Pſalmus
dicuntur qui ad celum eriguntur per ſpem protegit gradentes ſimpliciter per charitateꝫ ille ſimpliciter graditurnec interiꝰ amittit benignitatē nec exteriꝰ īpatientiā on̄diItē (on̄s ē illuminatio) vis rōnabilis (ſalus) cōcupiſciblis (ꝓtector) iraſcibilis. Eccl̓i. xxx. Illuminās oculos dāsſanitatē ⁊ vitā: ecce illa tria .ſ. illūiatio ſalꝰ ꝓtector vite mee⁊ cū dn̄s mihi iſta faciat (a qͦ trepidabo) qͣſi dicat a nullo ⁊pōt eē ſenſus a qͦ hoīe vel a quā re: qꝛ hec dictio (quo) pōtlegi ī maſculino vel ī neutro ⁊ in vtroqꝫ p̄t dicere qꝛ nec hominē nec aliud timere p̄t quē dn̄s ita ꝓtegit. ꝓuer. xxviijFugit impiꝰ nemine ꝑſequēte: iuſtus aūt. q. leo confidenabſqꝫ terrore erit: ⁊ dicit pͥmo (quē timebo) ſcd̓o dicit (atrepidabo) q. d. neqꝫ timebo intus ī corde neqꝫ trepidaboexteriꝰ in corꝑe vt cōpetēter ordinata ſunt ꝟba vt dicatudn̄s illūiatio mea ⁊ ſalus mea quē timebo: qꝛ hec duo ſcilicet (illuminatio ⁊ ſalus) ſunt ꝯͣ duo impedimēta ſiue incōmoda impugnātiū q̄ ſunt intrinſeca .ſ. (illuminatio) cōtraignoruntiā (⁊ ſalꝰ) ꝯͣ impotentiā ⁊ infirmitatē: ⁊ iō ſtatimpoſt iſta duo remedia habita intrinſecꝰ a dn̄o addit (quetimebo) qͣſi nō timeho intus hn̄s intus ſcientiā ⁊ fortitudnē. Terciū impedimentū ſiue incōmodū impugnantiū eſtgrauis occurſus inimicoꝝ: ⁊ hoc ē extrinſecus: ꝯͣ qd̓ dicit(dn̄s ꝓtector vite mee) Gen̄. xv. Ego ꝓtector eiꝰ ſū. Eccī.xxiiij. Protector potētie firmamentū ꝟtutis: ⁊ ideo (a quotrepidabo) exteriꝰ. Eccl̓i. xxiiij. Qui timet deū nihil trepidat: de his tribꝰ incōmodis dr̄ in psͣ. Fiāt vie illoꝝ tenebr⁊ lubricū: ⁊ angelꝰ dn̄i coartās eos: ⁊ qd̓ nō trepidabit abinimicis oſtendit. q. ꝑ inductionem. omnis enim inimicusaut eſt occultus aut apertus: de occultis inimicis qui ſe ſimulant amicos eſſe ⁊ non ſunt: dicit.¶ Duin appropiant ſuper me nocentes: vtedant carnes meas.¶ Dū appropiāt ſuꝑ me ⁊cͣ. nocētes) .i. nocere cupientes⁊ ſi nō noceāt impediente dn̄i auxilio tunc etiā nō timeboappropiant dicit: qꝛ ſe amicos ſimulant ⁊ ſimul cōicant ſiiudas appropiauit ad dn̄m. Mat. xxvj. Accedēs ad ih̓mdixit aue rabi ⁊ oſculatus ē eū ſub hoc genere inimicoꝝ cōp̄bendunt̉ adulatores detractores amici carnales ⁊ amici menſe: qͥ oēs in veritate inimici ſunt. Mat. vij. Inimicihoīs domeſtici eiꝰ ⁊ dicunt̉ nocētes anthonomatice: qꝛ ſcut dicit Hiero. Nulla peſtis efficacior ad nocendū qͣꝫ familiaris inimicus ⁊ hi oēs ſic appropiāt ſuꝑ me (vt edantcarnes meas) adolatores em̄ comedūt carnes .i. ſibi incorporant pctā eoꝝ qͥbus adulant̉. Oſce. iiij. Pctā ppl̓. mercomederūt ⁊ ad iniqͥtatē ſubleuabāt aīas eoꝝ pō. Qm̄ laidat̉ pctōr in deſiderijs aīe ſue ⁊cͣ. detractores comeduntꝰcorrodēt carnes detrahēdo. Prouer. xxiij. Noli eē in cōuuijs potatoꝝ nec in