Stephanꝰ ꝓ thomr̄..XV.
.XV.
qui de eccleſie perſecutore ⁊ mnimicoeiuſdē factꝰ ē poſtea fidei ſtabilimentū ⁊ colūna. Qdū lapidatiū veſtimeta cuſtodiret. ⁊ eo ꝙ ad lapidandūeos exdeditiores redderet. qͣſi manuoīm lapidanᵗ Cū aūt eos nec pudoe̓nec timore a tāta poſſꝫ neqͥtiā vetrahere: terciū modū adhibuit vt ſaltēeos amore coerceat An nō exiniiusamor fuit quē eis oſtēdit qn̄ ꝓ ſe ⁊ip̄ẜ orauit. ꝓ ſe orauit ne ſua paſſioꝓlongarẻ ⁊ ſic ipſi vei noxa maioriteneret̉ Pro ip̄ẜ aūt orauit ne eis hͦin peccatū īputaret̉ Lapidabat inqͥtStephanū inuocantē ⁊ dicētē Dn̄eIheſu ſuſcipe ſpm̄ meū. Poſitꝭ autēgenibꝫ clamabat voce magͣ. d. Dn̄ene ſtatuaſ nll̓ hͦ pctm̄. ⁊ h̓ noͣ amorēmia̓bilē. qꝛ orādo ꝓ ſe ſtetit. orandoꝓ ſuis lapidatoi̓bꝫ genua flexit. qͣſiorōnē quā faciebat ꝓ ipſis: ꝙͣ illamquā ꝓ ſe fūdebat plus cupe̓t exaudiri Pro ip̄ẜ etiā potiꝰ ꝙͣ pro ſe genuaflexit: qꝛ vt d̓t glo. ibidē. qͦrū maioriniqͥtas ea̓t maius ſupplicādi remediū poſtulabat In hͦ etiā martir xp̄ixp̄m imitatꝰ eſt qͥ in paſſione ſua ꝓſe orauit dicēs. pr in manꝰ tuas cōmēdo ſpm̄ meū. Et ꝓ ſuis crucifixoribus dicēs Pat̓ ignoſce illis Et cū hͦdixiſſꝫ obdormiuit ī dn̄o Glo. pulcredictū eſt obdormiuit ⁊ nō mortuuseſt qꝛ obtulit ſacrificiū dilectionis ⁊obdorimuit ī ſpe reſurrectōis. Factaeſt aūt lapidatio ſtephan eodē anoqͦ dn̄s aſcēdᵗ ī ꝓximo mēſe auguſtitercia die intrante Scūs veroGamaliel ⁊ Nycodemꝰ qͥ erant ꝓ xp̄ianisin omnibꝫ cōſilijs iudeorū ſepelierūteū in agro ipſiꝰ gamaliel̓. ⁊ fecerūtplanctū magnū ſuꝑ eū. Et facta eſtmagna ꝑſecutio xp̄ianis qͥ erant inihrl̓m. qꝛ occiſo btō Stephano vnode pͥncipalibꝫ alios gͣuiter ꝑſequi ceperūt: initantū. ꝙ ōnes xp̄iani p̄terapl̓os qͥ erant p̄ ceberꝭ fortiores pertotā iudeoꝝ ꝓuintiā ſūt diſꝑſi Iuxtaqd̓ dn̄s p̄ceꝑat Si vos ꝑſecuti fuerītin vna cītate fugite in aliā ¶ Refert
Auguſtinꝰ beatū Stephanū innu̓ismiraculis claruiſſe. ⁊ mortuos ſexſuis ieritꝭ ſuſcitaſſe. multoſqꝫ a varijs languoribꝫ curaſſe Preter hocautē aliā refert miracula dignā memorie cōmendanda it em̄ ꝙ floresſuꝑ altare fācti Stepham ponebāt̉⁊ inde ablati ſuꝑ infirmos ponebāt̉⁊ mirabilit̓ curabant̉. Pani etiā deeius altai̓ ſumpti ⁊ ſuꝑ egros impofiti multꝭ extiterūt infirmitatibꝫ admēdelā Nā ſic̄ ip̄e ait ī li. xxij. de ci.dei. Flores ipſi de altari ſcī ſtephaniſumpti ecce cuiuſdā mulieris oculisimpoſiti ſūt ⁊ illa ꝯtinuo viſū recepᵗ¶ Refert quoqꝫ in eodē li. ꝙ cū qͥdāvir pͥmarius ciuitatꝭ noīe Marcial̓cū infidelis eſſet ⁊ nequaꝙͣ conuerti vellet cū tamē plurimū egrotaretGener ſuus valde fidelis ad eccleſiāſancti ſtephani venit ⁊ de ipſis floribus qui ſuꝑ altare erant accipiensad caput ſoceri flores ipſos latētepoſuit ſuꝑ quos cū ille dormiſſet ꝓtinuſ ante diluculū clamabat vt adep̄m mittere? Cū aūt ep̄s abeſſet ſacerdos ad eū venit ⁊ ipſū cū ſe crederediceret baptiſauit Hic ꝙͣdiu vixit hͦverbū ſemꝑ in ore habuit Ih̓ū accipe ſpm̄ meū: cū tamē hec vltima v̓babtī ſtēphani fuiſſe neſciret. ¶ Aliudſimile in eodē refert mira cillū Qm̄quedā matrona nomine Petroniacū diu infirmitate gͣuiſſima torq̄vẻ⁊ multa adhibens remedia nulluꝫſētiret liberacōis veſtigiū: tādē quēdam iudeū cōſuluit qui anulū quendam cū quodā lapide tribuit ei vt ipōanulo cū corda ad nūda corporꝭ̓ cingeret̉ et ex v̓tute illiꝰ lapidis beneficiū reciperet ſanitatꝭ Sed dū hoc fibi nil valere cōſpiceret: ad ecc̄iamꝓthomartiris ſtepham ꝓperauit ⁊ ꝓſua ſalute inſtātiuſ beatū ſtephanuexorauit. Tūc ſubito inſoluta corda⁊ illeſo ānulo remanēte: ānulus interrā ꝓſilijt ⁊ cōtinuo ꝑfecte ſanatāſe ſenſit ¶ Aliud etiā ibidē nō minꝰmirabile vefert mnia̓culū. Apd̓ nāqꝫ