓a feria qͣrta⁊ ſexta. Cōfeſſio aūt eius erat de mi
nimis ſeu minutꝭ. ut de negligētijset ſomnijs: que ſibi tamen grandia⁊ difficilia reputabat ¶ Singulisetiā diebus ꝓfeſtis: nō ſolus flexisgenibꝫ ſed ⁊ toto corꝑe ꝓſtratus: trecentis vicibꝰ orabat ad dn̄m Intātūetiā genibꝰ laborauerat: ꝙ quedamcaro corrupta ⁊ groſſa ex genu eiusexcreuerat: nō tamē ꝓpt̓ hoc licꝫ muitū doleret: a genu̓flectōne ceſſabat¶ Caſtigauit etiā corpꝰ ſuū vbi tāgipotuit nō virgis ſꝫ corrigijs: in qͥbꝰnodos ꝯnexeāt. qui a ꝯfeſſore ſuo ſāguinolenti īueniebāt̉: cū coactꝰ ipſicorrigias oſtende̓t. Cū āt dn̄s tātislaboribus finē imponere decreuiſſet:tempꝰ obitꝰ ſui d̓initꝰ ſibi fuit reuelatū. qͥ viam vniu̓ſe carnis ingredi īcipiēs cū ꝑ aliqͦt dies decubuiſſꝫ apto incluſorio ꝯuentꝰ eccīe: cū qͥbuſdāfratribꝫ p̄dicatoribꝫ ac alijs religioẜcum debita reuerētia ſacr̄m extremevnctōnis ſibi miniſtrātes impoſuerunt. Qd̓ cum multa et ſolita deuotione recepiſſet: in eadem deuotionevſqꝫ ad tempus obitus ſui: composmentis ſue ꝑ omnia ꝑmāſit. ¶ Erātautem in agone et obitu ſuo glorioſo. erneſtus pͥor fratrū predicatorūbremenſis cum ſocio ſuo Iohamniesdecanꝰ oſnaburgenſis: et alij pluresclerici atqꝫ layci religioſi. Tercio ig̓rydus aprilis: feliciter migrauit addominū C ¶ Cum vero dei famulusſpiritū iā exalaſſet: p̄fatis pn̄tibushermānus maioris eccleſie canonicus ⁊ p̄ſbiter tantū patiebat̉ dolorēdentiū: ut de dolore: mētis amētia timerẻ̉ Qui maxilla ſua poſita ſupramaxillā p̄mortui a pn̄ti doloe̓ vehem̄ti meritꝭ viri dei deuote petebat ⁊ deoliberai: et miẜicordit̓ libra̓tꝰ ē incōtinēti ¶ Quedā ml̓r īueniēs pueꝝ ſuūin aquis ſb̓merſū: cepit cū luctu clamare: ⁊ d̓inū auxiliū ⁊ fris Reyneriſuffr̄giū vna cū ceterꝭ fidelibꝫ vicinisſuis īuocae̓. Et ecce puer qͥ eſtiuo tēpe circa horā nonā ſubmerſus fueātinuētꝰ: circa veſperas meritꝭ famuli