cōmeſſationibꝰ eoꝝ qͥ carnes ad veſcēdū conferūt amici carnales ⁊ ſocij menſe comedūt carnesid ē deuorāt ſubſtantiā hoīs: ⁊ ꝓpter hoc ſequūt̉ homineſicut illi qͥbus dicit dn̄s Ioh̓. vj. Queritis me non qꝛ vioſtis ſignā ſꝫ qꝛ māducaſtis ex panibꝰ Sene. Mel muſce ſequunt̉: cadauera lupi: p̄dam ſequit̉ turba iſta nō hominēIob. xxx. Qui me comedūt nō dormiūt. Aꝑtoꝝ aūt inimicoꝝ quidam nocent alonge quia non audent vel non volunt congredi cum aduerſarijs: ⁊ de his dicit.¶ Qui tribulant me inimici mei ipſi infirmati ſunt et ceciderunt.¶ Qui tribulāt me inimici mei) ip̄i .ſ. nocentes ⁊ inimici tribulātes (infirmati ſunt) non potentes ꝑficere qd̓ intendobāt. Iob. v. Diſſipat cogitatiōes malignoꝝ ne poſſint implere manus eoꝝ qd̓ ceperant (⁊ ceciderūt) victi: alij autēapparatu ⁊ multitudine exercitus deterrere volūt aduerſarios de quibus addit.¶ Si conſiſtāt aduerſum me caſtra nō timebit cor meum.¶ Si conſiſtant aduerſum me caſtra nō timebit cor meū)alij nō tm̄ terrēdo nocent: ſꝫ affligēdo: vnde dicit.¶ Si exurgat aduerſum me prelium in hocego ſperabo.
¶ Si exurgat aduer. me p̄lium in hoc ego ſperabo) GregoTanto ſpes in deū ſolidior ſurgit quāto qͥs ꝓpt̓ ip̄m gͣuiora ꝑtulerit. Iuxta hāc ſil̓itudine demōes qͦtuor modis impugnāt hoīem .ſ. blandiēdo ⁊ ſe trāſfigurādo ī angelos lubocis: de hͦ dicit (dū appropiāt ſuꝑ me nocētes vt edant carnes meas) .i. vt ī carnalibꝰ meis oꝑibꝰ delectent̉. Abac. j.Incraſſata ē ꝑs eiꝰ electus cibꝰ eius. Scd̓o tentāt hominēin exterioribꝰ tribulādo: ſicut Iob. j. de qͦ dicit). qͥ tribulātme inimici me ip̄i infirmati ſunt) vt nō poſſint nocere aīeꝓpt̓ hoc (⁊ ceciderūt) a ꝓpoſito qd̓ intendebāt .ſ. ruinā arme iuſte. Iob. j. Extēde paululū manū tuā ⁊ tāge cūcta q̄poſſidet niſi in faciē bn̄dixerit tibi: ꝑ hoc aꝑte on̄dit diabolus ꝙ tribulatiōem in rebꝰ ⁊ corꝑe Iob nō q̄rebat niſi vtꝑ hoc traheret eū ad pctm̄. Itē tentat diabolꝰ hoīem d̓ piſillanimitate vt etiā an̄ bellū ip̄m ꝑ puſillanimitatē deijciat ẜm qd̓ ꝯminatus ē beato martino ꝙ aduerſaret̉ ei ī oībus: ſꝫ beatꝰ martinꝰ rn̄dit dn̄s mihi adiutor eſt nō timebo⁊cͣ. ſil̓r dicit h̓ iuſtus (ſi ꝯſiſtāt aduerſum me caſtra) demonū vt me deterreant ſimul. Mat. xij. Aſſumit ſeptē ſpiritꝰneqͥores ſe. ij. Paral̓. xx. Cōgregati ſunt filij mōab ⁊ amō⁊ ſeir (nō timebit cor meū) .i. nō cedet timore: vt ad eos deſperādo tranſfugiā ſꝫ ꝯfidā ī caſtris dn̄i vn̄. iiij. Reguꝫ. vj.dixit helyſeus ad pueꝝ ſuū noli timere. plures eī nobiſcuꝫſunt quā cū illis. jͣ. Mach. iij. Quō poterimꝰ pauci pugnre aduerſus multitudinē tantā tā fortē: ⁊ ait iudas: facileē cōcludi multos ī manꝰ paucoꝝ ⁊ nō ē dr̄ia in ꝯſpectu d̓iceli liberare in multis ⁊ ī paucis: qꝛ nō ī multitudine exercitus victoria belli ſꝫ de celo fortitudo