Iudocus confeſſorCCXXX.

cōceſſū vt celebret̉: illi tn̄ a ſpirituſancto ꝯceſſū eſt q̄ maior ⁊ excellentior ē cūctis. Pulchre a digne dn̄atione ſuꝑ ceteros ſcōs debꝫ habe̓ illaꝑ quā oēs ſcī ſāctificant̉ ⁊ btīfican̉dicit̉ em̄ xp̄s ſcūs ſcōꝝ. d̓r ⁊ ip̄a ſcāſcārū. Et ſic̄ ſine more ſūmꝰ reꝝ diſpoſitor ſuꝑ oēs ſcōs ⁊ ſcās illā dignitatē illi cōtulit vt v̓bū carnē factūverbo ꝯciperet ⁊ pareret ⁊ pꝰ partūv̓go mane̓t: ſic ip̄e p̄ oībꝫ abſqꝫ move hac dignitatē illi p̄buit vt ꝯceptionis ⁊ natītatꝭ eiꝰ ſolēnia ſacroſāctain hac celebrent̉ ecc̄ia. Ad longiꝰ?ꝯceptionē dn̄ice mr̄is coleve: eſt xp̄ign̓atione enarrae̓. Nā eiꝰ cōceptioxp̄i gn̓ationis ē lineā Quaproptereuāgeliū (Liber gr̓atōnis) hac dieſicut ī natali dn̄i an̄ matutīales laudes bono moe̓ decātamꝰ ⁊ ad miſſaꝫlegimꝰ erito gͦ colit̉ ⁊ filij gr̓atio⁊ mr̄is ꝯceptio. qm̄ cōceptio ⁊ nātiuitas mr̄is: ē gn̓ato filij Celebremꝰigỉ hodie digͥs officijs alacrit̓ vtrāqꝫeiꝰ hōrabilē ꝯceptionē ſpūalē videla hūanā: vt ipſiꝰ meitꝭ ⁊ p̄cibꝫ a ſecularibꝫ curl̓⁊ a cūctis vitijs mereameripi ⁊ ad et̓na gaudia ꝑduci. p̄ſtāte dn̄o nrō Ih̓ū xpō qͥ cū pr̄e ⁊ ſpūſcō ⁊ matre ſua v̓gine maria viuit ⁊regͣt deꝰ ꝑ infinita ſcl̓a ſcl̓oꝝ Amē¶ De ſancto Iudocō cōfeſſore.Anctus Iudocus cuiꝰ feſtuꝫagitur in die Lucie virginisFuit iudahel̓ regꝭ britōnū filius habuitqꝫ fratre maiorem natubeatū videlicet Iudahelē qͥ ſucceſſitpr̄i in regno cogitās tn̄ regnū terrenū ꝓ celeſti velinque̓ ⁊ vitā moͣſticāduce̓. Vn̄ fratre ſuū Iudocū iuniorēcorā ſe cōueniri fecit ſollicitꝰ de ſuſcipiendo regni gubernaculo. Beatusvero Iudocꝰ nō minꝰ feruēs in dei dilectōne: deliberādi inducias viij. dierū vix a fratre impetrauit Ipſo igỉinteri in monaſterio qͦdā vbi littea̓sdidicerat ꝯmorate ⁊ orōne incūbente ⁊ cogitāte quo poſſet effuge̓ reg-

nū n̄mul ⁊ patriā: contigit illuc ꝑuenire vndecim peregrinos qͥ liminabratoꝝ apoſtoloꝝ petri ⁊ pauli viſitare defiderabāt Hijs btūs Iudocꝰaſſociatꝰ venit piſiꝰ vbi a ſācto ſpi̓tu qui eū in omnibꝫ dirigebat ⁊ inſpirabat ab hoc itine̓ declinauit ⁊ adpontinij ꝯfinia que plena nemoribꝰerāt ⁊ feris ⁊ auibus ſolū habitabilia feſtinauit. Delcctatꝰ itaqꝫ loci illius ſolitudinē: diſpoſuit habitationē ibi ſuꝑ quēdā fluuiū face̓. Sed abheymone duce illiꝰ t̓re ꝑ. vij. anosab hoc ꝓpoſito retardatꝰ eſt. infra qͦsrās plꝰdidicit⁊ ſacros ordīes vecepit. Factꝰ āt ſac̓dos illiꝰ ducꝭ filiū qͥeū in maxīa hūit veneratōe de ſacrofōte ſuſcepit. Elapſo v̓o ſeptēnio advitā ſolitariā trāſiēs ī loco alzeie fluminis riuul̓ vndiqꝫ c̓cūdato edificauit eccleſiā ⁊ domūculā deuotioni ſueibidē vacaturꝰ Pret̓ eī plura q̄ ꝑ eūdn̄s oꝑatus et volucres ⁊ piſceſ diu̓ſign̓is ad ſacrā eiꝰ manū palpabilesveniebat ⁊ ceptꝭ ab eo alimentꝭ vededebāt qͣſi domeſtiōe ¶ Quadā die cūad victū n̄ habe̓t niſi modicū paneſibi ⁊ diſcipl̓o ſuo dn̄s in ſpē pauperis adu̓eīt elemoſinā petēs. Tūc virdei panē diuidi iuſſit in. iiij. ꝑ tes ⁊ potēti vnā dari Vix ille egredit̉ ⁊ ecce veuertit̉ dn̄s ī forma egeni⁊ hͦ vſqꝫ dūqͣrta ꝑs egeno iuſſa ē tribui Cui aitmīſter Vis ne vt aliqͥd nob̓ debeat vemane̓ Volo inqͥt ſcūs totū tribui eſuriētiPotēs em̄ ē dn̄s etiā ꝓuide̓ nrēneceſſitati Vix veceſſit dn̄s ⁊ interimdū ꝯſolarẻ diſcipulū. ecce ꝑ feneſtrāvi ſe ſūt ī alueo flūis qͣtuor nauicl̓evictualibꝫ onuſte De qͥbꝫ qͥs eas adduxerit vel qͦ deuenerūt poſtꝙͣ fuer̄tde victualibꝫ exonoa̓te vſqꝫ nc̄ igͦrat̉Hec ⁊ multa alia miracl̓a totā longe lateqꝫ patriā ad eiꝰ viſitatōꝫ proīpetrādis ſuffr̄gijs dulcit̓ cōmouer̄t¶ Cūqꝫ octo ibidē anis elapẜ ppl̓i neqͥret frequētiā ſuſtine̓: ad vlteriꝰ deſertū ꝓceſſit ꝯſtructo ibi oratōio inhōre bt̄ī martini ⁊ domūcula ī qͣ ipēj.

F. iiij.