Runegūdis virgo.CCLiiij.

alimēta ꝑcipimꝰ corporis. Henricoitaqꝫ ſuo ſue caſtitatꝭ patiētiſſiō ſꝑcuſtode vbi eā ſuis v̓ginē vti tnͣſduxerat in xpo reſigͣuit: ad celeſtiaqꝫ iugiter ſuſpia̓bat gaudia tnͣſlato illaſe ad deū vt ſꝑ totā ꝯtulit ipſū ſue caſtitati: ncc̄iati ac ſaluti adeē illū ſuisecc̄ijs. illū filijs qͦs ei in ipō aggregaueāt pn̄tē affoe̓. aduore: vigilijs orōnibꝫ inſtae̓. die practicā cū marthanoctu cōtēplatiuā cū maria vitā age̓nō ceſſabat ¶ Qn̓ta ꝟo elemonnaꝝlargitate. qnͣta orōis inſtātia ꝓ btīcōuugꝭ defūcti aīa defudauerit in ſb̓ſcÿ̇ta pagina quā ip̄a ꝑ ſe (nā lrāꝝ⁊ artiū aliaꝝ diſtīgue̓ auro gemiſqꝫſacras veſtes ꝑatiſſima fuit) ꝯpoſuit⁊ ſcpͥſit. q̄cūqꝫ voluerit agͦſce̓ poteritC ¶ Runegūdis d̓inā diſpenſatōneſolo īꝑatrix noīe ſpāl̓r dilecte ꝯgregationi ī ꝯfugiā qͥcqͥd iuſte cōuenitdilectōi ꝓpͥe adu̓ſitatꝭ ſarcinā faciliꝰ(veluti eſtīo) tolerarē ſi vrās veſ ſaluas īcolumeſqꝫ exiſte̓ videre. Quisem̄ mēs ꝓcelloſiſqꝫ curaꝝ fluctibꝫ vndiqꝫ qͣtiả: vrē tn̄ vecordatōis anchora a cordis ꝓfūditate n̄ euellit̉ Et licet longe remote ab ocul̓: ab aīo tn̄nūꝙͣ r̓cedētꝭ: qͥs noſ ſeꝑabᵗ a cai̓tatexp̄i. caſus dolorꝭ an longinqͥtas vemotōnis qͥnetiā ſi amiſſe facultatisvſus ꝯcede̓̉ volūtaſ hͨ oꝑis exhibitione cōprobaret̉ Ipſū tn̄ modicū ꝙadhͦ deo volēte veliquū tenemꝰ vr̄eꝯmonitioni alienū eē nolumꝰ. vt ꝑticipatōe ꝑuitatꝭ veuelet̉ mag̓tudodeuotōis Ar̄ nāqꝫ ſi parū habueritpaꝝ filijs tribuit Ecce hͨ modici ſūptus munuſcl̓a ad refectōnē vob̓ mittunt̉ carnis: vt aīaꝫ ſeniorꝭ pr̄is veſtri ꝯtinua orōis alimonia veficiatꝭqm̄ tot iuſtoꝝ p̄ceſ vnanimit̓ ꝯtinūate apd̓ deū multū pn̄t ꝓfice̓. iacoboatteſtāte: iultū valꝫ dep̄catio iuſtiaſſiduā Ille etiā atqꝫ eē iuſtꝰ dn̄s qͦiuſticias dilexᵗ: eqͥtatē ſupplicatōisexaudire nō veſpuit. ſꝫ vob̓ indefeſſisinterceſſoribꝫ ſupͣdicti cari mēoriaꝫfaciētibꝫ; ſalutꝭ dabᵗ p̄miū. qd̓ ipē ꝓ

mittit di. qͥ ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finēſaluꝰ erit Atqꝫ bonū opꝰ in ꝯſpcū etiādei placitū eē cernitꝭ. ſi nō ſolū ꝓ illisqͥ in hac vita poſitit multa vob̓ do. ſꝫqͥ nulla fecerūt: oraueritꝭ Obſecro gͦvt eū a cordibꝫ vr̄is nūꝙͣ abiciatꝭ qͥvos tāꝙͣ ꝓpͥaſ amauit. atqꝫ hūc locūvr̄a ſeruitute flore̓ voluit. Eſtōte qͦꝫmee ncc̄itatꝭ mēores. ſꝑ in hilaritatecordis miſericordes. ẜm illd̓ apl̓i. dilectio ſn̄ ſil̓atione Necnō vr̄e mētesin ꝙͣdā mutue caritatꝭ ſoliditatē magis ac magꝭ ꝯcreſcāt. qͣtenꝰ in die tribulatōis clamorē vr̄m ipſiꝰ aures exaudiāt. qͥ d̓t. vbi duo vel tros cōgregati fuerit in noīe meo in medio eoꝝſū. Qd̓ vos oī mō ꝓme̓ri hortor eodēp̄ſtāte qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſcō viuit ⁊ regͣtꝑ oīa ſcl̓a ſcl̓oꝝ Ame D ¶ VeniqꝫConrado ſibi ſuccedēte in regno:ipſacurꝭ ſcl̓aribꝫ ſic̄ iā diu deſideraueratexonerata: iam in ipō āniu̓ſario dietrāſitus ſācti henrici archiep̄s ad dedicationē cōfugienſis ecc̄ie conuocauit. vbi inter miſſarū ſoleminia imperiali decētiſſima. omni ornatu culta. ante pͥncipale altae̓ virgo deo deuota ꝓceſſit. ibiqꝫ theſauꝝ incōparabilem ligni videlicet dominici cruceparuā quidē in materia: ſꝫ maximāin virtute dn̄i obtulit. At vbi lectioeuangelij in qua ſuꝑ arborē crucisaſcendens cōſpicientē ſe iheſū ſuſcipere ⁊ ab eo benedictionem puſillusmeruit accipere leta fuit: regalempurpurā exuens. tunicaꝫ fuſtioremqua ipſa ſibi manibus ſuis operatafuerat: ſacerdotali benedictione dataveſtem veligionis induit. et multisquidē pro ſe flentibꝫ: pro illa autemgaudentibꝰ que iam ſeculū dānaſſetin veſtibus: capillis: qui hucuſqꝫ ineodem monaſterio pro vonerationeſeruātur p̄ciſis. impoſito ſibi ab epōvelo ānulo fidei ſubarrata: gratulabunda ſuccinuit. Poſuit ſignū in faciem meā. ⁊ ānulo ſuo ſb̓arrauit medn̄s meꝰ ih̓s xp̄s Ita ſpōſo xpō cōſecrata dū filiaꝝ ſuarū ſe ſanctiſſimo.iinj.

I. iiij.