XXIX. duo felices.Marcellus ppͣ.

Elix dictꝰ a felicitate vl̓ felixqͣi ferens lites ⁊ tribulatōesliſtius mūdi ꝓ vita et̓na. Velfelix qͣſi ferens lixā .j. aquā ad fideꝫiduces ppl̓m ad fidem.Elix prenomīe in pīcis d̓r vl̓ aLoco in qͦ veqͥeſcit vl̓ a ſubul̓ cūqͥbꝫ ꝑhibet̉ paſſus. Nā pinca ſubula d̓r. Aiut em̄ ꝙ cū magiſter puerorū extiterit. ⁊ eis nimiū rigidꝰ fuei̓ttētus a paganis cū xp̄m libere ꝯfiterẻ:traditus fuit in manibꝫ pueroꝝqͦs docuerat. qͥ eū cū ſtilis et ſubulisoccider̄t Eccīa tn̄ magis bene̓ vidẻ ꝙnō martir extiterit ſꝫ ꝯfeſſor Hic adqd̓cūqꝫ idolū ducebat̉ ut ei ſacrificaret: in iᵈ exſufflauit ⁊ ꝯtinuo corruebat ¶ Legit̉ āt in qͣdā legēda alia ꝙdū maximꝰ valerianꝰ ep̄s ꝑſecutōꝫfugiēs famē ⁊ gelū afflictꝰ ſolo corruiſſet. felix ab āgelo ad eū mittiʳ ⁊cuꝫ nil ibi hēēret qd̓ ei tribue̓t: de ſēte.. arbore ſpinoſa ꝓxima pēdētē vidᵗracemū de qͦ in os eiꝰ vinū exp̄ſſit.hūeriſqꝫ īpoſitū ſecū detulit. Ipō igiꝰdefūcto felix eligit̉ in ep̄ꝫ ¶ Qui dūp̄dicaret ⁊ ꝑſecutoe̓s eū q̄verēt interpietes dirutos per modicū aditū ſeoccultauit. Statīqꝫ nutū dei ꝑ aditūillū telas aranee texuer̄t. Quas dūꝑſecutoe̓s cōſpiciūt: neminē illic eēputātes abſcedūt. inde āt ad aliumlocū ſcūs felix ꝑgēs a qͣdā vidua ꝑtres mēſes alinita ſuſcepit. nūꝙͣ tn̄faciē eꝰ vidit Tādē pace veddita adeccāꝫ ſuā vedijt ⁊ ibi in pace qͥeuit. ſepultꝰ iuxͣ vrbē in loco qͥ d̓r pincꝭ. FHuic ⁊ aliꝰ erat frat̓ qͥ felix ſil̓r diceba? Cūqꝫ ec̄ ipſe adorare ydola cōgevefdixit. Inimici eſtis vos deoꝝ vr̄orū. qꝛ ſi me ad illos duxeritꝭ: in eosſicut frat̓ meꝰ ex ſufflabo ⁊ corruent.¶ Excolebat āt ſcūs iſte ortū. ⁊ cuꝫqͥdā olera eiꝰ raꝑe cupiētes furtū ſefacere cogitabāt: tota nocte ortū diligētiꝰ excolebat Mane āt a ſcō Felice ſalutati pctm̄ ſuū ꝯfitētes ad ꝓpria vedierūt ¶ Veniētes āt gētilesut eū tenerēt. māꝰ eoꝝ dolor nimiꝰ

apprehēdit. Qui cū vlularēt: dixᵗ eisDicite. xp̄s eſt deꝰ. et dolor cōtinuovos dimittet. Quibꝫ dicētibꝫ ſanatiſūt Pōtifex āt ydoloꝝ ad eū venitdicēs Domine Ecce dn̄s meꝰ ut te veniētē vidit ꝯtinuo fugā arripuᵗ Cuicū dicerē qͣre fuglꝭ̓ ait. Virtutē huiꝰfelicis ferre n̄ poſſū. Si gͦ deꝰ meꝰ itate timet: qͣnto ego magis te timeredebeo. Quē cū felix in fide inſtruxiſſꝫbaptizari ſe fecit. ¶ Adorātibꝫ apolline dixit felix. Si vere deꝰ ē apollo dicat mͥ qͥd eſt qd̓ in manu mea clauſū nūc teneo. Habebat āt in manucedulā ī qͣ orō dn̄ica eā̓t ſcpͥta. Quonihil rn̄dēte: gētiles ꝯu̓ſi ſūt Tādēmiſſa celebrata ⁊ ppl̓o data pace: inpauim̄tū in orōne ſe ꝓijciēs migͣuitad dominum.¶ De ſancto arcello p̄pͣArcellꝰ dictꝰ eſt qͣi arcēs malū a ſe. vl̓ d̓r marcellꝰ qͣſi ma¶ ria ꝑcellēs .i. mūdi adu̓ſitates pcutiēs ⁊ ꝯculcās Aſſimilat̉ em̄mūdꝰ mari. qꝛ ſicut dicit Criẜ. ſuperMath̓. in mari ē ſonꝰ ꝯfuſus. timorꝯtinuꝰ. iiago mortis. vndaꝝ cōtētio infatigabil̓. incōſtantia iugis.¶ HyſtoriaArcellꝰ cū eēt rome ſūmꝰ pōtifex ⁊ maximianū imꝑatorē deminia in xp̄ianos ſeuicia increpae̓tet in qͣdā domo cuiuſdā matrone ineccīa ꝯſecrata miſſaꝫ age̓t: iratꝰ īꝑator domū illā fecit ſtabulū ium̄toꝝet eūdē marcellū cū cuſtodia ibidemad ſeruitiū aīaliū deputauit. In qͦſeruitio pꝰ multos ānos in dn̄o reqͥeuit circa annos dn̄i. cclxxxvij.¶ De ſancto AnthomoNthoniꝰ d̓r ab ana qd̓ ē furſum ⁊ benēs: quaſi ſupna tenēs ⁊ mūdana deſpiciēs. Eiꝰvitā anaſtaſius ſcripſit¶ Seqͥtur legēda.Nthonius cum. xx. eſſet annorum ⁊ audiret legi in eccleſiaSi vis ꝑfectus eſſe vade et vende omnia ⁊ct. om̄ia ſua vendēs pauꝑibus