CCLVij.Thomas de aqͣno.

ordinē ingredit̉ ꝓpter qd̓ a fratribꝫcarnalibꝫ rapit̉ ⁊ qͣſi ꝑ biēniū cuſtodie carcerali macipat̉ Cūqꝫ nec minis nec blādicijs poſſꝫ ab ordīs ꝓpofito reuocari? ꝑ ſpem puelle ad eū introdūcte ſb̓uerte̓ q̄rūt aīm innocētisꝘ mox de igne ticionē arripiēs fuggeſtricē ignite libidis exͣ camerā effugauit. Et facto ſigͦ crucꝭ in orōe cūlacrimis ꝑdurāte: apꝑuer̄t ſibi duoāgeli. ipſūqꝫ ſtringētes dixerūt Exꝑte dei te cīginiꝰ cīgulo caſtitatꝭ qd̓nullabenꝰ decetero diſſolue? Et extucnullū oīo ſēſit ſtiml̓m venē̓e volupͣtꝭG ¶ Tādē cogitāte irē ſua īplendūeē in filio ſuo qd̓ ſibi fuit p̄mōſtrͣtūipſa ꝑmittēte ꝑ frēs ordīs ad ordinēē reductꝰ in qͦ cepit n̄ ſegnit̓ ſtudio ſacre lcōis intedere. tātoqꝫ gaudio ī cōtēplādo replebả mēs eius ꝙ ſepiꝰ inorōe viſus ē a terra toͣlit̉ eleuariNec deſtitit diabolꝰ tēdere laq̄os adoleſcenti. nā ad p̄ces fratꝝ ſuoꝝ ⁊ cardinaliū ac amicoꝝ qͦs habebat ī curia vocat̉ ad papā. Cūqꝫ illuc veniſtp̄cepit ei vt ſuſciꝑet abbatiā montꝭCaſſini. cui ſb̓i acet ſeptē ep̄atꝰ ⁊ ipēabbas ꝑ oīa vtit̉ officio ep̄ali. Qd̓p̄clarus adoleſcēs prudēter ⁊ huil̓rdeclinauit. ⁊ clā dilapſuſ a curia veītad ſtudendū ſub fratre. lberto poſtmodū ratiſponēſi epō in Coloniamagrippina Doſtea miſſuſ ē pariſiꝰad legēdū atqꝫ exercēdū. Nec multopꝰ coactus ē ſuſciꝑe in theologia magiſtralē cathedrā ad docēdū ¶ Quoda tꝑe ad locū oronis ſe cōtulit in qͦꝓſtratus cū lacrimīs orauit dicensSaluū fac̓ me deꝰ. qm̄ diminute ſūtveritates a filijs hoīm Diu aūt orāscū lacrimis obdormiuit. ⁊ ecce nūciꝰcelicuſ frater antiquꝰ admodū venerandus venit dicēs. Frat̓ thoma qͥddeū oras cū lacrimis? Suſcipe onusmagiſterij qꝛ deꝰ tecū ē. Pro tuo aūtprincipio nihil aliud ꝓponas niſi hͦRigans montes de ſuperioribꝫ tuisde fructu operū tuoꝝ ſaciabit̉ terraQuo dicto Thomas euigilans: deo

grās veddidit Qd̓ v̓bū n̄ ſolū themapͥncipij ſui fuit: ſꝫ totiꝰ ſui ſtudij ⁊ ſcientie ſufficientiā īdicauit. qꝛ ex hijsqͥ de mōtibꝫ d̓ine ſpeculatōis accepittotā ecc̄iaꝫ qͣſi agꝝ d̓ini ſemīs cōplutū ſapīe pluuijs ſaciauit Eſt em̄ omnibꝰ maīfeſtū ꝙ ī toto mūdo int̓ fideles catholicoſ in ph̓ia ⁊ theologia inſcol̓ paꝝ legiʳ̉ ꝙͣ qd̓ de eiꝰ ſcpͥtis hauritur ¶ Quotiēs at ſcūs iſte diſputare ſcribe̓ lege̓ vel dictare voluit: adorōne ſe ꝯtulit ⁊ inde furgēs inueniebat qͣſi ī libro aꝑto didiciſſꝫ Vn̄ eiusſciā credit̉ fuiſſe d̓initꝰ inſpirata. qꝛdoctrinā ſuā nō exꝓpͥo ingenio hūitſꝫ ex raptū mētꝭ in deū oronibꝫ impetrauit C ¶ Orantē ipſū qͣdā nocte:apl̓i Petrus ⁊ Paulꝰ inſtruxer̄t pleniſſime de textuali dubio ſcpͥture ꝓp̄hetie Iſaīe ¶ Itē cū eſſꝫ ſalerni ī cōuentū frm̄: viſus ē an̄ maiꝰ altae̓ inorōe exn̄ſ pꝰ matutīaſ a frībꝫ iacobo⁊ ſocio ſuo reynaldo: qͥ ipſū exempligrā obẜuabat duobꝫ cubitꝭ eleuatꝰa t̓ra: velut ſi fas ē dice̓ futuꝝ agilitatis vel aliqͥd ſil̓e ꝑticipiū accepiſſꝫqͦ ſī ponde̓ qͣſi ī ſua leuitate mane̓t.¶ Aliud ſil̓e ſꝫ magꝭ ſtupendū viditin ꝯuētu Neopolitano de ipō fr̄dnicus ſacriſta vir orōe deuotꝰ: actōe ſolicitꝰ ⁊ ꝟ̓tute ꝓbatus. qͥ alias hūitviſiones mirabiles Qui quidē frat̓aduertēs ſanctū Thoma ſꝑ decamēra ſui ſtūdij ad eccleſiā an̄ matutīas⁊ ne videret̉ ab alijs ad ſuā camerāfeſtinū redie̓: ſemel ipſū curioſiꝰ obẜuauit; ⁊ accedēs retro in capella ſcīnicolai vbi fixꝰ in orōe manebat vidit ipſū qͣſi duobꝫ cubitis eleuatū inaere. de quo diu admirās ſubito audiuit de loco ad quē p̄dictꝰ doctor cōuerſus ea̓t ad orādū cū lacrimiſ huiuſcemodi vocē de imagine crucifixi.Thoma bn̄ ſcpͥſiſti de me. quā recipies a me ꝓ laboe̓ merordē? Ꝙ rn̄t dn̄eNō niſi te. Et tūc ſcribebat t̓ciā vtēſūme de xp̄i paſſiōe ⁊ veſurrectōe. Etqꝛ a dn̄o fuit queſtio facta de mercede: ideo dabatur intelligi in ꝓpinquo