XXXiij.VVincētius nir.

de auctore nature ē. Nouū martirijgenꝰ Nōdū idonea pene ⁊ iā matua̓victorie. certare difficilis: abil̓ coronai̓. magiſteriū virtutis īpleuit q̄ iudiciū nō hēbat etatꝭ. Nō ſic ad thalamū ꝓperaret nupta. ut ad ſupplicij locū leta ſuccīcto gr̄dū feſtīa virgo ꝓceſſit ¶ Itē Amb̓. in p̄fatōe dic̄Btā Agnes gn̓oſitatis oblectam̄tadeſpiciēs: celeſtē meruit dignitatēſocietatis humane vota ꝯtēnēs: et̓ni regis ſociata ꝯſorcio precōſa. mortē ꝓ xp̄i ꝯfeſſiōe ſuſcipiēs ſiml̓ eſt facta ei conformis.¶ De ſancto vincentio martire.Incentiꝰ qͣſi vicia incendēs l̓vincens incēdia. vl̓ victoriābenēs. Ipſe em̄ incēdit .i. ꝯſūpſit vicia: ꝑ carnis mortificatōꝫ. vtcit incēdia ſupplicioꝝ ꝑ ꝯſtātē ꝓppeſſione. victoriaꝫ tenuit mūdi ꝑ ipſiꝰdeſpectōem. Vicit em̄ tria q̄ erant inmūdo .ſ. falſos erroe̓s: īmudos amores. mūdanos timores. qͦs vicit ꝑ ſapiētiā. mūdiciā ⁊ ꝯſtātīa. De qͥbusAug. Vt cū oībꝫ erroribꝫ ⁊ amoribꝫ⁊ tīoribꝫ vincat̉ hic mūdꝰ: ſcōꝝ martiria docuer̄t. Eiꝰ paſſiōeꝫ qͥdā btūmAug. aſſerūt cōpilaſſe. quā prudentius verſibꝰ luculent̓ exeqͥt̉.Incentiꝰ nobilis gr̄ie ſꝫ fide ac¶peligiōe nobilior: beati Valerijep̄i dyaconꝰ fuit. Hic a puericia lrārū ſtudijs traditꝰ fuit. ſuꝑna ſibi ꝓuidēte clemētia gemīa ſcīa: d̓ina .ſ. ⁊hūana efficaciſſiē claruit. Cui ep̄usqꝛ expeditioris erat lingue vices ſuas ꝯmiſerat ⁊ ipē orōi ꝯtēplatōniqꝫvacabat Iuſſu igit̉ Daciam p̄ſidisvalentiā trahūt̉ ⁊ diro carceri mācipāt̉ Cūqꝫ eos famē pene defeciſſe crederet eos ſuo aſpectui iuſſit aſtare.Quos cū ſanos cerne̓t ⁊ gaudētesiratꝰ in hāc vocē ꝓrupit. Quid dicꝭtu valeri qͥ ſb̓ noīe veligiōis ꝯtra decreta pn̓cipū facis? Cū āt btūs valeriꝰ leniꝰ rn̄deret: dixit ei vincētiꝰ Noli pr̄ venerabil̓ qͣſi mēte timidꝰ ſubmurmurare: ſꝫ libera vocē exclama-

Si igit̉ iubes pr̄ ſcē :rn̄ſis iudicē aggredior. Cui ille. Iādūdū fili cariſſime tibi loq̄ndi curā ꝯmiſerā ⁊ nuncꝓ fide qͣ aſtamꝰ rn̄ſa ꝯmitto Tūc vincentiꝰ ꝯuerſus ad dacianū Hactenꝰinqͥt habitꝰ ẜmo a te de negāda fidēꝑorauit. ſꝫ nephariū apd̓ xp̄ianoꝝprudētiā eē cogͦſce: deitatis cultuꝫ abnegādo blaſphemare Tunc iratꝰ Dacianus epiſcopum in exilium mittip̄cepit: vincētiū ꝟo tāꝙͣ ꝯtumacē etp̄ſūptuoſū iuuene ut eiꝰ exēplo alijt̓reant̉ in eculeo diſtētū mebris om̄ibꝰ diſſipari Cūqꝫ toto corꝑe diſſipavet̉ ait dacianꝰ. Dic mͥvincēti vbi ncmiſerū corpꝰ ꝯſpicis?. At ille ſb̓ridēsait Hoc eſt qd̓ ſꝑ optauia votꝭ oībꝫꝯcupiti. Tūc iratꝰ p̄ſes cepit oīa genera tornitoꝝ eiminaria̓ et aſſēſuꝫp̄beret. Cui vnicētiꝰ O felicē me qͦ mͥiraſci te gͣuiꝰ putas mei incipis melius miſereri. Inſurge gͦ miẜ ⁊ totomalignitatꝭ ſpū debachae̓. videbisme dei virtute plꝰ poſſe dū torq̄or ꝙͣpoſſis ipē qͥ torqͥs At p̄ſes cepit clamae̓ ⁊ carnifices v̓gis ⁊ fuſtibꝫ v̓berare Et ait vincētiꝰ Quid dicꝭ dactanie?. Ecce tuipē vindicas me de apparitoi̓bꝫ meis Tūc p̄ſes amēs factꝰ dixit carnificibꝫ Miſerrimi nihil facietis. cur deficiūt manus vr̄e? Adulteros ⁊ patricidas vincere potuiſtis vtint̓ illata ſupplicia nil celare poſſēt ⁊ſolꝰ vincētiꝰ poterit vr̄a ſupꝑae̓ torm̄ta. Tūc carnifices pectines ferreosvſqꝫ ad intīa coſtaꝝ fixer̄t vt de totoeiꝰ corꝑe ſāguis efflue̓t ⁊ ſolutis cōſtaꝝ ꝯpagmnibꝰ viſcera int̓na paterēt. Et ait dacianꝰ Miſe vere tui vincēti ut poſſis tā pulcra recuꝑae̓ iuuētutē ⁊ ea q̄ ſupſūt lucrari torm̄ta Etait vincētiꝰ. O venenoſa diaboli lingua: torm̄ta tua nō timeo. ſꝫ hͦ ſoluꝫvalde metuo ꝙ te mͥ fingis velle miſereri. Nā qͦ te magis iratu video eoāpliꝰ exulto Nolo etem ut aliqͥd minu̓aſde ſupplicijs ut te victū in oībꝫfabearꝭ Tūc ex eculeo depoſitus atqꝫad ignis patibulum raptꝰ moras