ē. Itē tentat eū manifeſte ⁊ fortit̉ diuerſis tentationibꝰ affligēdo ⁊ ꝯgrediendo de hoc dicit (ſi exurgat aduerſū me p̄liū in hoc ego ſpirabo) qꝛ ideo ꝑmittit me dn̄s tētari vt me adiuuet ⁊ merear reſiſtēdo. Sap̄. x. Certamē forte dedit illi vt vinceret etſciret: qm̄ oīm potētior ē ſapiētia. j. Coꝝ. x. Fidelis deꝰ qunō patiet̉ vos tentari ſupra id qd̓ poteſtis: ſꝫ faciet cū tētatione etiā ꝓuentū vt poſſitis ſuſtincͣ. Iere. xv. Rebellabūaduerſum te ⁊ nō p̄ualebunt: qꝛ ego tecū ſum vt ſaluem tevel ꝑ hec qͣtuor pn̄t ſignari alia qͣtuor genera hoſtiū .ſ. interioꝝ exterioꝝ: ſuꝑioꝝ ⁊ īferioꝝ: īteriores ſunt illecebre carnales: exteriores ſunt illecebre ſeculares: ſuꝑiores ſunt demones de faſtū ⁊ ſuꝑbia tentātes. Inferiores ſūt homīesmalignātes. de interioribꝰ dr̄ (appropiāt ſuꝑ me nocētes)appropiāt em̄ qͥ ītra nos ſūt ⁊ ex nobis oriunt̉: qͥ aūt ꝯfertiūt p̄n̄t dicere ſuꝑ me aſcēdūt: nō ſolū appropiāt ſꝫ in illisqͥ reſiſtūt: ⁊ tn̄ delectationē ſentiunt: appropiāt ſuꝑ eos: ſꝫtn̄ nō aſcēdunt. Gen̄. iiij. Sub te erit appetitꝰ tuꝰ ⁊ tu dn̄aberis illius (vt edāt carnes meas) ad lr̄am corpꝰ deſtruit̉ꝑ gulā ⁊ luxuriā. ꝓuer. v. Lōge fac ab ea .ſ. a muliere viamtuā et ne appropinques foribꝰ domꝰ illius ne gemas ī nouiſſimis qn̄ ꝯſumpſeris carnes ⁊ corpus tuū. De exterioribus .ſ. de motibꝰ ſecularibꝰ ꝑ quos tentat̉ hō de habendisdiuitijs addit (qͥ tribulāt me inimici mei) In his eī tribulat̉ hō: vn̄ dn̄s vocat diuitias ſpinas. Mat. xiij. Eccleſi. ij.Cuncti dies eiꝰ laboribus ⁊ erumnis pleni ſunt. nūc ꝑ no.ctem mente requieſcit. De ſuꝑioribꝰ dicit. ſi ꝯſiſtant aduerſum me caſtra. q. d. ⁊ magnū exercitū caſtroꝝ non timeboIudith. ix. Reſpexi caſtra aſſyrioꝝ nō ſicut caſtra egyptiorū. reſpectꝰ dei ē gr̄e īfuſio qͦ oīa vicia ſubiugant̉. ꝓuer. xx.Rex qͥ ſedet ī ſolio iudicij diſſipat oē malū intuitu ſuo ⁊cͣ.caſtra egyptioꝝ ſunt vicia carnalia. caſtra aſſyrioruꝫ viciaſpūalia. ꝑ caſtra eī recte ſignificat̉ motꝰ qͥbꝰ tētamur de faſtu ⁊ ſuꝑbia. vn̄ ī psͣ. hij ī curribꝰ ⁊ hij in eqͥs ⁊cͣ. de inferioribꝰ dicit (ſi exur. aduer. me p̄liū) vicꝫ hoīm ꝑſequentiū pomulti inſurgunt aduerſum me. Ille autē ꝟſus (dū appropiāt) ⁊cͣ. ꝓprie p̄t exponi de p̄latꝭ vt dicat eccl̓ia nō timebodum appropiāt ſuꝑ me nocētes .ſ. qn̄ mali preponunt̉ ſuper eam qui deberent ꝓdeſſe nō obeſſe. ⁊ ip̄i ecōtrario nōꝓſunt ſed obſunt vnde dicit (nocentes) Tren̄. j. facti ſūthoſtes eius in capite quod oſtēdit cum ſubiungit (vt edātcarnes meas) ipſi enim ad hoc deberent accedere vt paſcerent oues domini et nutrirent eas. et ipſi tranſgulant ⁊excoriant eas. Michee iij. Qui violenter tollitis pelles eorum deſuꝑ eas ⁊ carnē eoꝝ deſuꝑ oſſibꝰ eoꝝ qͥ comederūt
Quataogenera inimicorum.
Drabo.tuor mōnpugnahomines.