Cvi.Paulus ap

apꝑuit magna ꝯſtātia. iſte nō vnuꝫaut duos aut tres: ſꝫ innūeros ⁊ inſb̓limi poſitos ptāte corripuit. ymolonge illo ſeuiōe̓s tirānos E ¶ Reſtat ut paulū iā angel̓ ꝯparemꝰ inqͥbꝫ magnificū p̄dicamꝰ qꝛ cū omnicura obediuit deo. Qd̓ dauid adinirādo dicebat Potētes v̓tute q̄ faciūtver. ⁊cͣt. Quid v̓o alid̓ ꝓph̓a in āgel̓miraʳ. qͥ facit inqͥt angelos ſuos ſpiritꝰ: et mīſtros ſuos ignē vrētē? Sꝫhͦ in paulo poſſumꝰ inuenire. qͥ velutignis ac ſpūs totū t̓raꝝ ꝑcurrit orbē: ⁊ ꝑcurrēdo purgauit. ſꝫ nōdū celū iſte ſortitꝰ eſtᶜ ⁊ hͦ eſt oīo mirabile. qꝛ talis verſabat̉ in cel̓: ec̄ mortali adhuc carne circūdatus. Qn̄tagͦ nos ſumꝰ ꝯdēpnatōe digni cū vnohoīe bona oīa in ſe ꝯgregate. nec mīmā qͥdē eoꝝ ꝑtē ſtudemꝰ imitai̓. Nōem̄ aliā ſortītꝰ ē ille naturā nec diſſil̓em nactꝰ aīam. nec alterū hītansmūdū. ſed in eadē t̓ra eadēqꝫ regiōe.ſub eiſdē ec̄ legibꝫ nutritꝰ ⁊ moribꝰcūctos qͥ nūc ſūt hoīes l̓ fuer̄t animiv̓tute trāſcēdit. Nec ꝟo hoc ſoluꝫ inillo mirabile eſt ꝙ pre habudātiadeuotōnis nō ſenſit dolores qͦdāmōꝓvirtute ſuſceptos: ſꝫ ec̄ ꝙ v̓tutē ipſam ꝓ merorde pēſauit. Nā nos qͥdēꝓpt̓ eā nec ꝓpoſita mercede certamꝰ:quā ille ꝯplectens ect fine p̄mio diligebat. Cūcta illa q̄ aſperitate ſuividēt̉ impedire v̓tute: cū oī māſuetudine p̄petēs qͦtidie celſior: qͦtidie aſſurgebat ardētior. ⁊ intētatꝭ ſibi ꝑiculis noua ſꝑ alacritate pugnabat.qͥ cū mortē ſibi īminētem videret adcōionē delectatonēqꝫ gaudij alios ꝓuocabat. d. Gaudete ⁊ cōgratulamīmͥ. Itaqꝫ ad ꝯfuſionē ⁊ iniurias qͣsob p̄dicādi ſtudiū ſuſtinebat: magis ꝙͣ ad bonoꝝ oblectam̄ta ꝓperabat: mortis potiuſꝙͣ vite deſideriumappetēs. pauptatis ꝙͣ opulentie. ⁊multo āpliꝰ laboe̓s ꝙ alij reqͥem pºlaborē: ac merorem magis eliges ꝙͣalij voluptatē Studioſiꝰ ꝓ inimicꝭ̓ ⁊fructuoſiꝰ orās ꝙͣ alij adu̓ſus inimi

cos Vn̄ illi formidādū erat atqꝫ metuendū offenſa nimiꝝ dei. Nec deſiderabile illi erat alid̓: niſi placere dōſemꝑ. Non dico autē ꝙ nihil pn̄tiūdeſiderabat: ſed nec aliqͥd futuroruꝫNon eniꝫ mihi dicas merces ⁊ gentes exercitus pecunias ꝓuitias ⁊ podeſtātes Hec eī nec qͣi araneaꝝ filareputauit. ſed ea q̄ ꝓmittūt̉ in cel̓ ettunc eius ardentē in xpō amorē videbis. Hic ſiquidem ꝓ illius dilectione non angelorū nō archangelorūdignitatē: nec qͥcꝙͣ hoꝝ ſil̓e ꝯcupiūtQd̓ eī erat maiꝰ oībꝫ: xp̄i amore feruebat̉ cū hͦ beatioreꝫ ſe cunctis putabat. Sine hͦ āt neqꝫ pn̓cipatuū neqꝫdn̄ationū ſociꝰ eſſe cupiebat. Sed cūhac dilectōe magis eē vel extremusīmo etiā ex niumero penultimoꝝ ꝙͣſine hac inter ſūmos honore ſublimis. Hoc eī erat illi maximū ⁊ ſiugulare tormētū: ab hac caritate diſcedeye? hoc illi erat gehēna: hoc ſolapena. hͦ infinita ⁊ intolerabilia ſuꝑpliciā: ſꝫ ꝑfrui cai̓tate xp̄i. hͦ illi vitahoc mūdꝰ. hͦ ꝓmiſſio Hec bona videbāt̉ inuūera. Sic deſpiciebat vniu̓ſaq̄ fimemꝰ ut ſolet herba iā putrefacta ꝯtēm. Tyrānos ꝟo ac in apl̓osſpirātes furorē velut qͦſdā eē culiceseſtimbat Nortē ꝟo atqꝫ cruciatꝰ ⁊mille ſupplicia qͣſi ludtū putabat eēpueroꝝ dūmo ꝓ xpō aliqͥd ſuſtine̓tDecorabat̉ em̄ magis vinctꝰ cathena: ꝙͣ dyademate coronatꝰ Etem cōartatꝰ carcere hītabat in celo. ac libentiꝰ v̓bera cupiebat ⁊ vulnera q̄alij brauiā diripiāt. Et dolores nonminus ꝙͣ p̄mia diligebat. cū ipſosvtiqꝫ dolores duce̓t loco p̄mioꝝ ꝓptevea illos ec̄ grāꝫ noīabat qm̄ quenob̓ ſūt cā triſticie: hec ſibi ꝑabantmaxima voluptatē Meroe̓ qͦꝫ maximo vrebat̉ ꝓpt̓ qd̓ ⁊ dicebat. Quisſcādaliſazat̉ ⁊ ego nō vr̄or? Et ſi inmeroe̓ dicat qͥs ineſſe aliquā voluptatem. Multi em̄ qui filioꝝ moribꝰvulnerāt̉ aliqͥd ꝯſolatōis accipiūtcū ſuis fletibꝫ velinquūtur. magiſqꝫ