Ambroſius ep̄s.LXXij.
LXXij.
Ambroſius ꝯtra imꝑatorē ſicut ipēteſtat̉ ⁊ eſt in decre. xxiij. q. viij. Conueīor ipē a cōmitibꝫ vt ꝑ me baſilicefieret matua̓ traditio dicētibꝫ imꝑatorem iuſſiſſe ſuo iuri tradi debereRn̄di. Si pr̄imoniū petit īuadite. ſicorpꝰ occurrā Vultis in vincula rapovultis in mortē volūtatis eſt mihin̄ ego me vallabo circūfuſiōe ppl̓oꝝnec altaria benebo vitā obſecrās. ſedꝓ altaribꝫ gratꝭ ymolabor. Mandamur trͣde̓ baſilicā. vrgeṁ ergo p̄orptis regalibꝫ: ſed cōfirmam̉ ſcriptureẜmonibꝫ. que rn̄dit. Tanꝙͣ vna exinſipiētibꝫ locutaes Noli grauae̓ teimꝑator vt putes de in ea que dinaſūt impiale aliqd̓ ius hr̄e Ad imꝑatorem palacia ꝑtinēt: ad ſacerdoteseccleſie. Sanctꝰ naboth vineas ſuasproprio cruore defendit: ſi ille vineānō tradidit ſua. nͨ nōs trademꝰ xp̄ieccleſiam Tributum ceſaris eſt: nonnegẻ Eccleſia dei eſt: ceſari vtiqꝫ nōdonetur. Si de me aliqͥd cōpelleret̉ ⁊poſceret̉ aūt fundꝰ: aut domus: autauꝝ: aūt argetū id qd̓ mei iuris eſſꝫlibenter offerre: tēplo dei nihil poſſinec decerꝑe nec detrahere: cū illud cūſtodiēdū nō decerpēdū acceperi Tercio apparet eiꝰ cōſtantia in obiurgatione vicij ⁊ iniqͥtatꝭ Vn̄ legit̉ in hyſtoriā triptita ⁊ in quādā cronica ꝙcū apud thheſſalonicā cītatē orta ſeditione quidā iudices fuiſſent a ppl̓olapidati: theodoſiꝰ imꝑator indignatus iuſſit ōnes interimi: nocētes abin nocētibꝫ n̄ ſecernēs. vbi fere qͥnqꝫmilia hoīm ſūt occiſa. Cū igit̉ imꝑator mediolanū veniſſet ⁊ eccleſiā intrare vollet: occurrit ei ābroſiꝰ ad i anu̓ā. eiqꝫ aditū ꝓhibuit dicens. Curimꝑator pꝰ cauſā tanti furoris nonagnoſcis molē tue p̄ſūptōis. Sꝫ forte recognitionē pctī ꝓhibꝫ poteſtasimipij. Decet te vt vincat rō ptātempͥnceps es o imiꝑator: ſed cōuerſoꝝQuibꝫ ergo oculis aſpiciēs cōis dn̄itēplū. Quibꝰ calcabis pedibꝰ ſcm̄pauimētuᵉ Qūo manus extēdes de
quibꝰ ſanguis adhͦ ſtillat iniuſtꝰ?Qua p̄ſūptione ore tuo poculū ſanguinis eiꝰ ꝑcipies dū ſermonū tuoꝝfuroe̓ tātꝰ iniuſte ſit ſāguis effuſusRecede ergo recede: nec ſcdō pctō priorē neqͥtiā augere contēdas Suſcipevinculū qūo te dn̄s nunc ligauit: ēmedicīa maxīe ſcītatꝭ Hijs ẜmonibꝫīꝑator obediēs gemiēs ⁊ flēs ad regalia venieauit Cū gͦ diu ī fletū māſiſſꝫrūfinꝰ ingr̄ militū cāꝫ tante triſticiereqͥſiuit. Cui ille. Tu inqͥt mea malanō ſentꝭ. qꝛ ſeruis ⁊ mēdicātibꝫ aptaſūt tēpla: mihi vero ad ea ingreſſusnon eſt. Et hec dicēs ſingula verbaſingultibꝰ interrūpebat. Cui rufinꝰCurro ſi vis ad abroſiū vt tibi ſoluat vincl̓m qͦ te ligauit. Et ille. Nōpoterꝭ ꝑſuade̓ ābroſio: qꝛ n̄ verebit̉īꝑialē potētiā vt legē poſſꝫ pͥuaricae̓dinā Sꝫ cū ille ꝓmitte̓t ꝙ eū flecte̓t:eū īꝑator ire p̄cepᵗ: ⁊ ip̄e pꝰ paulūlum ē ſecutꝰ. Mox āt ābroſiꝰ rufinūvidᵗ ⁊ ait Impudētiā canū imitatꝰes o rufine tāte videlicꝫ necis auctorexn̄s. Et nūc pudorē ex frōte det̓gēsnō erubeſcis ꝯ māieſtatē latrare diuinā? Cūqꝫ rufinꝰ ꝓ imꝑatōe̓ ſupplicaſſet ⁊ dice̓t eū ſeqͥ: ſuꝑno zelo accēſus: ābroſiꝰ ait. Ego tibi p̄dico qm̄ingredi eū ſacra limmina ꝓhibeo Si ꝟoptātē in tyrānidē mutauerit: necē libent̓ ſuſcipio Qd̓ cū rufinꝰ impatoi̓nūciaſſet: ait Pergā ad eū vt iuſtasin faciē ꝯtumelias ꝑ̄cipiā Cū gͦ veīſſꝫ⁊ ſua ſolui vīcula poſtula ſſꝫ occurrēsābroſiꝰ ⁊ ingreſſū ꝓhibēs: ait Quāpͥmaꝫ oſtēdiſti pꝰ tātas iniqͥtates?Et ille. Tuū ē īpone̓ ⁊ meū obtpareVerū cū imꝑator allegae̓t qꝛ dauidadulteriū ⁊ homicidiū cōmiſiſſꝫ aytābroſiꝰ Qui ſecutꝰ es errantē: ſeq̄repenitētē. Qd̓ ita gratāter impatorcepit ꝙ publicā pm̄aꝫ age̓ nō recuſauit. Cū gͦ vecōciliatꝰ ecc̄iam intraſſꝫaintra cācellos ſtae̓t: veqͥrit ābroſiusqͥd ibi ſpectae̓t Cui cū dice̓t ſe ꝑceptionē ſacroꝝ miſterioꝝ expectare: aytābroſiꝰ O īꝑator interiora loca tm̄